Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

Cedrus atlantica

 

Laura Rodas Granados · 21 febrero 2021 18:05


Familia da planta
Pinaceae

Nome común da planta
Pino
Cedro del atlas
Cedro plateado
Pino de Marruecos

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Cedro do atlas Norte 42,868158260 -8,658478073

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O aceite esencial do cedro do Atlas é perfecto para combater a caspa e a alopecia. Rexenerador da epiderme, contribúe á curación. Eficaz contra o edema e para activar a circulación, incluso para a celulite. Axuda contra a retención de líquidos.
Tamén está indicado tradicionalmente para tratar as alerxias, a febre do feno, os picores da pel, a tose e a bronquitis.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Para as culturas ancestrais o cedro do atlas era símbolo de inmortalidade e de dignidade. Os exipcios o utilizaban para embalsamar os seus mortos. Galeno o amaba e dicía que protexía ao corpo contra toda forma de putrefacción. Tiña razón, xa que é un eficaz bactericida e antifúngico.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus_atlantica o día 21/02/2021
https://www.arbolappcanarias.es/especies/ficha/cedrus-atlantica/ o día 21/02/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus o día 21/02/2021
https://www.asturnatura.com/especie/cedrus-atlantica.html o día 21/02/2021
https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&sxsrf=ALeKk01dJQG92IUmqxho6jVrtiMFXsYF_g%3A1613949050814&ei=eugyYK2dMeiGjLsP9O6KgAQ&q=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&oq=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&gs_lcp=Cgdnd3Mtd2l6EAMyBQgAEM0COgcIABBHELADOggIIRAWEB0QHjoHCCEQChCgAVC8KFiEY2CdcGgBcAF4AIABkgKIAeAQkgEGMC4xMi4ymAEAoAEBqgEHZ3dzLXdpesgBCMABAQ&sclient=gws-wiz&ved=0ahUKEwitwu_ejPzuAhVoA2MBHXS3AkAQ4dUDCAw&uact=5 o día 21/02/2021


Fotografías da planta
 

Sara Eirís Rodriguez · 20 febrero 2021 14:38


Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Utilizase a planta en decocción, xarabe o extracto fluido para tratar os catarros, as bronquitis e a asma
Utilizase notablemente diurética.
O aceite resultante de freír a planta en aceite de oliva ten propiedades beneficiosas contra as hemorroides.
Usos alimentarios
Utilizase sobre todo para ensaladas e suele consumir en cru pola sua textura, aroma e sabor.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Non atopei información.


Nome científico da planta

O seu nome científico é Camellia Sinensis

 

Rewda Muiño Vilela · 7 febrero 2025 16:45


Familia da planta
A familia á que pertenece a Camelia é Theaceae.

Nome común da planta
O seu nome común e a Camelia aínda que tamén existen outros nomes como: Rosa de Xapón (moitas das especies son orixinarias de Xapón e China), Rosa oriental (pola similitude coas rosas e o seu orixen asiático) e Flor de Inverno (algunhas variedades florecen en épocas frías).

Información destacada
De acordo con antigas crenzas os xaponeses consideraban a camelia como símbolo da vida truncada, porque a diferencia de outras flores, ao marchitarse non perde os pétalos un a un, si non que se separa íntergramente do tallo.
Ademais a súa utilización no ámbito da medicina ten moitos beneficios, a camelia forma unha barreira protectora sobre a pel e suavizaa, reducindo a irratación

Información botánica da planta
Procedencia
A planta é orixinaria de Xapón e China, e foi introducida a Galicia durante o século XVIII e introduciuse debido a chegada de navegadores portugueses, e Galicia destacou como unha das primeiras rexións europeas en acollelos.
Descrición xeral
A súa forma xeneral é a de un arbusto de porte compacto e denso. Dependendo da variedade e condicións de crecemento, a súa estructura pode ser máis arbustiva ou tomar unha forma máis arbolada.
Tronco ou talo
O tronco da camelia es relativamente delgado e suave en comparación con outras árbores, xa que a camelia é mais ben un arbusto
Folla
As follas da camelia teñen unha froma elíptica e ovalada con bordes dentados ou serrados. En canto o tamaño son grandes, miden entre 6 e 12 cm. Son grosas e duras (firmes e coriáceas).
É perenne.
Flor
La flor de la camelia es grande, vibrante y muy apreciada. Sus colores son brillantes, los tonos más comunes: son el blanco, el rosa el rojo y el amarillo. Con unos pétalos suaves, carnosos y cerosos
Froito
O froito da camelia é unha cápsula leñosa que contén sementes no seu interior, e prodúcese despois da floración.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Contribúe a combatir as enfermedades cardiovasculares debido ao seu contido de antioxidantes, axuda a baixar os trglicéridos, así como disminuir o colesterol malo.
É diurético e saciante, perfecto para tomar entre horas, ademais de que contribúe a disminución da grasa corporal. Por todos estos facotres axuda a adelgazar.

Tamén é utilizado en ambitos dermátoloxicos en cremas hidratantes, aceites faciais e acondicianoderes capilares.
Usos alimentarios
O principal uso da camelia foi para fabricación do té, pode ser té branco, amarelo, negro, vermello e verde.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non ten usos lúdicos.
Usos rituais
Na época vitoriana, a camelia era unha flor asociada có luto e a memoria, polo que se utilizaba en ceremonias fúnebres.
Na actualidade utilizáse en eventos como o día de San Valentín e aniversarios. Adoitase poñer como decoración nas bodas e en eventos románticos.
Lendas, refráns e mitos
A camelia é unha planta que se rixe principalmente polo simbolismo, ten moitos significados simbólicos como: a beleza, o amor eterno, devoción, admiración e pureza.
Según o mito da camelia aqueles que levan ou levan unha camelia vermella poden mostrar a súa ousadía afrontando as adversidades con integridade e graza.
Historia da planta
Non atopei información.

Fontes secundarias empregadas
Utilizei como medio de información as seguintes webs (webgrafía):
https://www.pazoderubianes.com/origenes-historia-camelia/
https://www.ecco-verde.es/info/ingredientes/camelia
https://gl.wikipedia.org/wiki/Camellia
https://www.cafetearte.es/blog/post/camellia-sinensis-propiedades-usos-y-cultivo.html
https://www.acemelia.com/que-es-camelia-usos/
https://www.picturethisai.com/es/language-flower/Camellia_japonica.html


Nome científico da planta

O nome científico desta árbore é Thuja plicata.

 

Andrea Quintáns Reimúndez · 5 febrero 2025 20:37


Familia da planta
A árbore sobre a que realizo este estudo pertence á familia Cupresáceas (Cupressaceae).

Nome común da planta
Esta árbore coñécese co nome común de Tuia xigante. Ademais, en diferentes rexións pode recibir outros nomes, como cedro vermello occidental, cedro xigante ou arborvitae xigante. En inglés, é moi coñecida como Western Redcedar.

Información destacada
A Tuia xigante é coñecida pola súa impresionante altura, podendo superar os 70 metros no seu hábitat natural. A súa madeira lixeira, aromática e resistente á podremia foi fundamental para as culturas indíxenas do noroeste americano, que a empregaban na construción de canoas e tótems. Hoxe en día, é apreciada en xardinería pola súa beleza e resistencia.Tamén se emprega na carpintaría e mesmo na fabricación de guitarras e postes.

Información botánica da planta
Procedencia
A Thuja plicata, coñecida como Tuia xigante ou Cedro vermello occidental, é orixinaria da costa oeste de América do Norte, estendéndose desde o sueste de Alasca ata o norte de California, e cara ao leste ata o oeste de Montana. Prefire áreas con clima húmido e suave, e adoita encontrarse en vales fluviais e zonas montañosas ata os 1.800 metros de altitude.

En Galicia, esta especie foi introducida como planta ornamental en xardíns e parques debido ao seu porte impoñente e á súa resistencia ao frío. Non hai unha data exacta da súa introdución, pero é probable que fose plantada en Galicia durante o século XIX ou principios do XX, coincidindo co interese por especies exóticas nos xardíns europeos.
Descrición xeral
A Tuia xigante é unha árbore perennifolia que pode acadar alturas de ata 70 metros no seu hábitat natural, aínda que en cultivo adoita ser máis pequena. Presenta unha copa piramidal e estreita, con pólas horizontais que se dispoñen en planos aplanados. A súa casca é delgada, de cor canela, con fendas lonxitudinais que se desprenden en longas tiras.
Tronco ou talo
O tronco da Thuja plicata é recto e cilíndrico, podendo acadar diámetros significativos nas árbores máis vellas. A casca é delgada, de cor marrón grisáceo, e está fisurada en bandas verticais que se desprenden en tiras longas. Nas árbores novas, a casca é máis lisa, volvéndose máis rugosa co tempo.
Folla
As follas son escamiformes, dispostas en catro filas ao longo das pólas, formando ramillas aplanadas. Son de cor verde escura na parte superior e presentan bandas estomáticas esbrancuxadas na parte inferior. Cando se esmagan, desprenden un aroma forte que lembra á piña. As follas individuais miden entre 1 e 4 mm de longo e son perennes, permanecendo na árbore durante todo o ano.
Flor
A Thuja plicata é unha especie monoica, o que significa que presenta flores masculinas e femininas na mesma árbore. As flores masculinas son pequenas, de cor vermella ou púrpura ao principio, e liberan pole amarelo na primavera. As flores femininas son conos elipsoides, verdes ou púrpuras ao comezo, que maduran a unha cor marrón no outono, aproximadamente seis meses despois da polinización.
Froito
O froito é un cono delgado, de 10 a 18 mm de longo e 4 a 5 mm de ancho, composto por 8 a 12 escamas delgadas e superpostas. Os conos son verdes ao principio e maduran a unha cor marrón no outono, abríndose na madurez para liberar as sementes, que son pequenas, de aproximadamente 4 a 5 mm de longo, con dúas ás papiráceas que facilitan a súa dispersión polo vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información específica sobre os usos medicinais da Thuja plicata. Con todo, especies relacionadas como a Thuja occidentalis son coñecidas polas súas propiedades medicinais, incluíndo accións antivirais, antiinflamatorias e expectorantes. Porén, debido á presenza de compostos tóxicos como a tuyona, o seu uso debe ser supervisado por profesionais de saúde. (https://www.tuasaude.com/tuia-thuja-occidentalis/)
Usos alimentarios
Non atopei información sobre usos alimentarios da Thuja plicata.
Usos funcionais
A madeira da Thuja plicata é lixeira, suave, aromática e moi duradeira. Os nativos americanos utilizábana para construír canoas e tótems monumentais. Na actualidade, emprégase na construción, especialmente en exteriores, carpintaría, caixotaría e postes. Tamén se utiliza para fabricar caixas de guitarras debido ás súas propiedades acústicas.
Usos lúdicos
Non atopei información sobre usos lúdicos da Thuja plicata.
Usos rituais
Non atopei información específica sobre usos rituais da Thuja plicata.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información sobre lendas, refráns ou mitos relacionados coa Thuja plicata.
Historia da planta
Non atopei información sobre a relación da Thuja plicata con personaxes ou eventos históricos específicos.

Fontes secundarias empregadas
Para documentarme neste traballo, utilicei as seguintes fontes secundarias:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Thuja_plicata.
-https://jb.utad.pt/especie/Thuja_plicata
-https://www.tuasaude.com/tuia-thuja-occidentalis/
-https://jb.utad.pt/especie/Thuja_plicata
-UBC Botanical Garden. "Western Redcedar (Thuja plicata)". https://botanicalgarden.ubc.ca/.
-USDA Plants Database. "Thuja plicata". https://plants.usda.gov/home.


Nome científico da planta

Rhododendron ponticum

 

Santiago Vilas Pampín · 6 febrero 2021 17:15


Familia da planta
Ericáceas

Nome común da planta
Rododendro

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Rododendros Un pequeno patio interior cheo de rododendros 42,867748604 -8,658913742
2 Rododendro Rododendro ponticum que se atopa en frente do partal 42,867857715 -8,658756243

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Nalgunhas partes del mundo, pódese tomar unha dose controlada de mel (a mel consumida en grandes cantidades producida co pole das flores desta planta é velenosa, provocando hipotensión severa y bradicardia en humanos) para inducir alucinacións con fins espirituais ou psicolóxicos.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
A evidencia fósil mostra que tiña un rango maior na parte do sur e oeste de Europa antes do Último Máximo Glaciar, fai uns 20.000 años.
Foi observada polo botánico Joseph Pitton de Tournefort durante os seus viaxes polo Cercano Oriente no 1700–1702, polo que recibiu o seu nome de Linneo para identificar o antigo reino nas costas sur do Mar Negro , Ponto , no que medrou. No outro extremo da súa área de distribución, no sur de España, o amigo o correspondente de Linneo, Clas Alströmer, encontrouno medrando co adelfa. Introdúxose en Gran Bretaña como un arbusto ornamental no 1763, e logo plantouse como cobertura para aves de caza. Agora considerase unha especie invasora.
Os rododendros fixéronse famosos en Europa durante a segunda metade do século XIX, despois de facerse unhas explotacións botánicas que por aquel entón no Extremo Oriente.
A vistosa fermosura das súas floracións pronto cativou aos amantes dos xardíns e das plantas en xeneral, isto é o que levou á inquietude dos exploradores á hora de facerse cunha boa cantidade de exemplares. Grazas a isto, hoxe en día as variedades que hai no mundo son moi interesantes e nos permite ter rododendros de case todas as formas e cores.


Fontes secundarias empregadas
Páxina web: Última vez consultada:
https://es.wikipedia.org/wiki/Rhododendron 21/02/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Rhododendron_ponticum 21/02/2021
https://en.wikipedia.org/wiki/Rhododendron_ponticum 21/02/2021
https://plantasyflores.pro/rododendro/ 21/02/2021
https://www.flores.ninja/rododendro/ 21/02/2021


Nome científico da planta

Acer rubrum.

 

Eduardo Castelo Corral · 7 febrero 2025 16:47


Familia da planta
Sapindáceas.

Nome común da planta
Pradairo vermello (ou pradairo roibo)

Información destacada
O pradairo vermello é orixinal de Norteamérica, pero é exportada por todo o mundo con fins ornamentais debido á característica cor vermella das follas, sobretodo en otoño. Esta cor é producida pola presenza de antocianinas, un pigmento vexetal que as protexe da radiación solar intensa e reflecta a luz vermella. Os factores ambientales e estacionais axudan tamén a este fenómeno, no outono por exemplo a cantidade de clorofila redúcese mentres medra a de antocianinas ou carotenoides.
É unha árbore que atrae moito aos esquíos.

Información botánica da planta
Procedencia
O pradairo vermello é autóctono de Norteamérica, polo que tamén se lle coñece coma arce de Canadá, sendo unha das árbores caducas máis extendidas do continente.
En Galicia foi introducida artificialmente cun fin ornamental.
Descrición xeral
É unha árbore dunha altura entre 20-30 metros xeralmente, cun diámetro entre 0,5 e 2 metros. A copa suele ser ovalada ou redondeada.
Tronco ou talo
O tronco sole ser gris claro e liso. Vaise escurezendo en relación co paso dos anos.
Folla
As follas, sendo o máis característico desta árbore, son afiladas e dentadas (como o resto de arces) e dunha carcaterística cor vermella.
Flor
As flores solen empezar a salir cando a árbore teña sobre oito anos, pero poden saír antes. As flores son igualmente vermellas e contan con 5 pétalos e 5 lóbulos. Atópanse, xeralmente, nas puntas das ramas.
Florece entre marzo e abril.
Froito
O froito do pradairo vermello é coma unha membrana simétrica de cor vermella ou marrón. A súa forma é coma se nun principio fose alargada e polo medio se lle pellizcasen ambos extremos hacia dentro, provocando coma dúas "orellas", as cales funcionan coma ás para chegar maís lonxe co vento.
Este froito remata de madurar no verán.

Información botánica da planta
Procedencia
Non quería crear este ítem
Descrición xeral
.
Tronco ou talo
.
Folla
.
Flor
.
Froito
.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Propiedades medicinales que axudan á elaboración de productos cosmético para o cuidado da piel.
Usos alimentarios
Ca súa savia prodúcese xarabe de pradario, o cal ten usos na cociña coma edulcorante.
Usos funcionais
Ten o uso funcional de decoración. A maiores, súa madeira é moi valorada pola súa resistencia, durabilidad e os fermosos patróns de vetas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A única información que atopei sobre os usos de rituais dos arces están ligadas ca maxia negra, Aquí a enlace:
https://magickalspot.com/es/arce/
Lendas, refráns e mitos
Os pradairos están ligados a numerosas lendas norteamericanas polo seu valor cultural. En específico do pradairo vermello non atopei ningunha.

Lendas en relación aos arces en xeral temos a lenda iroqueses, a da orixe dos azúcares ou a lenda de Nokomis. Todas elas moi ligadas ao uso da suá savia como edulcorante.
Historia da planta
O pradairo vermello non está ligado a ningún personaxe nin eento histórico, que eu atopase, pero, como curiosidade e para exemplificar o valor dos pradairos en Norteamérica, na bandeira nacional de Canadá sale a folla do pradairo de azúcar, sendo esta símbolo nacional.

Fontes secundarias empregadas
https://www.floresyplantasiris.es/acer-o-arce-cual-es-el-nombre-correcto/#:~:text=El%20nombre%20cient%C3%ADfico%20aceptado%20para%20este%20g%C3%A9nero%20de,el%20t%C3%A9rmino%20arce%20es%20m%C3%A1s%20utilizado%20que%20Acer..

https://www.plantas-y-flores.es/plantasAM.html#rubrum

https://thefoodtech.com/ingredientes-y-aditivos-alimentarios/el-papel-del-jarabe-de-arce-en-la-produccion-de-alimentos-saludables-y-sostenibles/

https://es.wikipedia.org/wiki/Acer_rubrum

https://arboretumdegalicia.com/documentos/acer-rubrum-pdf/?ind=60d1b83278a9b&filename=Acer%20rubrum.pdf&wpdmdl=234&refresh=67a62fba4af1c1738944442

https://plants.ces.ncsu.edu/plants/acer-rubrum/?utm_source=chatgpt.com

https://plantasyflores.pro/arce-rojo/#:~:text=El%20arce%20rojo%20comenzar%C3%A1%20a%20florecer%20cuando%20tenga,l%C3%B3bulos%2C%20generalmente%20en%20las%20puntas%20de%20las%20ramas.

https://treehouse.co/es/blog/arce-rojo-caracteristicas-variedades-necesidades-cuidados-precios.html#:~:text=El%20arce%20rojo%20florece%20entre%20marzo%20y%20abril%2C,brotar%20enseguida.%20Hay%20varias%20variedades%20de%20arce%20rojo.

https://www.jardineriaon.com/arce-rojo.html

https://garvillo.com/es/arce-de-azucar-vs-arce-rojo/

https://mythslegendes.com/es/confederacion-mitologia-iroquesa/el-azucar-derable/

Todas elas visitadas o 7/2/2025


Nome científico da planta

Cercis siliquastrum

 

Olalla Redondo López · 30 enero 2021 11:24


Familia da planta
Fabáceas

Nome común da planta
Árbore do amor, árbore de Xudas, ciclamor

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Cercis siliquastrum 42,867234343 -8,659187862

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O foito usouse no pasado para a medicina popular como adstrinxente (deshidratación da pel e ación antiinflamatoria) e a codia como remedio á dor de cabeza e ao catarro.
Usos alimentarios
As flores teñen un gusto picante e poden comerse en ensaladas. Nalgunhas zonas os brotes florais escabechábanse con vinagre.
Usos funcionais
A madeira desta árbore non se usa para fabricar mobles porque é moi fráxil e débil. O ámbito para o que máis se usa esta planta é para o ornamental. Colócase en paseos e xardíns tanto de forma individual como en grupos. Isto faise sobre todo polo gran colorido das súas flores e pola agradable sombra que proporcionan. Tamén é útil para formar sebes de moita altura.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Hai un mito que di que nun exemplar desta árbore foi onde se suicidou Xudas Iscariote despois de traizoar a Xesús vendéndoo ás autoridades por trinta moedas. Aínda que a planta podía co peso de Xudas, non quixo que este se suicidara e comezou a torcer o tronco para que o seu corpo chegara até o chan. Non conseguiu salvalo pero si logrou que non fora ao inferno. Dise que agora esta árbore medra encorvada, pois segue querendo salvar a Xudas da morte. Outra versión desta historia di que o suicidio de Xudas nesta árbore foi o que transformou a cor branca das flores nun rosa intenso polo sangue. Crese que o nome de árbore de Xudas é unha mala tradución do nome en francés "arbre de Judée" ou árbore de Xudea, o lugar onde se atopaba maioritariamente esta árbore.
Historia da planta
Esta árbore chegou por primeira vez a Francia durante a época das cruzadas arredor do ano 1200 e dende alí estendeuse moi rápido polo resto de Europa. Aparece indicado en moitos herbarios dos séculos XVI e XVII polo que supoñemos que era moi popular e común neste período. Durante o dominio do Imperio Bizantino, era unha das árbores que máis se daban en terras de Constantinopla e do estreito do Bósforo. Os emperadores usaban a cor morada desta árbore para os vestidos e complementos, sendo os únicos que a podían lucir. Hoxe en día, o Cercis siliquastrum é a árbore propia da cidade de Istambul e segue a haber exemplares en abundancia.

Fontes secundarias empregadas
https://www.joseeljardinero.com/arbol-del-amor-cercis-siliquastrum-flores/
28 de xaneiro Jose el jardinero

https://es.wikipedia.org/wiki/Cercis_siliquastrum
30 de xaneiro Wikipedia La Enciclopedia Libre (en castelán)

https://www.arbolesornamentales.es/cercissiliquastrum.htm
30 de xaneiro Árboles ornamentales

https://todoarboles.com/cercis-siliquastrum/
30 de xaneiro Todo árboles

http://www.botanicayjardines.com/cercis-siliquastrum/
15 de febreiro Botánica y jardines

http://herbariovirtualbanyeres.blogspot.com/2010/04/arbol.html
15 de febreiro Herbario virtual de Banyeres de Mariola y Alicante

https://guiadejardin.com/cercis-siliquastrum-el-arbol-del-amor/
15 de febrero Guía de Jardín

https://valledeelo.wordpress.com/tag/las-leyendas/
15 de febreiro El valle de Elo

https://en.wikipedia.org/wiki/Cercis_siliquastrum
16 de febreiro Wikipedia La Enciclopedia Libre (en inglés)

https://fichas.infojardin.com/arboles/cercis-siliquastrum-arbol-amor-judas-judea.htm
16 de febrero InfoJardín


Nome científico da planta

Trachycarpus fortunei

 

Celia Fuentes Fandiño · 7 febrero 2025 17:00


Familia da planta
Aracáceas

Nome común da planta
Palmeira de abano

Información destacada
A Palmeira de abano, tamén coñecida como Trachycarpus fortunei, é unha planta que aínda que aparentemente pareza tropical polas súas follas en forma de abano e aspecto éxotico, é ideal para os países mediterráneos pola súa alta resistencia ao frío e altas temperaturas. Pódese utilizar a fibra das follas para fabricar cestos ou alfombras, entre moitas actividades artesanais.

Información botánica da planta
Procedencia
Orixinaria da China central e oriental, cunha alta presenza nos países mediterráneos, pola súa boa resistencia ao frío e ás altas temperaturas. É común atopala en xardíns costeiros de Galicia.

Foi introducida en Europa a mediados do século XIX polo botánico Robert Fortune e chegará a Galicia a finais do século XIX ou comezos do XX, a través de sementes e plantas importadas para xardíns botánicos e pazos.

O motivo principal da súa introdución era decorativo, ao ser unha planta visiblemente exótica e, para algúns, bonita para poñer nas casas. Tamén poden ser usadas as fibras das follas para facer cordas ou cestos debido a súa forte resistencia.
Descrición xeral
É unha planta que pode alcanzar dende os oito a quince metros de altura. Ocupa bastante espazo polas súas follas grandes en forma de abano e ten un tronco moi groso.
Tronco ou talo
É un tronco ríxido e erguido, de cor marrón de diferentes tonalidades e rugoso. Pode chegar ata medir uns 15 metros de altura.
Folla
Ten as follas grandes divididas en seccións, de cor verde forte e o conxunto delas forma un abano, característica que fai que sexa distinguida facilmente.
Flor
A súa temporada de floreamento é en primaveira. As súas flores son pequenas e non son doadas de ver, de cor verde e amarela e saen entre as follas.
Froito
O froito da Trachycarpus fortunei é pequeno, redondeado e de cor negra, non é especialmente atractivo nin sabroso para os humanos, pero é consumido por algún animal.

A produción de froitos ocorre despois da floración, normalmente a finales de verán ou outono. Necesita o proceso de polinizació para producir froito, este proceso é facilitado por insectos que se achegan ás flores durante a primavera e principios do verán.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
As fibras das follas son moi resistentes e usáronse tradicionalmente para fabricar cordas, cestos, alfombras e outros produtos artesanais. A madeira do tronco, pode empregarse en algúns traballos de carpintería para fabricar ferramentas simples ou pequenas estruturas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Esta planta está relacionada cun personaxe histórico, o botánico Robert Fortune. Foi el quen introduciu esta planta en Europa. Viaxou a China para estudar a flora e a fauna do país, e foi responsable de traer diversas plantas exóticas.

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia: https://gl.wikipedia.org/wiki/Palmeira_de_abano e https://es.wikipedia.org/wiki/Robert_Fortune#Algunas_publicaciones
acceso en ambos enlaces o día 07/02/2025.
Naturalista UY: https://www.naturalista.uy/taxa/64323-Trachycarpus-fortunei
acceso o día 07/02/2025.


Nome científico da planta

El nombre científico del Olmo es Ulmus minor.

 

María Sanmartín Villanueva · 7 febrero 2025 16:11


Familia da planta
La familia es Ulmaceae.

Nome común da planta
Tocoume o Olmo común ou negrillo.

Información destacada
- Antigamente, o olmo era utilizado para fabricar varas de adiviñación e en rituais de fertilidade e protección. As súas raíces profundas axudaban a estabilizar o solo, sendo útil en zonas de risco de erosión.

-Na antigüidade, pensábase que plantar un olmo na porta de entrada dunha casa ou xardín ofrecía protección contra os malos espíritos. A súa forza e estabilidade simbólicas fixéronlle merecer este status protector.

-O olmo tamén aparece na simbología celta, onde se consideraba unha árbore de transición. Este simbolismo asociábase co ciclo da vida e a morte, especialmente porque a súa madeira se utilizaba en rituales de pasaxe ou de transición.

- A grafiose, unha enfermidade fúngica transmitida por insectos, matou gran parte dos olmos en Europa desde mediados do século XX. Este fungo ataca as raíces e o sistema vascular da planta, causando a súa morte en poucas semanas.

- A lo largo de la historia, el olmo ha sido un símbolo de sabiduría y protección en la literatura y el folclore. En muchas tradiciones, se le consideraba un árbol sagrado, que representaba la conexión entre el mundo terrenal y el espiritual, y un guardián de secretos, asociado a la fortaleza y la trascendencia.

Información botánica da planta
Procedencia
O olmo común (Ulmus minor) é orixinario de Europa, o norte de África e Asia occidental. É unha especie autóctona da Península Ibérica, incluída Galicia.
Descrición xeral
Árbore de porte elevado e robusta, que pode acadar unha altura de ata 40 m.
Tronco ou talo
Tronco recto e groso, cunha cortiza de cor gris parda que se fissura en placas co paso do tempo.
Folla
Follas pequenas (4-9 cm), ovadas, con bordo serrado e base asimétrica. Son verdes escuras e póñense amarelas no outono.
Flor
Flores pequenas, de cor avermellada, sen pétalos, e aparecen antes das follas na primavera.
Froito
É unha sámara aplanada cunha semente central, dispersada polo vento. Adoita ter máis ou menos 1 cm de diámetro e unha asa membranosa ao redor da semente, que facilita a súa dispersión polo vento (anemócora).

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
- Cicatrizante e antiinflamatorio: A cortiza interna do olmo úsase para tratar feridas, queimaduras e inflamacións da pel. En forma de cataplasma, axuda a acelerar a curación.

- Expectorante e suavizante da gorxa: As infusións de cortiza ou follas úsanse para aliviar a tose, a faringite e a bronquite, xa que teñen propiedades emolientes (suavizantes).

- Laxante suave: A cortiza contén mucílagos, que axudan a regular o tránsito intestinal sen irritar.

- Diurético: Axuda a eliminar toxinas a través da urina, polo que tradicionalmente se empregaba para tratar afeccións renais e reumatismo.

- Trastornos da pel: As decoccións da cortiza úsanse para tratar eccemas, úlceras e erupcións cutáneas.
Usos alimentarios
- Sementes e Froitos: As sementes de olmo, especialmente as das especies de olmo máis pequenas, poden ser maceradas e trituradas para facer fariña. Tradicionalmente, as sementes foron usadas para preparar pan ou outros produtos de repostería. A fariña de sementes de olmo tamén se pode empregar para espesar sopas e guisos.

- Cortiza Interna: A cortiza interna (a parte máis suave) tamén se pode utilizar para facer infusións, e en algúns lugares, mestúraa con fariña ou cun pouco de mel para mellorar o sabor.

- Follas: As follas novas, cando aínda son tiernas, poden usarse en ensaladas ou como parte de caldos, aínda que non son moi comúns para consumo alimenticio debido ao seu sabor algo amargo.
Usos funcionais
-Mucílagos para cosmética e coidado da pel: A cortiza interna do olmo contén mucílagos, que son sustancias viscosas que teñen propiedades emolientes (suavizantes) e hidratantes. Estes mucílagos utilízanse en produtos cosméticos para tratar a pel seca, a irritación e para mellorar a elasticidade cutánea. Tamén se usaron en pomadas ou ungüentos para aliviar afeccións cutáneas menores.

- Componentes de filtros naturais: Algúns estudos sinalan que o mucílago extraído do olmo pode usarse en filtros naturais para purificar auga, dado o seu poder para absorber impurezas. Tamén se empregou en certas civilizacións antigas como filtro de auga potable.

- Materials naturais e artesanía: A madeira do olmo é coñecida pola súa resistencia e flexibilidade, polo que foi utilizada en traballos de carpintería como a fabricación de mobles ou en a construcción de carros e ferramentas. A súa madeira tamén se usaba en antigos instrumentos musicais debido á súa sonoridade particular.

- Control de erosión en paisaxes: As raíces do olmo son profundas e resistentes, o que fai que a planta sexa útil en proxectos de control de erosión no chan. Plantar olmos en ribeiras e zonas con risco de deslizamentos de terra pode axudar a estabilizar o solo e evitar que se perda terreo.
Usos lúdicos
- Construcción de xogos tradicionais: A madeira do olmo, por ser flexible e resistente, foi utilizada en xogos tradicionais como arcos ou partes de xiros e outros xogos de desporto de campo. A súa flexibilidade permitía crear estruturas lixeiras pero fortes para a diversión ao aire libre.

- Xoguetes antigos: Na antigüidade, a madeira do olmo tamén se usaba para facer certos xoguetes ou figuras para os nenos, grazas á súa facilidade para ser traballada e a súa resistencia ao paso do tempo.

- Actividades de arte e manualidades: Algunhas persoas usaban as ramas ou a cortiza do olmo para manualidades ou proxectos de arte. A cortiza pode ser recollida e utilizada para crear formas ou texturas interesantes en traballos creativos, como a confección de paneles decorativos ou esculturas pequenas.

- Xogo de sombras: En zonas rurais, as grandes copas de olmo proporcionaban un lugar sombreado para xogar ao aire libre durante os quentes meses de verán. A presenza dunha árbore de olmo tamén xera un espazo de recreo, especialmente para xiros de campo ou xogos de socialización ao redor da árbore.
Usos rituais
- Simbolismo de forza e protección: O olmo foi visto como un símbolo de forza e protección en varias culturas. En algúns rituais de protección ou para invocar boas colheitas, as persoas podían plantar olmos ou coller ramas desta árbore. A súa grandeza e resistencia servían como símbolos de estabilidade e seguridade.

- Rituales de fertilidade e crecemento: Debido á súa conexión co ciclo natural das estacións e o crecemento constante, o olmo tamén foi utilizado en rituais relacionados coa fertilidade e a renovación. En certas culturas, podía ser parte de festividades dedicadas á primavera ou á fecundidade da terra.

- Ofrendas e rituais chamando á choiva: Algunhas civilizacións utilizaron partes do olmo en rituais dedicados á chuvia ou a mellorar as condicións climáticas. Este tipo de prácticas era especialmente común en áreas agrícolas que dependían das estacións pluviais para as súas colleitas.

- Rituais de transitoriedade e vida-desaparecemento: En certas tradicións, o olmo tamén pode estar asociado co ciclo de nacemento, morte e renacemento, debido á súa constante renovación e crecemento. Este tipo de simbolismo é común en prácticas espirituais relacionadas coa natureza.

- Corte de madeira para rituais iniciáticos: En algúns casos, as ramas ou madeira do olmo foron utilizadas para a fabricación de varas ou bastóns en rituais iniciáticos ou de paso, especialmente en culturas tribais que consideraban que a árbore estaba conectada con enerxías protectoras e guías espirituais.
Lendas, refráns e mitos
Lendas e mitos:
- Árbore de conexión entre o mundo terrenal e o espiritual: Nalgúns mitos europeos, o olmo era visto como unha árbore que conectaba o mundo dos vivos co dos mortos. A súa robustez e longevidade fixeron dela un símbolo de estabilidade e protección, e en certas tradicións, críase que os espíritos dos antepasados residían nas súas ramas ou raíces. Así, o olmo era considerado un portador de mensaxes e unha árbore de protección espiritual.

- O Olmo e a Morte: En moitas culturas, as árbores como o olmo estaban asociadas con a morte e os ritos funerarios. Na Grecia antiga, por exemplo, as ramas de olmo utilizábanse en certas ceremonias funerarias, porque se pensaba que a árbore podía ofrecer protección e guiado ás almas dos difuntos. Isto tamén se reflicte no simbolismo do olmo como unha especie que perdura no tempo, máis aló da morte.

- Lenda celta do olmo: En algunas lendas celtas, o olmo era considerado unha árbore sagrada, especialmente en relación coas estacións e os ciclos da natureza. Pola súa resistencia e beleza, o olmo tamén estaba asociado coa fertilidade e o crecemento. Unha lenda celta suxire que as persoas que plantaban un olmo xunto á súa casa eran protexidas de maldicións e traxeiras, e que o espírito do olmo vixiaría a casa.

- O Olmo e o Amor: Nalgúns mitos populares de Europa, o olmo era tamén unha árbore que representaba a unión e o amor verdadeiro. A súa conexión entre o mundo dos vivos e dos mortos tamén facía que se considerase un símbolo de vínculos profundos e duradeiros. Por exemplo, en certa lenda de orixe anglosaxona, un parella de mozos prometeuse ao pé dun olmo, e lenda di que se o olmo se mantén forte e saudable, o seu amor durará toda a vida.

- Conexión coa enerxía feminina: En certas tradicións do norte de Europa, o olmo estaba relacionado coas energías femininas e a proteción materna. As mulleres que querían quedar embarazadas ou que buscaban protección para os seus fillos usaban o olmo como símbolo e colocaban pequenas ofrendas á súa sombra. A lenda suxire que o olmo podía outorgar fertilidade ou protección ás nais e aos nenos.

Refráns (Os que encontrei son en castelán):
- «Cuando la rana tenga pelo y lana, y el olmo peras, y aun apenas».
- «El olmo como nace, y el álamo como cae».
- «Es pedir peras al olmo, que no las suele llevar»; o «No pidas al olmo la pera, pues no la lleva»; o «Pedir a los hombres veras, es pedir al olmo peras».
Historia da planta
Non encontrei nada especifico sobre o olmo en relación con algún feito histórico ou persoaxe.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Ulmus_minor

https://blog.3bee.com/es/el-olmo-una-planta-autoctona-valiosa-para-la-biodiversidad/

https://colegioaljarafe.es/olmo/#:~:text=Olmo%20Com%C3%BAn%2C%20negrillo%20(Ulmus%20minor)&text=Origen%20del%20nombre%3A%20Ulmus%20es,diferentes%20especies%20de%20olmo%20europeas.

https://conecte.es/index.php/es/plantas/2353-ulmus-minor/usos-tradicionales

https://rosacandel.es/folklore-y-genero/literatura-oral/leyenda-del-olmo-y-de-la-pita-riopar/

https://es.wikiquote.org/wiki/Olmo#:~:text=%C2%ABEs%20pedir%20peras%20al%20olmo,%3A%20pedir%20peras%20al%20olmo%5D.


Nome científico da planta

Betula pendula

 

Isabel González Rancaño · 14 febrero 2025 15:34


Familia da planta
Betuláceas

Nome común da planta
Bidueira

Información destacada
Antes da aparición do papel, utilizábase a corteza do Bidueiro para escribir

Información botánica da planta
Procedencia
A Bidueira é unha árbore introducida en en Galicia porque adáptase moi ben a diferentes climas e solos. A súa orixe ven de Europa e algunhas partes de Asia.
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia, e caracterizase pola súa corteza rugosa, que se desprende en capas delgadas. As suas ramas están inclinadas ou colgantes de ahí que teña o nome en latín de pendula.
Tronco ou talo
O seu tronco e moi resistente e caracterízase pola súa forma robusta e cortiza rugosa. O seu tronco pode presentar unha cor marrón claro a gris, e ten unha textura que varía dende lisa ata áspera, dependendo da idade da arbore.
Folla
A súa folla tene un borde aserrado e unha forma ovalada, cunha cor verde intenso que pode variar según a luz e o ambiente. As follas son grandes e poden medir varios centímetros de largo.
Flor
A flor ten unha estrutura colgante que posue pequenos cilindros coñecidos comoamentos. Son flores que medran durante o inverno e teñen unha cor verdosa.
Froito
A árbore produce unhas pequenas sementes que son moi lixeiras e dispersanse fácilmente con vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A Bidueira pose de propiedades antiinflamatorias, poden ser utiles para curar catarros sobre todo para expulsar a mucosidade. Tamén é moi bó para o tratamento da pel sobre todo para peles irritadas.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
A parte da mediciña, tamén utilízase esta árbore para facer mobles con ela debido a resistencia e as características que posue a sua madeira. Moitas industrias a trouxeron a Galicia debido a que crece moi rápido e produce moitos benefición como a fabricación dos mobles. Además a súa rápida expansión axuda a creas bosques forestais moito máis rápido que outras especies. Antigamente tamén utilizábase para escribir, moito antes de que viñese o papel.
Usos lúdicos
Non atopei informción.
Usos rituais
Esta árbore utilízase para diversos rituais a o longo da histotia. Como por exemplo rituales de agradecemento onde as persoas realizan ceremonias agradecendo os froitos e flores que da esta árbore, rituais de sanación e rituais de protección onde en certas culturas considerase que a árbore ofrece unha protección espiritua. Moitas persoas colgan cintas ou elementos semellantes que simbolizan a protección desta árbore.
Lendas, refráns e mitos
"O Bidueiro, guardián de segredos", se di que esta árbore foi testemuña de moitas historias ao longo do tempo.
Historia da planta
O Bidueiro é moi importante na cultura galega, onde as suas ramas son queimadas na foguata de San Xoán simbolizando unha conexión coa natureza.

Fontes secundarias empregadas
https://www.paradisojardines.com/
https://www.depo.gal/es/-/especie-vexetal-bidueiro
https://www.campogalego.gal/
https://recursos.edu.xunta.gal/
E o papel que nos deu a profesora para elaborar o traballo.