Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

Betula pendula

 

Isabel González Rancaño · 14 febrero 2025 15:34


Familia da planta
Betuláceas

Nome común da planta
Bidueira

Información destacada
Antes da aparición do papel, utilizábase a corteza do Bidueiro para escribir

Información botánica da planta
Procedencia
A Bidueira é unha árbore introducida en en Galicia porque adáptase moi ben a diferentes climas e solos. A súa orixe ven de Europa e algunhas partes de Asia.
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia, e caracterizase pola súa corteza rugosa, que se desprende en capas delgadas. As suas ramas están inclinadas ou colgantes de ahí que teña o nome en latín de pendula.
Tronco ou talo
O seu tronco e moi resistente e caracterízase pola súa forma robusta e cortiza rugosa. O seu tronco pode presentar unha cor marrón claro a gris, e ten unha textura que varía dende lisa ata áspera, dependendo da idade da arbore.
Folla
A súa folla tene un borde aserrado e unha forma ovalada, cunha cor verde intenso que pode variar según a luz e o ambiente. As follas son grandes e poden medir varios centímetros de largo.
Flor
A flor ten unha estrutura colgante que posue pequenos cilindros coñecidos comoamentos. Son flores que medran durante o inverno e teñen unha cor verdosa.
Froito
A árbore produce unhas pequenas sementes que son moi lixeiras e dispersanse fácilmente con vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A Bidueira pose de propiedades antiinflamatorias, poden ser utiles para curar catarros sobre todo para expulsar a mucosidade. Tamén é moi bó para o tratamento da pel sobre todo para peles irritadas.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
A parte da mediciña, tamén utilízase esta árbore para facer mobles con ela debido a resistencia e as características que posue a sua madeira. Moitas industrias a trouxeron a Galicia debido a que crece moi rápido e produce moitos benefición como a fabricación dos mobles. Además a súa rápida expansión axuda a creas bosques forestais moito máis rápido que outras especies. Antigamente tamén utilizábase para escribir, moito antes de que viñese o papel.
Usos lúdicos
Non atopei informción.
Usos rituais
Esta árbore utilízase para diversos rituais a o longo da histotia. Como por exemplo rituales de agradecemento onde as persoas realizan ceremonias agradecendo os froitos e flores que da esta árbore, rituais de sanación e rituais de protección onde en certas culturas considerase que a árbore ofrece unha protección espiritua. Moitas persoas colgan cintas ou elementos semellantes que simbolizan a protección desta árbore.
Lendas, refráns e mitos
"O Bidueiro, guardián de segredos", se di que esta árbore foi testemuña de moitas historias ao longo do tempo.
Historia da planta
O Bidueiro é moi importante na cultura galega, onde as suas ramas son queimadas na foguata de San Xoán simbolizando unha conexión coa natureza.

Fontes secundarias empregadas
https://www.paradisojardines.com/
https://www.depo.gal/es/-/especie-vexetal-bidueiro
https://www.campogalego.gal/
https://recursos.edu.xunta.gal/
E o papel que nos deu a profesora para elaborar o traballo.


Audio
 

Alejandra Castaño Ares · 12 abril 2025 16:45



Nome científico da planta

Liquidambar styraciflua

 

Daniel Prieto Mouriz · 23 febrero 2021 17:22


Familia da planta
Altinxiáceas

Nome común da planta
Liquidambar

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Liquidambar 42,867730455 -8,659284978

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Se uso desde hace muchos años como bálsamo. Un uso más actual que se le da es en aroma terapia.
Usos alimentarios
Os antiguos chinos mezclábano co Sake, que quere decir "bebida alcohólica".
Usos funcionais
Co Liquidambar conseguiuse a primeira síntesis en 1925 do primeiro polímero poliestireno, pola industria petroquímica Alemana.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información. Polo menos en España, non encontrei nada.
Historia da planta
O liquidámbar é uno dos especímenes de flora más antiguo. A maioría de eles xa están extintos, a árbore máis vella ten 55 millons de anos. A presencia dunha especie americana de liquidámbar foi rexistrada en 1519 por uns soldados españois.
Os indíxenas de América do Sur, Norte y Central utilizaban as propiedades medicinales do liquidámbar. Os doctores sureños usaron ao liquidámbar durante a Guerra Civil en Estados Unidos e a árbol foi listada por primeira vez nunha farmacopea (libros recopilatorios de recetas de productos con propiedades medicinais reais ou supostas) estadounidense en 1926.

Fontes secundarias empregadas
Visitado o 22/02/2021:
· https://es.wikipedia.org/wiki/Liquidambar
· https://muyfitness.com/usos-medicinales-del-liquidambar_13180505/
· https://archivo.infojardin.com/tema/ficha-de-liquidambar-liquidambar-styraciflua.374827/
· https://nuestraflora.com/c-arboles/caracteristica-de-liquidambar/


Nome científico da planta

Fagus sylvatica

 

Laura Mojón Villares · 7 febrero 2025 11:14


Familia da planta
Fagáceas

Nome común da planta
Faia

Información destacada
Paréceme interesante poñer que é unha árbore caducifolia, de madeira resistente e dura, que tolera o frío moi ben e que o seu froito úsase como alimento para o gando e pode ser comestible para o ser humano, aínda que o seu exceso pode provocar dores estomacais.

Información botánica da planta
Procedencia
En Galicia, é orixinaria da serra do Courel e dos Ancares, aínda que aí hay un aislamento de determinados faiais. Outra rexión de procedencia na que hay unhas masas de faiais aislados é o Val de Arán.

Atendendo a un ámbito máis xeral, separáronse nas diferentes rexións masas limítrofes de importante extensión, con posible intercambio xenético en determinadas zonas pero con diferencias climáticas, como os faiais dende a Cordilleira Cantábrica ata o Pirineo Occidental.
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia con polas dispostas horizontalmente, o que crea unha sombra que impide medrar outras especies no seu sotobosque. É de montaña pois tolera ben o frío e esixe alta humidade. Adáptase a solos silíceos e calcarios e ten un crecemento lento.
Tronco ou talo
É unha árbore de carácter robusto, de tronco grisáceo ou embranquecido que presenta unha cortiza xeralmente lisa e pode chegar ata os 40 metros de altura.
Folla
As follas son caducas e elípticas u ovaladas, cos nervios moi marcados e miden de 5 a 10 cm de largo. Además, son lampiñas por ambas caras excepto no marxe, que ten peliños a modo de cilios que se ven moi ben a contraluz. Son de cor verde vivo cando son xóvenes, voltándose máis escuras na madurez.
Flor
Ten flores de ambos os dous xéneros. As flores masculinas están agrupadas en cabezas colgantes de largos filamentos. As femeninas están erguidas, con unnha envolta formada por catro pezas que da lugar á cúpula do froito, cuberta por picos brandos e que no seu interior alberga 1 ou 2 faiucos.
Froito
O froito se denomina faiuco​ contén de unha a tres sementes, aínda que o máis frecuente é que sexan dous. Os faiucos teñen forma de tetraedro, alargados e comestibles (con sabor a pipa de xirasol) encerrados nunha cúpula cuberta de cerdas bastante separadas. Ao madurar ábrese en catro valvas liberando as sementes. Ademais, úsanse como froito para o gando.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Popularmente úsase no tratamento dos síndromes gripales, resfriados, bronquitis, farinxitis, odontalxias, diarreas e para "rebaixar o sangue".
Usos alimentarios
Os faiucos maduran en outono e era costume comelos crudos unha vez pelados, como se de pipas se tratara, nas zonas de Aragón, Asturias, Cantabria, e os lugares onde medraba. Os faiucos son froitos oleaxinosos, e en amplas zonas do cantábrico despois da Guerra Civil chegaron a recollerse para vendelos e extraer aceite, que se usaba para guisar, elaborar xabón e para os candiles.
Usos funcionais
Cubertos, pezas do tear, cadeiras e mobiliario en xeral se facían con madeira de faia en Cantabria, Asturias, Castela e León, Navarra e País Vasco. Nestas zonas usouse para tallar calzado de madeira como albarcas e zocos, pois as faias son duras e resistentes. A madeira usouse para elaborar ferramentas e utensilios de todo tipo: arados, palas para os fornos, mangos, esquís, pratos ou xugos.
Usos lúdicos
En Mallorca usouse a madeira para fabricar tamboriles e en Cantabria para chiflas. Tamén en Cantabria e nos Picos de Europa as bolas coas que se xogaba aos bolos eran de faia. Tamén se usaba para fabricar trompos.
Usos rituais
No País Vasco e Navarra, en Noiteboa era costume encender o lume na casa con unha gran faia que se traía expresamente para a ocasión. O tronco mantíñase no lume durante días ata que se consumira. En Piloña, Asturias, coas follas se facía o solo dos belenes. No Val de Arán solía talarse unha faia longa o 3 de maio, día de Santa Cruz. De forma similar o día de San Xoán en moitas vilas do País Vasco e Navarra se colocaba unha gran faia no centro da vila.
Lendas, refráns e mitos
En galicia, non atopei información. Só atopei que hai unha lenda sobre a faia no País Vasco, que remata coa faia considerada benefactora dos pastores.
Historia da planta
Non atopei información sobre este apartado.

Fontes secundarias empregadas
https://artsandculture.google.com/story/AQWxgSheI4y-AQ?hl=es
https://es.wikipedia.org/wiki/Fagus_sylvatica
https://www.miteco.gob.es/content/dam/miteco/es/biodiversidad/publicaciones/Fagus_sylvatica_tcm30-139348.pdf
https://www.mapa.gob.es/es/desarrollo-rural/temas/caminos-naturales/caminos-naturales/detalle_punto_interes.aspx?tcm=tcm:30-583391&id_camino=011500&topologia=Vegetaci%C3%B3n&origen=Destacados
https://www.arbolapp.es/especies/ficha/fagus-sylvatica/
https://www.navarra.es/mapacultivos/htm/sp_fagus_sylvatica.htm
https://www.fitoterapia.net/vademecum/plantas/haya.html
https://conecte.es/index.php/es/plantas/900-fagus-sylvatica/usos-tradicionales
https://1276orozko.wordpress.com/2013/11/16/la-leyenda-del-haya-euskal-mitologia/


Nome científico da planta

Taraxacum officinale

 

Candela Pardo Pardal · 30 mayo 2021 21:16


Familia da planta
Asteráceas ou Compostas (familia de anxiospermas con maior riqueza e variedade biolóxica)

Nome común da planta
Dente de león, mexacán, mexacamas, amargón, achicoria amarga

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fontes secundarias empregadas
http://www.casapia.com/Paginacast/Paginas/Paginasdemenus/MenudeInformaciones/PlantasMedicinales/DienteDeLeon.htm
http://www.biopedia.com/diente-de-leon-comun
ttps://colleitadores.blogspot.com/2018/03/dente-de-leon-herbas-de-galicia.html
https://www.dieti-natura.es/plantas-y-activos/diente-de-leon.html


Nome científico da planta

Fraxinus excelsior

 

Gonzalo Aguín Limón · 7 febrero 2025 11:28


Familia da planta
Familia das Oleáceas

Nome común da planta
Freixo

Información destacada
Árbore caducifolia orixinaria de Europa e o oeste de Asia.
O nome xenérico Fraxinus é un termo latino que deriva do indoeuropeos e significa bidueira e lanza, pois a madeira desta árbore era utilizada para construír estas armas. O epíteto excelsior indica que é a especie de freixo que acada maior altura.
A súa madeira era moi empregada para a construción de carros e utensilios de labranza.

Información botánica da planta
Procedencia
O freixo é orixinario do hemisferio norte e atópase de forma natural en Europa, América do Norte e Asia. O freixo é autóctono de gran parte do continente, desde España ata Rusia, e crece en zonas húmidas e bosques temperados. En Asia, aparecen en China, Xapón e Corea. En América do Norte, son comúns en bosques de Canadá e Estados Unidos
Descrición xeral
O freixo é unha árbore caducifolia de crecemento rápido que pode alcanzar os 40 metros de altura. Presenta un tronco recto, copa ampla e follas compostas, con folíolos serrados de cor verde. As súas flores son pequenas e sen pétalos, e os froitos son sámaras aladas dispersadas polo vento.
Tronco ou talo
O tronco do freixo é recto, de cor grisácea e de corteza lisa nos exemplares novos, que se fai máis gretada co paso do tempo.
Folla
A folla do freixo é composta, con entre 5 e 13 folíolos lanceolados e de borde serrado. Ten un tamaño medio, e a súa superficie é de textura lisa e de consistencia firme. É caduca, caendo no outono.
Flor
As flores do freixo son pequenas e non teñen pétalos, formándose en racimos pendentes. Aparecen a finais do inverno ou principios da primavera, antes de que broten as follas.
Froito
O froito do freixo é unha sámaras alada, de forma elíptica e pequena, que permite que se dispersen polo vento. Estas sámaras aparecen a finais da primavera ou principios do verán, logo da floración.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As follas e a casca do freixo utilízanse en infusiones ou decoccións para tratar problemas de retención de líquidos e inflamacións, xa que se lle atribúen propiedades diuréticas e antiinflamatorias.
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
A súa madeira caracterizada pola elasticidade usase para fábricar mobles (mesas,cadeiras,armarios...), instrumentos musicais (guitarras, baixos e tambores), material deportivo (bates de béisbol, raquetas de tenis e tacos de hóckey) e ferramentas (mangos para machadas, martelos e outras ferramentas manuais).
Usos lúdicos
Úsase para fabricar arcos e frechas, tirachinas, e xoguetes de madeira(figuras trompos ou istrumentos musicais infantís)
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Árbore sagrada en mitoloxía nórdica: O freixo estaba asociado ao mundo dos deuses. O Yggdrasil, a árbore do mundo na mitoloxía escandinava, adoita representarse como un freixo.
Historia da planta
· Segundo a mitoloxía nórdica, os primeiros humanos, Ask e Embla, foron creados polos deuses a partir dun freixo (Ask) e un olmo (Embla).
· Durante a Guerra dos Cen Anos os arqueiros ingleses usaban arcos de freixo.

Fontes secundarias empregadas
O Camiño dos faros: https://www.caminodosfaros.com/medioambiente/flora/fraxinus-excelsior-freixo/ 07/02/2025
Wikipedia: https://es.wikipedia.org/wiki/Fraxinus 07/02/2025
Arbolapp: https://www.arbolapp.es/especies/ficha/fraxinus-angustifolia/ 07/02/2025
Mesarte: https://www.mesarte.es/como-es-la-madera-de-fresno/ 07/02/2025
Zoo Barcelona: https://zoobarcelona.cat/es/plantas/fresno-comun 07/02/2025
Meu tío Alberto González 03/02/2025 e 04/02/2025


Nome científico da planta

O nome científico do carballo americano é Quercus rubra.

 

Roi Dorrego Núñez · 7 febrero 2025 15:43


Familia da planta
O carballo americano pertence á familia Fagáceas.

Nome común da planta
O nome común é Carballo americano.

Información destacada
O carballo americano, tamén coñecido como Quercus rubra, é unha árbore moi lonxeva que ten a súa orixe en América do Norte. Porén, hoxe en día, tamén podemos atopala en Galicia. Aínda que non sexa orixinaria da nosa terra, é unha árbore ornamental polo que non é invasora (a diferenza, por exemplo, do eucalipto) nin provoca efectos negativos sobre as especies autóctonas. Trátase dunha árbore caducifolia con follas vermellas que adoitan florecer entre marzo e abril. O seu froito son as landras, que serven, entre outros, para alimentar a algúns animais como aos porcos. Finalmente, débese resaltar que o carballo americano ten múltiples usos, como servir de base para a construción de mobles pola súa forte madeira ou para crear xoguetes infantís.

Información botánica da planta
Procedencia
O carballo americano é unha árbore caducifolia orixinaria de América do Norte. Foi introducida hai máis de sesenta anos como unha árbore ornamental e económica polo seu rápido crecemento.
Descrición xeral
Trátase dunha árbore caducifolia que pode acadar os 28 metros, e excepcionalmente os 43 m de altura. A copa é inicialmente coniforme, volvéndose redonda cos anos. As súas pólas son rectas. É menos lonxevo que os carballos autóctonos, pero pode chegar aos 500 anos. Esta árbore prefire os solos ácidos, húmidos e arxilosos.
Tronco ou talo
O tronco é robusto e recto, cunha codia que cambia de aspecto a medida que a árbore envelleza. Pode acadar ata un metro de diámetro.
Folla
As follas son caedizas, de cor verde escura por riba e un pouco máis clara por debaixo. As follas son variables en canto ao seu tamaño. Adoitan ter lóbulos redondeados. Ademais, son alternas cunha base redonda, cun bordo sinuoso e con dentes con arestas (a diferenza dos carballos galegos), aguzados e irregulares. O carballo americano ten follas caducas.
Flor
As flores brotan ao mesmo tempo que as follas durante marzo e abril; é dicir, na primavera. As flores masculinas están separadas das femininas. As follas masculinas teñen ata dez centímetros de lonxitude e as femininas agrúpanse por dúas ou tres unidades.
Froito
O froito é unha landra ovada e achatadas, de até 2,5 centímetros de longo, soas ou de dúas en dúas. cúpula (cascabullo) plana que rodea pouco menos da terceira parte da landra de cor parda avermellada. No primeiro ano, o froito soamente ten o tamaño dun chícharo e madura no outono do segundo ano (aos 18 meses da polinización). Como os demais carballos, non frutifica até idades algo avanzadas (uns 30 anos). A landra é moi acre.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As landras, froito do carballo americano, en ocasións e nalgunhas culturas, son empregadas para realizar infusións con propiedades astrinxentes.
Usos alimentarios
O froito deste carballo son as landras. Estas empréganse como alimento para os animais como porcos e aves. Ademais, estas landras teñen un sabor amargo e para poder comelas hai que lavar e remollar en auga varias veces, eliminando así os seus taninos. Despois de lavalas, as landras úsanse para facer fariña de landra e café de landra.
Usos funcionais
Son múltiples os usos funcionais do carballo americano. Principalmente, destaca o seu uso da madeira na construción e carpintería coa fabricación de mobles, solos e portas. Tamén se emprega para facer chapas e para a reforestación, así como como cortaventos. A súa madeira tamén axuda a crear instrumentos caseiros.
Usos lúdicos
O tronco dos carballos americanos son fortes e resistentes polo que é empregado para facer columpios e estruturas para trepar, que adoitan poñerse nos parques infantís. Ademais, esta árbore tamén se utiliza para construír nel cabanas infantís. O seu froito (landras) poden usarse como obxectos de recolección para facer xogos de carreiras de lanzamentos ou manualidades. As súas follas vermellas tamén son empregadas para facer adornos.
Usos rituais
Entre os usos rituais destacan os baños rituais para a purificación con extractos da codia do carballo. Tamén, coa súa savia, prepáranse cremas para liberarse das malas enerxías.
Lendas, refráns e mitos
Atopei dous refráns sobre os carballos, aínda que non se especifica que sexa do carballo americano. Estes son:
- Carballo en terra todos á leña
- En maio aínda a vella queima o tallo, aínda que sexa de carballo
Historia da planta
Non atopei información.

Fontes secundarias empregadas
Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes. https://www.cervantesvirtual.com/obra-visor/los-400-refranes-recogidos-en-la-aldea-de-fonfria-lugo/html/, Acceso o día 7/2/25.

Carballo americano: https://gl.wikipedia.org/wiki/Carballo_americano, Acceso o día 7/2/25.

Fontes audiovisuais: 12 cosas que no sabías sobre Quercus rubra: https://www.youtube.com/watch?v=ksmaKN34CSE. Acceso o día 7/2/25.

Fontes orais: conversa cunha bióloga sobre esta especie arbórea o 7/2/25.

Ministerio de agricultura, pesca e alimentación: https://www.mapa.gob.es/es/desarrollo-rural/temas/caminos-naturales/caminos-naturales/detalle_punto_interes.aspx?tcm=tcm:30-550069&id_camino=020203&topologia=Vegetaci%C3%B3n&origen=Destacados, Acceso o día 7/2/25.

Quercus rubra: Carballo americano: https://gl.wikipedia.org/wiki/Carballo_americano, Acceso o día 7/2/25, Acceso o día 7/2/25.


Nome científico da planta

Laurus nobilis.

 

Lucas Pena Carracedo · 7 febrero 2025 11:34


Familia da planta
Laureáceas.

Nome común da planta
Loureiro.

Información destacada
O loureiro crece de maneira moi lenta, de aí: Quen planta un loureiro, xamáis o verá crecer. Ten moita presencia no ámbito culinario, mais o seu consumo en grandes cantidades pode ser tóxico. Existe unha adiviñación a través das follas do loureiro coñecida como Dafnomancia.

Información botánica da planta
Procedencia
É orixinaria na rexión do mar Mediterráneo e da metade norte da costa atlántica da península ibérica. Foi introducida en Galicia, adaptándose moi ben ao entorno, combatindo coas especies introducidas invasoras.
Descrición xeral
O loureiro é unha árbore de folla perenne de 5-10m de altura. Ten unha copa densa, oscura, con follas azuladas, alternas.
Tronco ou talo
Ten un tronco recto coa corteza gris.
Folla
Ten folla perenne. De 3-9cm de lonxitude con forma de ápice agudo e base atenuada.
Flor
As flores aparecen en marzo-abril e están dispostas en umbelas sésiles de 4-6 flores amarelas de 4 pétalos.
Froito
O froito é unha baya , ovoide, de 10-15mm. Ten unha semente única e madura a principios de outono.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Aliviar os cólicos e as dolencias gastrointestinales. Tamén aliviar a dor muscular e prever a gripe mais os resfriados. Tamén estimula o apetito.
Usos alimentarios
O loureiro potencia o sabor de guisos, carnes, pescados, mariscos, salsas, sopas... Tamén aromatiza aceites.
Usos funcionais
É un repelente natural de insectos e ten potencial antiséptico para as feridas. Mellora a capacidade cognitiva e promove o relax mais un cabelo sano e forte.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
As follas do loureiro eran utilizadas como decoración en Yule (ritual nórdico). Utilízase en infusiones de clarividencia e sabiduría. Colócanse debaixo da almofada para inducir a sonos proféticos e quéimanse para provocar visións. Tamén é unha herba de protección e de purificación.
Lendas, refráns e mitos
O mito de Apolo, que perseguía a Dafne, a cal convírtese nun loureiro, para estar a salvo de Apolo.
"Quen planta un loureiro, xamáis o verá crecer."
Tamén como símbolo de victoria na Antiga Grecia.
Historia da planta
Co deus Apolo, deus da luz, da música e da profecía.
A coroa de loureiros é un símbolo de triunfo e recoñecemento dende tempos ancestrais.

Fontes secundarias empregadas
https://www.jardiniberico.es/el-laurel-laurus-nobilis/ 7/02
https://es.wikipedia.org/wiki/Laurus_nobilis 7/02
https://www.fundaciongaliciaverde.org/laurel.html 7/02


Nome científico da planta

Bellis perennis

 

Laura Rodríguez Lema · 21 febrero 2021 17:06


Familia da planta
Asteraceae

Nome común da planta
Margarida ou margarita.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Bellis perennis do IESP de Ames Concentración da maioría de margaridas, situadas no suroeste do patio (na pradeira natural do instituto) 42,867249499 -8,659539415

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A Bellis perennis é coñecida polos seus usos medicinais, xa que ten propiedades antitusivas, expectorantes, diuréticas, sudoríficas, cicatrizantes, antiespasmódicas, dixestivas, e para controlar a presión arterial.
Aínda así, os usos máis coñecidos son os das propiedades dixestivas da margarida. Xa que todos os temos empregado algunha vez para matar pequenos parasitos do noso intestino cando nos atopamos mal. Ademáis, ás veces chégase a usar como laxante.
Usos alimentarios
As follas das margaridas adoitan ser empregadas en ensaladas, mesturadas con canónigos ou dentes de león. Tamén podémolas atopar como condimento para sopas ou algún recheo dalgunha comida (como lasaña, tortilla...).
As follas sen cociñar, é dicir, frescas; teñen un sabor doce cun punto amargo. Cando as cociñas perden algo este sabor intenso e convírtense nun condimento moito mñais suave.
Os pétalos das flores tamén son comestibles e adóitanse empregar para facer infusións.
Usos funcionais
Non existen (ou non atopei) usos funcionais da Bellis perennis relacionados con instrumentos musicais, tintes, ferramentas, mobles, etc.
Usos lúdicos
O uso lúdico máis cercano que atopei a un "xogo", é a función da Bellis perennis nos xardíns. Se tes como afección a xardinería, de seguro que plantaches algunha vez unha margarida. Son moi comúns en patios e lugares de lecer pola súa función decorativa, xa que as súas follas nunca caen. Ademáis, son moi sinxelas de cultivar gracias á súa resistencia! Non desprenden fácilmente da terra e o seu talo evita que se rompa por cuestións meteorolóxicas.
Usos rituais
Esta especie (Bellis perennis) non está moi vinculada a rituais do tipo meigallos ou esconxuros, pero aínda así logrei atopar un pequeno ritual relacionado coa recuperación de enerxía.
Isto serve para cando o intenso traballo deixanos completamente abatidos e sen enerxía para continuar con el. Consiste en recoller un ramiño de margaridas salvaxes ao rematar a túa xornada laboral, levalas para casa e poñelas nun recipiente con augua. Logo, darémonos un baño con estas margaridas e imaxinaremos que esa auga leva con ela todas as emocións negativas e todo o cansancio que temos encima. Dise que tamén podemos escribir ensalmos ou manifestar os nosos intereses para maior eficacia.
Lendas, refráns e mitos
Atopei unha lenda e un xogo ligado á Bellis perennis.
A lenda remóntase á Idade Media. As doncelas acostumaban levar unha coroa feita con margaridas no seu cabelo nas ocasións onde o seu amado loitaba polo seu amor nas famosas xustas. A doncela agasallaba ao cabaleiro cunha das súas margaridas e colocáballa na armadura, preto do corazón. Isto era como sinal de amor e boa sorte.
O xogo é unha costume internacional e moi coñecida. Trátase do famoso "Quéreme ou non me quere?", no cal se esfollan as flores dunha margarida mentres se alternan as cuestións anteriores, e a pregunta que coincida co último pétalo será a que che dé a resposta definitiva.
Historia da planta
A historia das margaridas leva siglos unida á das persoas . Trátase dunha flor con fortes vínculos relixiosos, no cristianismo adoita aparecer tanto ligada á virxe María como ao neno Xesús, xa que está relacionada coa pureza. A tradición cristiana conta que as margaridas simbolizan as lágrimas da virxe María.
Na civilización grega e romana estas flores xurdiron como froito da metamorfose da ninfa Bélide para non ser capturada polo deus das huertas: Vertumno, que estaba locamente namorado dela.
Empregouse como símbolo da paz en numerosas ocasións. Por exemplo, o movemento hippie de finais dos 70, no cal salíase ás rúas a protestar empregando símbolos como, neste caso, a Bellis perennis.
Por último, segundo unha tradición alemana, as margaridas recollidas entre as doce do mediodía e a unha do mediodía posuirán propiedades máxicas.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Bellis_perennis
http://etimologias.dechile.net/?margarita
https://www.guiadejardineria.com/10-curiosidades-sobre-las-margaritas/
https://floryfaunamonforte.com/origen-margaritas/
https://www.interflora.es/blog/curiosidades-sobre-la-flor-de-la-margarita/
Todas estas páxinas foron visitadas na semana do 15 de febreiro ao 21 de febreiro de 2021.


Nome científico da planta

Fraxinus excelsior.

 

Carolina Regueiro Sánchez · 22 febrero 2021 19:55


Familia da planta
Oleáceas.

Nome común da planta
Freixo común ou freixo da folla ancha.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Freixo 42,868225821 -8,658661555

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O freixo ten propiedades astrinxentes, diuréticas, analxésicas, antiinflamatorias, curativas e laxantes.
Úsase para tratar problemas dixestivos, problemas relacionados coa mala circulación, para a retención de líquidos e para mellorar a saúde das articulacións.
É perfecto para tratar algunhas enfermidades como o arrefriado común, a gripe e para baixar a febre. Hai outros usos máis complexos, pero tamén funciona e alivia os síntomas do estrinximento, hemorroides e hipertensión.
Usos alimentarios
A través do tronco atopamos que xorden algunhas ramas con flores brancas bastante sinxelas pero cunha gran beleza ornamental. Florece na época de abril e maio cando as temperaturas son máis altas. Liberan froitos alongados chamados samaras e no seu interior hai sementes bastante fáciles de recoller. As samaras son verdes.

Para sementar o freixo hai que ter algúns aspectos claros. Non é moi difícil cultivalo e mantelo, xa que ten unha gran resistencia a lugares e pragas contaminados, o que o fai perfecto para plantar en cidades como un complemento adicional á ornamentación.

Na natureza, crece en bosques con solos bastante profundos, húmidos, frescos e ricos en orgánicos. Estas son as condicións ambientais que precisa para sobrevivir. Por esta razón, como mencionamos antes, non é moi resistente ás secas e á falta de humidade ambiental.

Hai que ter en conta que, cando espallamos as sementes na tempada de outono, precisan terra con 4 graos de temperatura para que poidan xerminar nuns catro meses. Se as temperaturas do solo son máis baixas, a semente quedará latente e non xerminará.
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
Non atopei información

Fontes secundarias empregadas
-www.flores.ninja (páxina principal).
-www.arbolesornamentales.es (páxina principal).
-es.wikipedia.org (páxina principal).
-www.asturnatura.com (páxina principal).