KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

Dictadura y Democracia

 

Lucía López Martínez · 14 noviembre 2019 19:56


Foto coa persoa entrevistada

Idade
76

Historia
Amparo nació en Santiago de Compostela en la postguerra, en una familia de clase media compuesta por padre,madre y tres hijos. Estudió en un colegió muy cerca de donde vivía (Doña Magdalena Brañas) al que iban todos los niños de la zona, aunque había niños y niñas estaban separados en la misma aula. A los 11 años hizo el ingreso en el instituto Rosalía de Castro donde estuvo hasta que ingresó en la universidad,facultad de Filosofía y Letras.En su niñez iba al colegio y al salir jugaban en la calle,tenían muy pocos juguetes pero todos los niños de la zona estaban en la misma situación por lo tanto se divertían con lo que había ,y compartían los juguetes con los que menos tenían.Durante todos estos años la iglesia católica ejercía una gran influencia en la vida de los españoles:Todos los niños y niñas estaban bautizados,hacían la primera,se confirmaban,asistían a misa todos los domingos y participaban en los actos que la iglesia organizaba.
En sus últimos años de Bachillerato empezó a darse cuenta por conversaciones con otros jóvenes y también por conversaciones familiares,además de lecturas, de que desconocía muchos aspectos de la realidad que tenía a su alrededor y de que no se podía hablar de algunos temas,sobre todo políticos, y así empezó a tomar conciencia de los problemas políticos y económicos que había en ese momento.
Fue en esos años de la universidad cuando empezó a participar en grupos que entonces nacían intelectuales y políticos que se oponían a la dictadura franquista,aunque no en primera linea pero si en grupos de opinión.
Ya licenciada y ejerciendo de profesora en varios sitios de España,sobre todo en Galicia participó siendo representante de profesores en huelgas,manifestaciones y asambleas pensando siempre en el desarrollo democrático.

Título

Ángela Nieto Nieto fálanos do réxime franquista.

 

Irene Álvarez Rodríguez · 3 marzo 2024 17:55


Foto coa persoa entrevistada

Idade
76

Historia
Conta que vivían baixo un "rexime familiar" no que non se lles permitía saír sen a compañía dos pais ata os 21 anos. Traballaron no campo desde os 7/8 anos, ían pastar as vacas, collían herba e verduras para os coellos, as galiñas e as vacas que tiñan na casa. Eran elas quenes ían lavar a roupa: a roupa miúda nun lavadoiro de auga corrente e as mantas e colchas no río Donas en Serra de Outes que, por mor do peso, ás veces caían. Polo día traballaban, ainda que podían acudir á escola pública pero quedaba moi a desmán. Por iso, asistían a unha escola de pago polas noites a partir dos 15 anos, impartidas por un ferreiro, que apenas tiña estudos, para nenos e adultos. Afirma que o pasaban moi ben, non recibiron propaganda franquista en parte porque non tiñan televisión. Recorda en especial a falta do seu pai que, con 35 anos, cando ela tiña 6, marchou a Venezuela a traballar, deixando 5 fillos ao coidado da súa nai enferma, unha avoa e unha tía, pero sempre con moita ledicia.

Título

Huang AiFen: A memoria dunha vida marcada polo comunismo e a Revolución Cultural

 

Yiya Huang · 8 abril 2025 21:10


Título

Do inferno á casa


Foto coa persoa entrevistada

Encabezado da carta
Querida amiga Hanna,
Escríboche con esperanza, por se algunha vez esta carta chega ás túas mans. Non sei onde estás nin se estás ben, pero necesito contarche o que me pasou.

Corpo da carta
Desde que os alemáns chegaron ao noso pobo, todo cambiou. Tiña só 14 anos cando me detiveron por usar cartillas de racionamento para conseguir comida. Dixéronme que as vendía, pero ti sabes que non é certo. Só quería axudar a quen non tiña nada que comer.

Leváronme ao campo de concentración de Auschwitz. Alí pensei que non ía saír con vida. Cada día era un pesadelo: frío, fame, medo… e ver como morría xente ao meu arredor. Por sorte, non me mataron. Mandáronme a outro sitio, un campo de traballo para nenos no gueto de Lodz. Alí seguín sufrindo, pero polo menos seguía viva.

Os meus pais pensaban que xa estaba morta. Incluso meu pai morreu do susto cando lle dixeron que me executaran. Iso foi o máis duro de todo. Cando me liberaron no 1944, estaba moi enferma, pero puiden volver a casa. Agora estou de volta en Jaworzno, pero nada é como antes.

Despedida da carta
Non sei se algún día nos volveremos ver, pero oxalá que si. Se sabes algo da miña nai, por favor, escríbeme. Eu sigo esperando. Non quero perder a esperanza.

Unha forte aperta,
Maria.

Idade
76

Foto de contexto

Historia
Huang AiFen naceu en 1949 en Putian, na provincia de Fujian, no sueste de China. A súa familia era de orixe agrícola, pero todo cambiou cando o Partido Comunista tomou o poder. As terras da súa familia foron expropiadas e foron obrigados a unirse ás comunas populares. Lembranza que, "todo o que tiñamos foi confiscado. Non podiamos cultivar para nós mesmos, todo se recollía para a comunidade. A fame foi algo constante na nosa casa".

Durante o Gran Salto Adiante, entre 1958 e 1962, a comunidade da miña avoa sufriu unha grave escaseza de alimentos. "Moitos na miña aldea morreron de fame. Non había arroz para comer. O racionamento era tan estrito que tivemos que comer herbas e cascas de árbores", lembra AiFen.

En 1966, cando comezou a Revolución Cultural, a miña avoa foi mobilizada polos Gardas Vermellos, un movemento formado principalmente por xente nova. Ela explica: "Fomos obrigados a destruir todo o que se consideraba 'tradición'. Sentía medo e non sabía se aquilo era correcto". A súa familia, que traballaba como mestres, foi vítima de represión política, e a ela foi enviada a traballar a Xuancheng, unha zona rural remota. "Non había comida suficiente e vivíamos en condicións precarias. Se falabas demasiado, podías ser acusada de contrarrevolucionaria", afirma.

A morte de Mao Zedong en 1976 foi un punto de inflexión na súa vida. "Cando Mao morreu, sentín alivio, pero tamén incerteza. As cousas melloraron, pero as cicatrices do réxime quedaron para sempre", conclúe a miña avoa.

Título

Julia Taboada Pereira fálanos da Transición

 

Celia Gesto Calvo · 3 junio 2023 21:36


Foto coa persoa entrevistada

Idade
83

Historia
Ela recorda que nesta época se un veciño tiña reencor ou manía a outro ou polas leiras, polos territorios, os marcos (é unha pedra que se poñía para marcar os terreos) o mataban, así coma a calquera. Tamén que cando pasaron á república tiñan que pagar impostos, xa que anteriormente non o facían. Faloume do Golpe de Estado, onde ela tiña fillos e pasou moito medo, dime que arreglouno o rei, sen esta intervención estalaría outra guerra. Contoume que cando era pequena coñeceu a un chico que estivo escondido varias veces, estábano perseguindo, e o seu irmán agochouno na súa casa, finalmente tivo que exiliar. Por último cando iban á escola os Americanos enviarónlle bidóns de leite e queso, mezclábanlle con auga e estaba moi rico, España estaba moi desnutrida e esta foi unha gran axuda.

Título

Xoan Beiras falanos de como vivía él na ditadura franquista

 

Candela Casal Veiga · 18 marzo 2019 19:09


Foto coa persoa entrevistada

Idade
64

Historia
Ao meu avó sempre lle gustou como gobernaba Franco, él di que a época na que gobernaba Franco non era tan mala comose conta. Aos 11 anos empezou a traballar e sempre tivo traballo aínda que si que é certo que moitas familias pasaban fame. Tamén me conta que emigrou moita xente, sobretodo do campo as cidades, había outro tipo de liberdade e él sempre salía a tomar copas e nunca tivo problemas.
O que máis me recalcou o meu avó era a seguridade que había, como el di " podias durmir ca porta aberta "
« Atrás