Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Convivencia de catro

 

Lucía Díaz Caeiro · 25 mayo 2020 11:21


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando anunciaron o confinamento, eu estaba en clase con Yenny e con Diego e os tres nos alegráramos moito xa que nos libramos de facer os exames que tiñamos esa semana.
Os primeiros días estiben na casa coa miña nai, o meu irmán e o meu pai como se estibésemos de vacacións pero ao pasar os días a cuarentena foise alargando, meu pai volveu traballar e meu irmán e eu tiñamos que facer tarefas do instituto.
Despois das dúas primeiras semanas de confinamento, meu irmán e eu tiñamos un horario no que estábamos a maior parte do tempo ocupado para non aburrirnos. Estudiábamos, facíamos exercicio, saíamos á nosa terraza, víamos series,etc.
A min persoalmente gústame estar en casa polo que non tiven moitos problemas ao estar en cuarentena. O maior dos problemas é que non teño paciencia, entón se eu estaba na miña habitación escoitando música ou debuxando e entraba alguén a falar conmigo, eu enoxábame con el e rematabamos discutindo.
O máis difícil deste confinamento comezou en maio. Non porque non nos soportemos entre nos senón pola calor. Agora está a facer un tempo de verán e teño moitas ganas de ir a praia pero aínda non fumos. Ademáis, ao meu irmán non lle gusta e consigue que nos quedemos na nosa terraza en vez de saír.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Ahora toca aprender a valorar

 

Andrea Barreiro · 23 mayo 2020 16:44


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
El día que comenzé a tomar en cuenta a la Covid-19 fue el día en se cancelaron las clases, aquel jueves comenzé a pensar que este virus no era para nada una broma y que como sociedad deberíamos tomarnos las cosas enserio; desde ese día tuve claro que esto que parecía tan pequeño y lejano iba a cambiar nuestro estilo de vida. Antes de comenzar a contar una pequeña parte de mi vida me gustaría recalcar que nos falta empatía a la mayoría, muchas personas con las que estuve en contacto opinaban que el virus era inofensivo, que solo iba a por las personas mayores. Hoy en día me sigo pregunando: ¿Que pasaría si los afectados fuesen nuestros abuelos o familiares? A veces tenemos que empezar a no solo pensar en nosotros, estoy segura de que la mayoía de la gente tiene un vecino mayor en su edificio, y el pobre tiene miedo a salir de casa, hacer la compra y los jóvenes debemos ayudarlos en la medida de lo posible.
Desde mi punto de vista me considero una persona bastante afortunada, vivo en una casa conn un jardín inmenso y estoy segura que la cuarentena ha sido mucho más llevadera que a otras personas; aún así he tenido momentos de bajón y he tenido que acabar con el chocolate de la nevera. Empezé el confinamiento absoluto con mal pié, estaba preocupada sobre todo por personas de mi familia que son mayores, pero por otra parte me agobié un poco con los temas escolares, era básicamente la inceridumbre de saber que pasaría con los exámenes finales y también lo que pasaría con las clases. A medida que los días iban avanzando mi ánimo empezó a crecer, las primeras semanas comenzé a andar en bicicleta por mi jardín durante una hora diaria, luego también aprendí a cocinar, a bailar, a escuchar a otras personas, a ver el telediario; todo lo que aprendí durante aquellas semanas fue a echar de menos mi antigua vida, y desear volver a la normalidad cuanto antes. Cuando el gobierno comenzó a poner más cantidade de prohibiciones empezé a valorar mi situación, mis padres eran afortunados, mi padre era autónomo y como tenía bateas podía seguir trabajando, y por suerte todo nos fue bien. Más o menos en la mitad del encierro comenzé a ver películas y series, pero también escuché música ya que me relajaba, cada semana que pasaba comezé a ser una persona positiva, cada día pensaba " ojalá hoy haya más curados", poco a poco comenzé a ver el telediario a pensar, a escribir algún pequeño poema etc. Me acuerdo que muchas veces nos sentábamos todos en familia a ver las noticias, siempre había pequeños datos, o incluso ciudadanos, policías o médicos que nos ayudaban a luchar. Como vivo algo lejos del pueblo yo no solía salir a aplaudir, pero si que les daba a esas personas mi agradecimiento interno, Conforme las semanas fueron pasando mis salidas al jardín fueron aumentando pasé mucho tiempo leyendo aunque sobre todo reflexionando sobre esta situación. Unos días después de mis reflexiones tuve claro que estar en contacto con mi familia y amigos me iba a ayudar a sobrellevar la situación, llamé a mi mejor amiga, pasábamos mínimo cuatro horas diarias conversando, también llamé a mi madrina que vive sola , y a mucha más gente; que estuvo ahí en todo momento. A modo de reflexiónm me dí cuenta de que mientras estábamos todos en casa preocupados por la situación que estábamos a vivir, los árbores florecían, la hierba crecía, el mundo no paraba, y que cuando me dí cuenta mi entorno había cambiado, y eso se debía a la primavera. Yo pienso que la vida ha cambiado pero ahora mismo mientras escribo sentada fuera en el jardín me doy cuenta de que la vida no solo ha cambiado para mal, yo personalmente aprendí a valorar a mi familia, a fortalecer mis amistades, a preocuparme por mí misma, a valorar la libertad, a mirar mi situación, a apoyar a los demás pero sobre todo a ser yo misma; y lo único que de verdad le agradezco al confinamiento es que me ha enseñado a disfrutar de la vida. Puse una foto con mi perro Bono, ya que solemos tomar el sol en la terraza.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Nacer de novo

 

Nayra Prado González · 27 mayo 2020 11:20


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A verdade é que a principios de marzo tomaba esta situación xunto ao meu círculo de persoas un pouco a broma; facíamos chistes, rímonos de memes e incluso dun profesor noso que viña á clase con guantes antes de decretarse o estado de alarma. Víamos, coma quen di, esta historia desde outra pantalla que non era a realidade. Sen embargo, pouco a pouco foron crecendo os contaxiados en España ata chegar a Galicia, pois aínda lembro os primeiros intermediarios sobre o COVID-19 onde só se falaba do único infectado en España e posteriormente dos únicos tres. O seguinte veu cando pecharon a escola principalmente por dúas semanas pero, de pronto xa nos atopábamos envolvidos no primeiro estado de alarma xunto a unha inmensa cantidade de contaxiados e falecidos que medraba cada día máis e máis. Xa era hora de ver o mundo con outros ollos.

Os primeiros tres días de confinamento paseinos coa miña nai en Bertamiráns, mais pronto unha compañeira súa da residencia onde ela traballa deu positivo, polo que pensando en min e na miña seguridade decidiu mandarme inmediatamente para Santiago co meu pai. Teño que admitir que chorei moito nese cambio instantáneo de fogar, pois eu tiña medo de que algo malo pasara e de que estivera soa na casa tanto tempo. Mirándoo desde o lado bo, serviume para pasar moito máis tempo co meu pai, xa que quitando o verán a miña vida está casi toda en Bertamiráns.

Cando din por perdidos os exames que esta pandemia evitou que fixera, deixei de estudar e centreime exclusivamente en realizar as tarefas virtuais. Pasaba os días facendo videochamadas, vendo series e ata fixen máis exercicio do que faría en circunstancias normais. Non había día que non me sentira orgullosa da miña nai e da miña avoa, pois souberon deixarnos a un lado e axudar da maior maneira posible nesta desagradable situación. Desafortunadamente, miña avoa deu positivo en COVID-19 , unha nova que non me axudou en nada emocionalmente para sobrelevar a situación. A todo isto hai que sumarlle, e falo en nome tamén de moitos amigos meus que me acompañaron nesta etapa, as nosas hormonas revolucionadas que de vez en cando nos descolocan do sitio enchendo as nosas cabezas de “cousas de adolescentes”, cousas que tampouco axudan a calmar as augas.

Sen embargo, miña avoa pasou a súa necesaria cuarentena na casa e, aínda que afirma que unha vez superado non é fácil atopar de novo o teu lugar, mais pronto que tarde volveu aportar o seu grao de area traballando no hospital. Xunto a esa pizquiña de claridade chegaron os paseos das oito e algunha que outra pequena “ilegalidade” co simple fin de saudar á miña nai despois de tanto tempo, sobre todo no día da nai que este ano tocou vivir desta triste maneira. Eso si, sempre había un rechazo pola súa parte a calquera intento de contacto físico, un rechazo bastante doloroso pero moi responsable e valente por ambas partes.

Xa logo comezaron as fases da desescalada, un pequeno respiro do que non debemos abusar moito para non facer que o traballo dos sanitarios sexa en vano. Neste tempo que vai entre a fase un e a fase dúas puiden pisar de novo a miña casa despois de máis de dous meses e saudar ao meu amigo Marcos tódolos días pola ventá; ver á miña familia, xogar cos meus primos; estrear a terraza dun bar; volver desfrutar da presencia dos meus amigos; mercar algo de roupa; ir a Corrubedo, etc, sendo consciente sempre dos meus actos e tomando as precaucións necesarias.

Non cabe a menor dúbida de que foron tempos difíciles para todos, desafortunadamente para uns máis que para outros, pero sen dúbida isto é algo que lembraremos sempre e que seguramente lle teñamos que explicar aos nosos fillos.

Entre tantas mesturas de emocións, podería dicir que ver series e pelis en Netflix tirada na cama foi a maneira que empreguei para pasar a maior parte do meu confinamento, simplemente era “eu durante o confinamento”.


Título

Traballo, lecer e prevención

 

Jaime Fernández Fernández · 24 mayo 2020 17:44


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Na miña casa empezamos a falar do coronavirus alá polo mes de xaneiro cando viamos nas noticias o que estaba a pasar en China. Nese momento estaba na casa Nikolai, un rapaz noruego de intercambio e comentabamos con el o que estaba a pasar. A situación empezounos a preocupar máis cando apareceron os primeiros casos en Italia. Meu pai insistía en que en pouco tempo chegaría a España. Por tanto a partir de aquel momento cada vez que viñamos da rúa ou do instituto tiñamos que lavarnos as máns a conciencia con xabón ou con xel hidroalcohólico, antes de poder tocar nada. Por aquel entonces tamén bromeábamos con que Nikolai parecía un enfermo de Covid-19 por mor da tos, febre e dor de peito que tiña. A día de hoxe estamos convencidos que o tivo nun estadio leve, xa que antes de vir fixera varias viaxes por Europa.
Pouco a pouco a preocupación na miña casa continuou ata que chegou a día 12 de marzo. Ese día o presidente Feijoó aconsellou que ao día seguinte os rapaces non fosen á escola. Recordo que meus pais prohibíronme ir ao día seguinte ao instituto. Eu quería ir, pero a pesar do meu enfado e da discusión o 13 d marzo quedei na casa, como fixo tamén miña irmá. Ao día seguinte o presidente do goberno declarou o estado de alarma. Ese día estivemos todos na casa pendente das noticias, xa que que todo ía cambiar. Miña nai tamén estaba pendente do teléfono porque non sabía se era traballador esencial. Finalmente soubo que os cargos directivos tiñan que ir ao instituto, pero de un en un, así que só tería que ir traballar un ou dos días a semana. Meus pais decidiron que a única persoa que sairía á rúa sería miña nai, posto que xa ía traballar. Así que ela tamén se encargaría de facela compra. Hai que dicir que dende mediados de febreiro meu pai xa foi facendo acopio de distintos produtos de hixiene e de alimentos porque non quería que non faltase nada.
Vivo nun sexto piso sen terraza ou balcón, así que non nos quedaba máis remedio que contemplar a rúa e o parque de enfrente dende a fiestra. A raíz do confinamento descubrín que nas torres que hai cerca da miña casa vive moita xente porque polas noites había luz en todos os pisos.
Evidentemente dende o primeiro día saín con meus pais e miña irmá ás oito da tarde a aplaudir aos sanitarios. Non fallamos ningún día, daba igual se chovía ou se facía sol.
Ao principio facíaseme raro ter clase a través dunha cámara, pero agora xa o vexo como algo normal. Como meus pais xa intuían que esto ía ser longo, obrigáronnos a miña irmá e a min a ter unha rutina diaria. Así tiven que erguerme ás dez da mañá, almorzar e ducharme. Durante todo este tempo puiden vestir de chándal para poder estar máis cómodo. Despois do aseo empezaba a facer as tarefas que tiña asignadas para ese día ou as que tiña atrasadas. Miña nai sempre estivo pendente de cando teño que facer as entregas e non para de recordarmo ata que fago a tarefa. Así sempre entreguei todo a tempo. Ía facelo igual aínda que ela non mo recordarse. Traballaba ata as tres, que era cando comíamos. Dende o inicio do confinamento tiñamos a televisión encendida para poder estar ao tanto do que pasaba no país. Despois de comer descansaba un pouco no meu cuarto falando por whatsapp cos meus amigos. Recoñezo que durante todo este tempo estou todo o día pendente do teléfono ata o punto de que meus pais, as veces, ríñenme porque estou demasiado ensimismado con el. Eles non entenden que é a única maneira que teño que estar en contacto cos meus amigos.
Pola tarde seguía a traballar se non tiña terminado e cando remataba adicábame a dúas cousas. Unha era pintar os meus soldados de colección porque é algo que podo facer cando estou vendo unha película e ademais é algo que me relaxa. Así puiden case terminar e mellorar a miña colección. A outra cousa que facía para desconectar era xogar á PS4. Algunhas veces eu só e outras online e así poder falar cos meus amigos. Ese momento era o máis parecido a estar no instituto na hora do recreo.


A miña historia do confinamento en vídeo

Documentos adicionais


Título

Valora máis, pensa en todos

 

Paula Viñas Lamas · 25 mayo 2020 19:04


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Principalmente, eu asocio este confinamento a andar en zapatillas e traballar. Ademais de que a miña nai axudoume moito nestes momentos. Tamén o asocio a descubrir novas formas de entretemento. Por iso saio con ela en zapatillas na parte do pasillo onde gravo vídeos para enviar aos profesores cun dos debuxos que fixen.
Eu sabía bastante pouco do coronavirus. Vira algúns videos nas redes sociais, pero non era un tema de conversación frecuente. Pouco a pouco foron detectando esta enfermidade en máis países e cada vez fun escoitando máis sobre ela, pero tampouco lle daba moita importancia. Cando se detectaron casos en España, comecei a escoitar falar deste tema moitísimo máis.
O día que se suspenderon as clases, a miña nai explicoulle aos meus irmáns que isto non eran vacacións e que tiñamos que traballar coma se foramos á escola ou ó instituto. Decidimos levantarnos ás nove da mañá os días lectivos para poder aproveitar o día enteiro. Como os primeiros días non tiñamos noticias dos profesores, poñíame a facer resumos das asignaturas das que máis próximo tiña o exame.
Ao principio había moitas iniciativas en redes sociais para que a xente se quedara na casa. Concertos online, directos en moitas redes sociais, etc. Unha parte boa deste confinamento é que fixo que a xente vira que o seu cantante favorito, por exemplo, é exactamente igual ca nós, mira, está confinado na súa casa e non pode saír, coma ti.
Para descansar de traballar na cantidade de actividades que nos mandaban e mandan os profesores, fixen varias cousas. Ao principio, intentei aprender a tocar un instrumento. Despois, collín unha libreta cuadriculada de asignaturas de anos anteriores e pintaba con "píxeles". E así, fun cambiando de entretemento. O que si nunca faltou foi a música, e de moitas maneiras, é unha das cousas ás que vou asociar esta situación.
Outra cousa á que vou asociar esta situación é ás videochamadas. Non as vou recordar precisamente con cariño. Entendo que son unha maneira de acercarse ás persoas, pero eu tamén as sinto neste momento como unha maneira de recordarche que non podes achegarte a esa persoa na realidade. E, sobre todo, que se a ves na vida real, igual ata te sintes máis preto dela polo móbil. Polo menos iso podes tocalo.
En relación ás videochamadas, eu a verdade é que considero que a razón pola que me agobio ás veces non é porque esté encerrada. Nese aspecto, mal non estou. O que si sufro un montón é non poder ver a ninguén á parte das persoas que viven conmigo. Xa sexa os meus avós, os meus primos, os meus amigos... É o que peor levo sen duda. Agora lembro cando estaba preocupada polos exames e faime graza, porque a verdade é que iso é unha das cousas que menos me precupan agora mesmo.
En xeral, penso que o levo bastante ben, salvo o punto antes mencionado, ata boto de menos aos profesores e o instituto, e non é broma. Agradezo que manden traballo e que intenten que avancemos en materia. Non simplemente para estar mellor preparados o ano que vén. Senón para que aprendamos. Creo que esta situación axudoume e recordoume o que me gusta aprender e estudar para saber cousas novas. Non só para aprobar. Incluso estou aprendendo cousas novas pola miña conta.
Agora mesmo intento seguir as medidas de seguridade e pensar no futuro, en que vou poder ver a quen queira dentro de moi pouco, que vou poder saír a dar un paseo acompañada de quen queira e por donde queira. De momento, dentro dun horario, acompañada dunhas das persoas que máis quero no mundo, apoiándonos incluso sen ter chan, escoitando a música que me dé a gana e lendo, que é un bo medio de transporte.

A miña historia do confinamento en vídeo