A miña historia do confinamento
A verdade é que a principios de marzo tomaba esta situación xunto ao meu círculo de persoas un pouco a broma; facíamos chistes, rímonos de memes e incluso dun profesor noso que viña á clase con guantes antes de decretarse o estado de alarma. Víamos, coma quen di, esta historia desde outra pantalla que non era a realidade. Sen embargo, pouco a pouco foron crecendo os contaxiados en España ata chegar a Galicia, pois aínda lembro os primeiros intermediarios sobre o COVID-19 onde só se falaba do único infectado en España e posteriormente dos únicos tres. O seguinte veu cando pecharon a escola principalmente por dúas semanas pero, de pronto xa nos atopábamos envolvidos no primeiro estado de alarma xunto a unha inmensa cantidade de contaxiados e falecidos que medraba cada día máis e máis. Xa era hora de ver o mundo con outros ollos.
Os primeiros tres días de confinamento paseinos coa miña nai en Bertamiráns, mais pronto unha compañeira súa da residencia onde ela traballa deu positivo, polo que pensando en min e na miña seguridade decidiu mandarme inmediatamente para Santiago co meu pai. Teño que admitir que chorei moito nese cambio instantáneo de fogar, pois eu tiña medo de que algo malo pasara e de que estivera soa na casa tanto tempo. Mirándoo desde o lado bo, serviume para pasar moito máis tempo co meu pai, xa que quitando o verán a miña vida está casi toda en Bertamiráns.
Cando din por perdidos os exames que esta pandemia evitou que fixera, deixei de estudar e centreime exclusivamente en realizar as tarefas virtuais. Pasaba os días facendo videochamadas, vendo series e ata fixen máis exercicio do que faría en circunstancias normais. Non había día que non me sentira orgullosa da miña nai e da miña avoa, pois souberon deixarnos a un lado e axudar da maior maneira posible nesta desagradable situación. Desafortunadamente, miña avoa deu positivo en COVID-19 , unha nova que non me axudou en nada emocionalmente para sobrelevar a situación. A todo isto hai que sumarlle, e falo en nome tamén de moitos amigos meus que me acompañaron nesta etapa, as nosas hormonas revolucionadas que de vez en cando nos descolocan do sitio enchendo as nosas cabezas de “cousas de adolescentes”, cousas que tampouco axudan a calmar as augas.
Sen embargo, miña avoa pasou a súa necesaria cuarentena na casa e, aínda que afirma que unha vez superado non é fácil atopar de novo o teu lugar, mais pronto que tarde volveu aportar o seu grao de area traballando no hospital. Xunto a esa pizquiña de claridade chegaron os paseos das oito e algunha que outra pequena “ilegalidade” co simple fin de saudar á miña nai despois de tanto tempo, sobre todo no día da nai que este ano tocou vivir desta triste maneira. Eso si, sempre había un rechazo pola súa parte a calquera intento de contacto físico, un rechazo bastante doloroso pero moi responsable e valente por ambas partes.
Xa logo comezaron as fases da desescalada, un pequeno respiro do que non debemos abusar moito para non facer que o traballo dos sanitarios sexa en vano. Neste tempo que vai entre a fase un e a fase dúas puiden pisar de novo a miña casa despois de máis de dous meses e saudar ao meu amigo Marcos tódolos días pola ventá; ver á miña familia, xogar cos meus primos; estrear a terraza dun bar; volver desfrutar da presencia dos meus amigos; mercar algo de roupa; ir a Corrubedo, etc, sendo consciente sempre dos meus actos e tomando as precaucións necesarias.
Non cabe a menor dúbida de que foron tempos difíciles para todos, desafortunadamente para uns máis que para outros, pero sen dúbida isto é algo que lembraremos sempre e que seguramente lle teñamos que explicar aos nosos fillos.
Entre tantas mesturas de emocións, podería dicir que ver series e pelis en Netflix tirada na cama foi a maneira que empreguei para pasar a maior parte do meu confinamento, simplemente era “eu durante o confinamento”.