Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Una pandemia catastrófica

 

Natalia Paz Peláez · 28 mayo 2020 11:59


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Yo he vivido bastante de cerca este tema, aunque de primeras, como mucha gente, no le di mucha importancia, ya que "China está muy lejos, esto no va a llegar a España".

Mi padre trabaja en un hospital, así que estaba bastante informada del tema. Él desde el principio sí que dijo que el virus iba a llegar a España, y pisando fuerte. Y así fue. Pero todo esto es tan surrealista que la gente aún no se lo acaba de creer. En cuestión de sólo unos meses hemos pasado de vivir de la forma a la que estábamos acostumbrados a estar confinados, con un estado de alarma en nuestro país y sin poder ver a nuestra familia y amigos, sólo podíamos estar con la gente con la que vivimos en casa, supuestamente dos semanas, cosa que aumentó a dos meses, y ahí fue donde nos dimos cuenta de la gravedad del asunto, aunque en mi caso el hecho de vivir en una casa con jardín ha hecho que fuera más llevadero, ya que podíamos salir todos los días aunque sólo fuera para airearnos.
Yo creo que, si todo el mundo hubiera sido consciente de que esto iba a pasar, todos hubiéramos dado "ese último abrazo", hubiéramos quedado con más frecuencia para poder despedirnos bien, y hubiéramos aprovechado el resto de los días hasta que esto llegara, ya que mucha gente no se ha podido despedir de sus amigos y se ha ido con un mal sabor de boca.

En mi familia este confinamiento se ha vivido de una forma un poco estresante, aunque después sí nos acostumbramos. Mi padre se tuvo que ir un mes de casa por esto, y fue duro, pero por suerte estuvo en casa antes de lo imaginado. También uno de mis hermanos está en 2º de bachillerato, y la incertidumbre de no saber si se iba a hacer selectividad y todo eso nos preocupaba.
No poder ver a mis amigos fue complicado, no lo voy a negar, pero interioricé cada vez más una de las frases que se repetía: un día más es un día menos. Así que, un día más de confinamiento era un día menos que quedaba para que esto se redujera, pudiéramos comenzar con la fase de desescalada y ver a nuestros amigos, aunque fuera con mascarilla o manteniendo distancias.

Al igual que sufrí, me lo pasé bien, pude aprovechar para pasar mucho más tiempo con mis padres y hermanos, y hacer cosas que no hacíamos habitualmente porque no teníamos tiempo: cocinar con mi madre, jugar con mis hermanos al bádminton, al ping-pong, dar paseos con los 4, ver series juntos, etc., cosa de la que no me arrepiento en absoluto, porque me han hecho el confinamiento más llevadero.

En conclusión, sí que he sacado cosas buenas de esto, he aprendido a organizarme mejor, a saber distinguir quiénes son las personas que necesito en mi vida y quiénes no, a saber que hay tiempo para todo y a ser feliz aunque la situación no sea la mejor.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Distopía domiciliaria

 

Uxía Iglesias Soñora · 28 mayo 2020 10:35


A miña historia do confinamento
Persoalmente, creo que o xeito no que estou vivindo esta pandemia, é dos mellores posibles, sendo empàticos e racionais con ou tras familias que o telenovelas montó mais dificil.

Grazas a que non temos demasiados problemas económicos, simplemente os de unha familia promedio, podemos levar esta situación con mais ou menos un xeito moderado, á vez que non deixamos de vivir adecuadamente.

Esta pandemia, é unha desgraza, pero tamén me axudou a achegarne años meus pais. Os meus tutores legáis, son autónomos, dinos dun restaurante e cafetería, aos que a maiores, se lle engaden os pequeños traballos que teñen para poder aforrar cartos necesarios nun futuro. E, a verdade e que esta cuarentena, disfrutei da compañía dunas país que estaban ausentes debido ao seu traballo a tempo completo.


Título

Tempo de inseguridade

 

Marina Jiménez Rivas · 29 mayo 2020 16:36


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando oín falar do covid-19 por primeira vez non pensaba que ía chegar ao que é hoxe en día, ao principio pensaba que era unha gripe máis pero que afectaba máis a xente con problemas respiratorios ou con algunha patoloxía previa. Non pensaba para nada que podía chegar a ser unha pandemia mundial. Cando comezou o confinamento tampouco era moi consciente do que estaba pasando pero pouco a pouco funme dando conta do que realmente era. Como tampouco miraba o telediario non me estaba dando conta do que pasaba.
Ao principo foi un pouco agobiante porque a parte de que por parte do instituto estabannos mandando moitas cousas, foi cando realmente empezei a darne conta do que pasaba. Co paso do tempo funno levando con máis calma e máis tranquila.
Cando dixeron o das fases de desencalada foi unha alegría porque levabamos xa moito tempo sin sair a rúa.
Cando xa se podía ver aos amigos e familiares aínda que fora coas distancias de seguridade fixome moita ilusión e tiña moitas ganas xa que levábamos moitísimo tempo sin vernos.
Saquei esa foto porque paso moitas horas ao día facendo traballos do instituto.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Unha pandemia made in China

 

Inés Fernández Montañés · 4 mayo 2020 11:27


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O 12 de marzo suspendéronse as clases en Galicia, e ninguén de nós estaba asustado realmente porque non sabíamos a repercusión que esa decisión iba ter. Durou pouco a tranquilidade coa chegada do estado de alarma, que anunciaba que non poderíamos saír de casa. Abandonamos o piso de Bertamiráns o 13 de marzo e trasládomonos á nosa segunda residencia en Pontecesures, xa que é un pobo con menos de 5.000 habitantes é sabíamos que estaríamos máis tranquilos. Ademais, a casa de Pontecesures é moito máis grande que o pisiño de Bertamiráns, así que como meus pais sabían que a cousa ía alongarse, preferiron estar preparados nun ámbito máis cómodo e espacioso.

A elección foi moi acertada. Non habían pasado os quince días cando o estado de alarma foi prolongado polo presidente do Goberno ata o 11 de abril. Na nosa casa teletraballamos todos, e ao principio Martín, o meu irmán, e eu sólo dispoñíamos de tablets para facer traballos, xa que os meus pais ocupaban o ordenador e o portátil dispoñibles. Uns días despois de prolongarse o estado de alarma conseguimos uns ordenadores prestados para poder traballar máis cómodamente.

Os días transcurrían moi rápido. Traballábamos toda a mañán desde as nove e media ata as dúas, comíamos, descansábamos, ás catro e media volvíamos ao traballo e ás sete deixábamolo para facer exercicio ou simplemente entreternos con outra cousa.

O 3 de maio, comezou a poderse saír da casa para pasear, e como Pontecesures non ten 5.000 habitantes ou máis, non temos franxas horarias para saír a pasear nin tempo límite, así que o primeiro día dimos unha volta pola vila. Á nosa idea uníronse bastantes persoas máis, entre elas tres amigas miñas, coas que non puiden abrazarme, senón que conversamos a unha distancia de dous metros. Aínda que non houbera contacto físico, agradécese comezar a ver coñecidos polas rúas.

Desde o 4 de maio, miña nai pode volver á súa oficina para traballar de forma presencial. É unha gran paso que estamos notando na desescalada que estase levando a cabo. Se todo sae como o Goberno ten planeado e non facemos estupideces como organizar botellóns en pleno estado de alarma, o proceso para volver á normalidade podería finalizar con éxito o 22 de xuño, o que significaría ter un verán tranquilo e sen nigunha pandemia acosándonos.

Coa chegada da fase 1, pódese comezar a quedar cos amigos en grupos de non máis de 10 persoas. O deporte profesional empeza a movilizarse e todo parece ir regresando á normalidade pouco. Se non hai nigunha recaída, podo empezar a afirmar que o confinamento vai rematar pronto, e con el o estado de alarma.

Na miña fotografía quero reflexar o valor que ten para min a miña terraza. Non todas as persoas poden permitirse, xa sexa por razones económicas ou de espazo, unha terraza. E non poder saír un lugar para coller aire fresco durante un mes e medio debe ser bastante claustrofóbico. Por iso síntome moi afortunada de contar con ela, xa que foi basicamente a miña saída ao exterior ao longo deste tempo e o meu refuxio. Os libros tamén formaron unha boa parte do meu confinamento. O libro que estou lendo na fotografía titulase A illa misteriosa, de Jules Verne. O seu verdadeiro posuidor é meu pai, que prestoumo para entreterme un día que non tiñamos electricidade por un fallo na corrente da vila. Desde aquel momento non parei de ler a Jules. Foi tamén o meu salvador este encerro.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Dous meses coñecendo a miña fiestra

 

Alberte Carballo Fernández · 29 mayo 2020 17:32


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A vida durante o confinamento foi moi distinta a vida normal, tiña unha rutina totalmente distinta. Levantábame un pouco máis tarde do normal, vestía e baixaba a almorzar. Despóis, subía a miña habitación a facer as tarefas que me mandaban do instituto e a acudir as videochamadas que tivera ese día. As tres máis ou menos, baixaba a comer. Despóis de comer, sentábame un rato a mirar pola ventá do meu salon e a reflexionar un rato, cousa que nunca ven mal, e descansaba. Botaba a tarde ou traballando ou sen facer nada, tamén comecei a ver unha nova serie para matar o aburrimento. Despóis de merendar, as oito tocaba facer exercicio. De oito a nove a mina irmá mais eu faciamos un pouco de exercicio. Depois xa tocaba ver a tele, cear e ir a dormir. Non hai moita máis que comentar xa que todolos días eran casi iguais. Os primeiros días que pudemos saír a calle foi incríble. Eu levaba dous eses fechado na casa xa que non saíra nin a tirar o lixo. Creo que foi un dos días mais felices da tiña vida.
Xa na desescalada, fun a perruquería. Foi unha experiencia un pouco estrana. Ver a todo o mundo con mascarilla e que che corten o pelo con guantes é moi raro. Non sentir as mans do perruqueiro na tea cabeza é raro, e se xa se sumas a textura dos guantes, vólvese na situación más surrealista da tía existencia, O de cortar o pelo con mascarilla eche un rollo. Átancha á bata e baixaseche todo o rato, é moi incómodo.

Elexín a foto anterior porque creo que representa totalmente o que sentía durante o confinamento. Como xa comente antes, mentres non se podía saír, todolos días despois de comer aproveitaba e poñía os pés ó sol un ratito e miraba pola ventá durante un bo rato. Un día nun deses momentos, miña nai aproveitou para tomarme esa instantánea sin que eu me dese conta. Gústame moito porque é algo que pertencía a mina rutina diaria de confinamento.

A miña historia do confinamento en vídeo