A miña historia do confinamento
A miña vivencia persoal co confinamento non foi precisamente positiva, pero, por sorte, non perdín a ninguén cercano, polo que non podo queixarme.
As primeiras dúas semanas de confinamento fixen moitos deberes, porque algúns profesores mandaron moito, pero logo ampliaron as datas de entrega. Non me preocupei moito do exercicio físico, xa que pensaba que a situación non duraría moito.
Nas seguintes semanas de confinamento, a miña rutina diaria foi sempre igual (non houbo diferencia entre a fase 0 e a fase 1). Erguíame sobre as nove e xogaba aos videoxogos ata as 10:30. A esa hora empezaba cos deberes e logo facía un pouco de exercicio ata a hora de comer. Despois de comer tiña que saír un pouco ao xardín para que me dera o Sol e logo volvía xogar a videoxogos ou ver algún vídeo. Despois diso, facía deberes de novo ata as 18:00-19:00, que é condo miña irmá e mais eu chamabamos ao meu primo para xogar a un xogo en liña. Logo, ás 20:00 aplaudía e, ás 20:30 tocáballe a televisión aos meus pais e eu marchaba a facer deberes de novo. Ao rematar, vía algún vídeo ou lía calquera cousa en Internet ata as 0:00, que é cando eu marchaba a durmir. Esta rutina cambia cando teño videoclases, nese caso, reemplazo a actividade que toque a esa hora pola videochamada.
Co da desescalada, a miña rutina non cambiou moito, pero si mudou o que fago pola tarde. Esta última semana (17 de maio), comecei a saír da casa. Entón, a miña rutina cambiou un pouco: en lugar de xogar a videoxogos pola tarde, agora marcho a casa dun veciño (coa miña irmá), que montou unha piscina pequena. Tamén comecei a ir a clases de tenis os venres e agora teño clases de inglés por Skype. A miña rutina actual xa se parece un poico máis á que tiña antes desta pandemia, pero aínda non de todo.
En xeral, practicamente non saín da casa e estiven bastante illado do mundo. Cos meus amigos só falei de deberes e atopei a algún pola rúa, pero as únicas persoas coas que me comuniquei considerablemente foron os meus pais, miña irmá e o meu primo co que xogo en liña. Tamén falei con algúns familiares por videochamada pero, moi de vez en cando.
Creo que xa é evidente pero hai dous elementos que predominan nas diferentes rutinas diarias que seguín: os videoxogos e os deberes. O meu horario foi sempre o mesmo despois das dúas primeiras semanas ata a do 17. O único que cambiou foi o videoxogo ao que xogaba. Ao principio, era un de pelexas (Smash Bros), que é ao que xogo en liña co meu primo, pero os meus pais logo mercaron un novo xogo chamado Animal Crossing, ao que non xoguei moito, agás os dous primeiros días , nos que case non fixen deberes e quedaron para a fin de semana. Máis tarde, os meus pais mercaron outro xogo (Zelda Breath of the Wild); a este si que xoguei bastante, pero aprendín do que sucedera antes e mantiven o meu horario para non agobiarme logo.
En relación cos deberes, un problema bastante importante foi por onde mandan os deberes os profesores. As tarefas chegan por moitas plataformas diferentes, e é moi confuso comprobar todas as plataformas cada día, porque sempre me esquezo de algunha. Outro problema de comunicación é que ás veces a aula virtual non me notificou das tarefas, pero tiven a sorte de que os meus compañeiros me avisaron a tempo. Coas videochamadas, pola outra banda, non tiven moito problema, só que nalgunha non fixen moito porque xa sabía todo o que explicaban, posto que fixera os deberes antes.
Tamén costoume xestionar o tempo de traballo. Ás veces deixei os deberes para os últimos días e acababa un pouco agobiado. Pero iso foi máis cara o principio do confinamento. Co paso do tempo fun estabilizando máis a miña rutina e agora teño todo máis controlado e organizado.
A foto que subín representa as dúas actividades ás que máis tempo dediquei durante o confinamento, por iso a escollín. Na metade dereita aparezo eu xogando ao Smash Bros Ultimate pola mañá, coa miña irmá; e na foto da esquerda saio eu facendo deberes: xusto estou facendo este traballo.