Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Dous meses coñecendo a miña fiestra

 

Alberte Carballo Fernández · 29 mayo 2020 17:32


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A vida durante o confinamento foi moi distinta a vida normal, tiña unha rutina totalmente distinta. Levantábame un pouco máis tarde do normal, vestía e baixaba a almorzar. Despóis, subía a miña habitación a facer as tarefas que me mandaban do instituto e a acudir as videochamadas que tivera ese día. As tres máis ou menos, baixaba a comer. Despóis de comer, sentábame un rato a mirar pola ventá do meu salon e a reflexionar un rato, cousa que nunca ven mal, e descansaba. Botaba a tarde ou traballando ou sen facer nada, tamén comecei a ver unha nova serie para matar o aburrimento. Despóis de merendar, as oito tocaba facer exercicio. De oito a nove a mina irmá mais eu faciamos un pouco de exercicio. Depois xa tocaba ver a tele, cear e ir a dormir. Non hai moita máis que comentar xa que todolos días eran casi iguais. Os primeiros días que pudemos saír a calle foi incríble. Eu levaba dous eses fechado na casa xa que non saíra nin a tirar o lixo. Creo que foi un dos días mais felices da tiña vida.
Xa na desescalada, fun a perruquería. Foi unha experiencia un pouco estrana. Ver a todo o mundo con mascarilla e que che corten o pelo con guantes é moi raro. Non sentir as mans do perruqueiro na tea cabeza é raro, e se xa se sumas a textura dos guantes, vólvese na situación más surrealista da tía existencia, O de cortar o pelo con mascarilla eche un rollo. Átancha á bata e baixaseche todo o rato, é moi incómodo.

Elexín a foto anterior porque creo que representa totalmente o que sentía durante o confinamento. Como xa comente antes, mentres non se podía saír, todolos días despois de comer aproveitaba e poñía os pés ó sol un ratito e miraba pola ventá durante un bo rato. Un día nun deses momentos, miña nai aproveitou para tomarme esa instantánea sin que eu me dese conta. Gústame moito porque é algo que pertencía a mina rutina diaria de confinamento.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Triste mundo paralelo unificado ao noso

 

Álvaro Abad Carballeira · 27 mayo 2020 19:07


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Empecei a escoitar falar desta enfermidade uns meses antes de que entraramos en estado de alarma, e sinceramente, ao ver esa situación tan lonxe, estaba despreocupado e incluso facía bromas con eso ao igual que moita outra xente. Vía esta epidemia como algo pouco importante e tan preocupante como un catarro. Arrepíntome de aber pensado desa maneira e de aber realizado certas bromas con este tema xa que ahora, que o estamos sufrindo todos, pareceme una situación moi preocupante, perigosa e de importancia. Ninguén se da conta do que do importante que é algo ata que o sufre, e isto é triste pero certo. Estiven bastante despreocupado con este tema ata que pasamos unhas semanas en corentena. Incluso parecíame algo esaxerado e innecesario o de encerrarnos, ata que empecei a ver a cantidade de mortos que había ao día por mor desta enfermidade e ao vero o que sufria a xente contaxiada e ao do seu redor.
Tras pasar un tempo encerrado sen poder saír de casa in poder ver aos meus compañeiros ni familiares, empecei a desquiciarme un pouco e a situación cada día facíaseme máis difícil de aguantar, pero tras ver que a cousa non avanzaba rápido, conseguin acostumarme ainda que non estaba moi animado, encima ca cantidade de traballos que tiña que facer, costabame organizarme e estresábame un pouquiño. Pero tampouco foi tan traumático nin tan horroroso, de feito, ao saír por primeira vez dinme conta de todo o bo que me aportara o confinamento. E non son poucas cousas. Axudoume a reforzar a miña relación cos meus pais e coa miña irmá, tamen fixo que me dectara de qué compañeiros marecían a pena, aportoume moita sabidoría, tanto ética como cultural, fixo que ahora aproveite máis os días e as pequenas cousas, e sobre todo axudoume a millorar a miña forma fisca e nalgunhas materias educativas.
Asi que para min esta corentena foi dura de pasar pero ahora, que forma parte do pasado, doume conta de que era realmente necesaria, tanto para min coma para o resto da poboación contaxiada e sen contaxiar. Non me podo queixar a verdade xa que moita outra xente esto perxudicoulle moito e non so a nivel mental, tamen a nivel económico.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Conociendo

 

Emma Arias Blanco · 29 mayo 2020 11:44


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Eran más o menos mediados de febrero cuando el tema “Coronavirus” estaba empezando a dominar los informativos diarios. En el instituto saltaba el tema bastante frecuentemente, muchos se reían, a otros les preocupaba, y a otros tantos ya estaban cansados de escuchar sobre el tema. Yo pertenecía a los que no le daba mera importancia al asunto, pensaba que al estar a casi 10.000km de distancia sería muy difícil que se acercase a Europa. Y lo equivocada que estaba.
Recuerdo a la perfección el 12 de marzo: Madrid ya había entrado en cuarentena y las frases relacionadas con ello pasaban de boca en boca por los estudiantes. Un día relativamente normal hasta penúltima hora, cuando Feijoo anunció en directo que Galicia se sumaba al confinamiento. En el siguiente cambio de clase se podían ver todo tipo de expresiones: gente preocupada por los exámenes, otros celebrándolo por los pasillos, y muchos llantos de angustia. A la salida no me despedí de nadie, confiaba en que no pasaría nada, pues 15 días no es demasiado tiempo y podríamos seguir en contacto. El problema vino cuando el presidente del gobierno abusó de la carta “chupa 15”, ya que al final de cada quincena todos nos volvíamos a ilusionar por vernos de nuevo y las actualizaciones nos destrozaban por dentro. Y así hasta dos meses y medio.

Pronto las tareas y redacciones asignadas compartían el mismo tema común, cosa que me estaba empezando a frustrar cada vez más, pues ya le estaba cogiendo asco a encender la televisión y tener que escuchar el paradero de los españoles cada día. Luego vinieron las tareas amontonadas, pues educación se manejó muy mal y estábamos muy desinformados, y debíamos pasar más tiempo en la habitación de lo que pasábamos habitualmente, cuando tendría que ser completamente lo contrario por nuestra salud mental y física. Aún así, saqué algo de tiempo para hacer manualidades, leer un poco, etc., pero lo que realmente me llenaba es bailar y practicar acrobacias, cosa que nunca dejé de hacer desde el día uno. Me encanta dejarme llevar con la música, porque de alguna manera canalizo mis sentimientos así y me acabo sintiendo mucho mejor, esté feliz, triste, enfadada,… Mis padres no dejaron de trabajar y paso todas las mañanas sola en casa, y tan pronto me levanto ya empiezo a escuchar mi playlist, por lo que Spotify es una gran parte de mi confinamiento; el cual también hizo que mi gusto musical cambiara bastante. También mi jardín fue y es muy importante para mí porque me transmite mucha tranquilidad y delimita hasta dónde podía llegar de forma segura, y me basta. No hay un día que no salga y me tumbe en la hierba a mirar las nubes.

Gracias a la desescalada pude ver de nuevo a mis amigos, y aunque fuese a dos metros, me encantó poder verlos y tener una conversación en persona y no a través de un simple dispositivo electrónico. Aunque no podamos abrazarnos, la compañía física nos llega de momento, y esperamos impacientes al 7 de junio.

Titulé el trabajo “conociendo” por varias cosas: me conocí más a mí misma, pasé mucho tiempo sola con mis sentimientos, descubrí nueva música, nuevas curiosidades,… También conocí con más profundidad a personas de mi clase con las que nunca me había hablado mucho, y para mi sorpresa conecté mucho con ellos y nunca me habría imaginado un intercambio de tanta confianza mutua en una situación así. Por otro lado, también “volví a conocer” a varias personas que estuvieron presentes en mi infancia con las que hacía muchos años que no me hablaba y me gustó mucho retomar conversaciones de nuevo. Y por último, conocí a gente nueva e hice varios amigos a distancia.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Convivencia de catro

 

Lucía Díaz Caeiro · 25 mayo 2020 11:21


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando anunciaron o confinamento, eu estaba en clase con Yenny e con Diego e os tres nos alegráramos moito xa que nos libramos de facer os exames que tiñamos esa semana.
Os primeiros días estiben na casa coa miña nai, o meu irmán e o meu pai como se estibésemos de vacacións pero ao pasar os días a cuarentena foise alargando, meu pai volveu traballar e meu irmán e eu tiñamos que facer tarefas do instituto.
Despois das dúas primeiras semanas de confinamento, meu irmán e eu tiñamos un horario no que estábamos a maior parte do tempo ocupado para non aburrirnos. Estudiábamos, facíamos exercicio, saíamos á nosa terraza, víamos series,etc.
A min persoalmente gústame estar en casa polo que non tiven moitos problemas ao estar en cuarentena. O maior dos problemas é que non teño paciencia, entón se eu estaba na miña habitación escoitando música ou debuxando e entraba alguén a falar conmigo, eu enoxábame con el e rematabamos discutindo.
O máis difícil deste confinamento comezou en maio. Non porque non nos soportemos entre nos senón pola calor. Agora está a facer un tempo de verán e teño moitas ganas de ir a praia pero aínda non fumos. Ademáis, ao meu irmán non lle gusta e consigue que nos quedemos na nosa terraza en vez de saír.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

LA Encerrona

 

Daniel Mato Gómez · 28 mayo 2020 13:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando supe que se suspendían las clases me alegré mucho. Además estábamos en plenos exámenes y eran los exámenes más difíciles que casi no me dio tiempo a estudiarlos todos. Pasaron semanas y mi motivación que tenía de no ir a clase a hacer los exámenes fue disminuyendo. Tenía tareas de los profesores y eso me estresaba mucho ya que cada profesor ponía su tarea sin saber la cantidad de trabajo que teníamos de los otros profesores.
Pasados meses no aguantaba estar encerrado en casa sin poder hacer deporte ni dar mis paseos de los domingos. Me puso a ver películas en mi tablet cuando me aburría y esto pasaba a menudo.
Mis ganas de vivir aumentaron cuando empezó la desecalada y pudimos salir a la calle en unas limitada horas.
Cada día damos un paso más por volver a la normalidad y espero que ese paso que demos sea para adelante y no para atrás.