KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Nin fadas nin princesas « Atrás    

Título

Mónica Esperante Rendo, axudante de cociña e empleada doméstica.

 

Zeltia Loureiro Esperante · 7 febrero 2020 16:11


Foto coa persoa entrevistada

Idade
41

Historia
Naceu nunha pequena aldea con poucos recursos as aforas de Santiago. Na súa infancia viviu nunha casa onde vivía moita máis xente: pais, irmáns, tios e primos.
Seu pai traballaba de condutor de autobuses e pasaba gran parte do día fora mentras, que súa nai traballaba en oficios non remunerados, coidaba dos fillos e limpaba a casa.
Cando xa tiña 12 anos empezou o instituto e súa nai empezou a traballar de empleada do fogar nunha casa en Santiago.Motivo polo que tiveron que irse a vivir á cidade, por temas de comodidade. No colexio viviu algunhas experiencias machistas da época como por exemplo, mentras que os homes xogaban no recreo, as mulleres tiñan que coser manteles.
En Santiago pudo estudiar, ir a universidade e empezou a traballar en traballos que foran compatibles cos estudos. Sacou o titulo de educadora social, un traballo que se suele asociar máis cas mulleres e de feito, nas clase había entre 80 mulleres e 10 homes. Pero como non había ningún traballo dispoñible de educadora social e necesitaba traballar para conseguir ganancias, non pudo dedicarse ao que quería.
Cando xa cumpleu 21 anos, acabou a carreira e decidiu marchar da casa. Un ano despois casouse e con 24 anos tivo a súa primeira filla, motivo polo que tivo que deixar de traballar. Encargabase da casa, da filla e compaxinaba todo isto gastando o seu tempo de ocio en cousas da familia.
Anos despois volveu a traballar, ata que tivo a súa segunda filla e tivo que deixar o traballo outra vez.Cando creceron pudo volver a traballar en ventas e comerciais.
Estes traballos a xornadas reducidas para poder compatibilizar cos fillos e ca casa, fai que nun futuro non poida recibir unha prestación porque non vai ter os anos mínimos cotizados ou vai ter que traballar moitos máis anos dos previstos.
Na actualidade hai moitos máis servizos de conciliación e apoyo para compatibilizar o traballo cos fillos como por exemplo, as garderias, os comedores, sevizos de coidado.... É un gran cambio e tamén un gran cambio na mentalidade da muller. Non fai falta deixar de traballar ou de estudar para elexir dedicarse só a vida familiar e tería que ser unha decisión compartida por toda a familia e que non só afectase a un membro desta.

Título

Silvia Dios Pérez, caixeira.

 

Emma Gaciño dios · 8 noviembre 2022 19:04


Foto coa persoa entrevistada

Idade
44

Historia
Silvia naceu o 2 de maio de 1978 en Ribeira, viviu cos seus pais e mais o seu irmán maior durante a sua infancia/adolescencia.
Tivo unha infancia normal, asistía a escola e polas tardes estudaba, facía os deberes ou iba a casa da sua avoa que vivía preto dela, xa que lle encantaba coidar aos animais que tiña a súa avoa.
Cando acabou os estudos obligatorios estudou para ir a universidade, pero nunca acabou a carreira. Con 19 anos fai practicas nunha xestoria, aunque nunca lle gustara ese traballo sempre tivo na mente traballar, non quería quedar de brazos cruzados. Os seus pais(os meus avos) non llo impediron mais sempre tiveron unha mentilidade mais antiga, que o home é o que traballa e a muller queda na casa, por eso mismo non era o mais normal/correcto para eles pero como xa dixera: non llo impediron, aunque a miña nai se sentía un pouco oprimida por ser muller e veía que beneficiaban mais o seu irmán ca ela.
Finalmente despois de deixar os estudos decide que quere gañar algo de diñeiro para pagarse o carne de conducir, para iso comenza a traballar en Congalsa, unha fabrica de conxelados que había cerca da súa casa, onde os horarios de traballo eran inhumanos, entraba pola maña temprano e saía pola noite. Por esos anos coñece ao meu pai nunha festa da súa cidade e empezan a saír.
Despois duns anos tranquilos Silvia vai o hospital por culpa dun vulto que tiña no pescozo, alí lle din que é cancro, coa idade de 24 anos a miña nai ten que superar un cancro chamado Linfoma de hodgking; afortunadamente a idade de 26 anos consigue superalo e un ano despois casase co meu pai.
Despois de traballar moitos anos en Congalsa deixa o traballo e busca algo mellor en Santiago, xa que se vai vivir preto de alí co meu pai, concretamente en Bertamiráns, traballa en moitos sitios ata que encontra un empleo que lle convence, no que está actualmente e ten moitas das súas amigas, nun Dia en Santiago.
Tres anos despois de casarse ten a súa primeira filla chamada Emma e dous anos mais tarde a súa segunda e última filla chamada Paula.
Actualmete vive nun piso en Bertamiráns co seu marido e as súas duas fillas.

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Título

Estrella é ama de casa

 

Andrés Castelo Corral · 7 febrero 2020 18:15


Foto coa persoa entrevistada

Idade
84

Historia
Estrella Méndez Torrado, unha muller de 84 anos que reside en Corme cóntanos a súa historia. Ela foi toda a súa vida ama de casa, axudando na casa xa desde pequena. Ten 5 irmáns pequenos dos que tivo que cuidar, axudando a súa nai mentres que seu pai estaba fóra, xa que era mariñeiro. Anos máis tarde, xa aos 24 anos, casouse con Andrés Corral, outro mariñeiro e xuntos terían dúas fillas. Cando xa vivía na súa casa co seu marido e súas fillas ela seguía sendo ama de casa e facendo tódalas tareas da casa xa que moitas veces seu marido estaba fóra.

Título

Esperanza Castro Rial, labores da casa

 

Fátima Orosa Paz · 7 febrero 2020 15:58


Foto coa persoa entrevistada

Idade
86

Historia
Miña avoa naceu o 7 de octubre de 1934 e podese decir que non tivo unha infancia moi agradable. Nunca chegou a ter uns estudios como os que podemos acadar hoxe en día, nen se quera tivo a oportunidade de estudar algo e eso fixo que comezara a traballar xa de moi nova, a idade de 8 anos xa traballaba axudando cos animais que tiñan e a cousas da casa como coidar dos pequenos ou limpiar e fregar, con 12 anos traballaba xa fora da súa casa coidando os fixos pequenos dos demais. A medida que iba crecendo tiña cada vez máis peso en ela porque ao ser a maior e sen irmáns homes pois todos os cargos caian en ela.Posteriormente súa nai separouse do seu pai por motivos que ela descoñece e dende ahí sempre estivo condicionada a ter que facelo todo e a parte traballar en estos traballos que se consideraban de muller polo feito de ser muller e todo estos en época de guerra mundial e postguerra.Ela fixose adulta e marchou de Galicia para buscar un traballo en condindicións pero aínda así ela seguía sendo menospreciada e vivia en condiciós bastante desagradables, vivía como podía ou tal vez como lle deixaban. Anos despóis voltou para Galicia e ahí foi cando coñeceu ao meu avó Jesús.Como era de esperar en aquela época casaron e tiveron 9 fillos, 2 homes e 7 mulleres.Miña avoa ahí tivo que encargarse dos pequenos da casa durante moitos anos e aparte de coidar os fillos tiña que arranxar cas labores da casa xa que meu avó arranxaba cas labores do campo. Os nenos fixeronse maiores e non tiña que aturar deles se non que ahora eles e miña avoa tamén comezarian a traballar nos campos ao igual que meu avó. No 2003 meu avo faleceu e anos máis tarde falencen os seus dous únicos fixos e volve a repetirse a situación, unha casa onde ela é a maior das mulleres.Ela segue traballando pero non de maneira oficial, traballa nas cousas da casa e cousas do campo, segue en pe como campeona que é. Hoxe en día ela sintese orgullosa que as mulleres non teñamos que pasar por tantas malas cousas como as mulleres da súa época tiveron que aguantar e quesipor ela fose naceria nesta época para poder ter uns estudos e ter un bo futuro o polo menos er a oportunidade e conseguilo. Se ela puidera falarlle as mulleres de agora diria que non se deixen condicionar polo feito de ser mulleres e que se teñen un meta que a consigan que non se voten atras e den todo por perdido que loiten porque as mulleres tamén podemos ganar.

Título

Esperanza Caeiro Ambruñeiras Dependienta Dunha Zapatería

 

Lucía Díaz Caeiro · 7 febrero 2020 16:39


Foto coa persoa entrevistada

Idade
41

Historia
A miña nai traballou na zapatería Summum en Madrid. Comezou nesa zapatería no ano 2000 e traballou alí durante 2 anos. Ela ocupábase de reciller a mercancía e colocala no almacén. Tamén traballaba na caixa e axudaba a xente a encontrar zapatos do seu número. Nesa zapatería traballaba con homes pero todos cobraban o mesmo e traballaban a mesma cantidade de horas.
Ela tiña que entrar a traballar as dez da mañán e saía as oito. Cando había rebaixas tiñan que cambiar os prezos dos zapatos o día anterior polo que as veces quedaban alí máis tempo.Tiña libres os domingos e un día entre semana.
A zapatería era unha moi coñecida en Madrid e ían moitos famosos como cantantes, actores, etc. Miña nai coñeceu a unha cantante que se chamaba Emilia moi coñecida nesa época.
Nesa zapatería tiñas que apuntar o teu número cada vez que vendías algo. Se tiñas moitas ventas o teu soldo aumentaba ó final do mes.
A miña nai caeuse polas escaleiras do almacén e tivo que collerse unha baixa. Como anteriormente fracturarase o pulso, o seu xefe a despediu.
« Atrás