Historia
A miña avoa materna, chamada María Isaura Castro Rey, pero coñecida por todos como Marisa, naceu en Órdenes o 7 de febreiro de 1950.
Comezou a traballar aos 11 anos de camareira nun restaurante familiar, en Órdenes. Logo, con 13 anos, a contrataron nunha empresa téxtil, aínda que os cartos que gañaba os daba para pagar os gastos da casa, polo que nunca tiña nada para gastar nela. Nesta empresa so traballaban mulleres, polo que non se podía comparar o seu trato co dos homes. Aos 13 anos tamén foi cando comezou a traballar de agricultora, o cal foi un traballo que rematou de facer fai soamente 4 anos.
Cando era unha nena non lle deixaban entrar nas conversas e sempre lle dicían: ti falas cando mexen as galiñas! (as galiñas non orinan, polo que significaba que o seu turno de fala era nulo). En canto á escola, ela non tivo a oportunidade de ir moito tempo, debido á falta de cartos, pero daquela era habitual, e pouca xente podía ir.
No 1971, tras o seu casamento, emprendeu un novo traballo non remunerado que perdura ata a actualidade: ama de casa. Este é un dos traballos máis duros, xa que o leva facendo moitísimos anos, e, ademais ela quere ter todo perfecto, e polo tanto gran parte do día o bota limpando e facendo a comida. Ela facía todo, xa que antes estaba moi mal visto que os homes coidaran da casa, sobre todo se os vían cociñando. Dende pequena a acostumaron a ser sumisa cos homes, e non podía protestar por nada. Polo feito de ser muller estaba obrigada a facer as labores da casa sen protestar.
A miña avoa, xa casada e cunha filla (miña nai) continuou traballando de texedora. Debido á cantidade de traballo que tiña, facía as tarefas da casa polo día, e texía as prendas durante a noite. A xente de antes tiña mentalidades moi diferentes ás de hoxe en día, e ao meu avó non lle parecía correcto que ela sacase o carnet de conducir, nin que fose a traballar fora da casa, pero co paso do tempo revelouse contra as normas machistas da sociedade daquela época.
O seu traballo non remunerado non estaba nada recoñecido, principalmente polos homes, e isto lle afectaba moito, porque acababa vendo que non a valoraban, e tivo que buscar actividades que lle apotasen autoestima, como ir ás actividades dos ximnasios, sacar o carnet de conducir, e ter independencia económica.
No 1975, exerceu coma administrativa do taller do meu avó, ata o 2009, que foi cando el se xubilou e cerrou o taller. Do 1999 ata os días de hoxe exerce un traballo moi esgotador: coidadora de anciáns ( ademais de ama de casa). Coidou aos seus sogros durante moitos anos, ao seu pai, e á súa nai que ten 100 anos na actualidade (a muller do medio na fotografía). Polo que este traballo combinado cos outros, rouballe gran parte do seu tempo, e non pode dispoñer dela mesma.
A súa vida laboral estivo moi condicionada polo feito de ser muller, xa que sentía a obriga de facer as labores da casa ela soa, porque llo inculcaran dende pequena. Co paso do tempo, a mentalidade machista foi minorizándose, e ela foi cambiando coa sociedade, e foise adaptando aos novos cambios e revelándose contra o que non estaba de acordo.
Ela pensa que na actualidade, a situación da muller mellorou moitísimo, ou polo menos a súa, pero que seguen a haber moitos casos nos que todo o peso recae sobre a muller. A pesar de non ter oportunidade de estudar moito, é moi intelixente e emprendedora, e se tivera nacido na miña xeración lle gustaría estudar e ter un traballo estable, e aproveitaría todas as oportunidades que tivera. Ademais, perdería todos os prexuízos que lle inculcaron na súa vida, e que agora non estan tan presentes, aínda que segue a habelos nalgúns casos. Ela sempre di que o importante é facer o que un quere, pero sen facer dano a ninguén e tendo a conciencia tranquila en canto ás cousas que fas.