Historia
Durante moitos anos, as mulleres exerceron traballos totalmente necesarios, pero, sen embargo, sen ningún tipo de recoñecemento nin de remuneración. Algúns deses traballos comezan a saír á luz hoxe e podemos aprender moito das persoas que os realizaron.
Traballos que se coñecían como "as súas labores" ou tarefas para o ben do pobo e da familia. É o caso da miña avoa Visitación, que é de quen vou falar neste traballo.
A miña avoa sempre viviu na Guarda, un pobo na provincia de Pontevedra. Xa dende pequena, dedicouse a aprender doutras mulleres a coser. Empezaou aos 12 ou 13 anos e non era a única na vila que traballaba no mesmo, tiña con ela outras 15 rapazas máis ou menos que tiñan o mesmo propósito: fabricar prendas para elas e máis para as súas familias, e reparalas, xa que daquela, as roupas e o calzado eran moi caros. E a súa vez, dentro dun pobo como era A Guarda, habería outras 2 ou 3 xuntanzas de costura, así que no pobo podería haber simultaneamente unhas 40 mulleres que se dedicaban a coser, e era case todo a man, xa que dentro de cada sala había unha soa máquina e tiñan que facer turnos para usala. Os utensilios cos que contaban eran agullas, unha bobina de fío do número 40 para que a máquina funcionase ben, e mais tesoiras e dedais, sin embargo os alfileres case non se usaban. Tamén precisaban teas de diferentes cores, gomas, encaixes, etc., dependendo da prenda que quixesen facer.
Miña avoa dedicouse á costura toda a vida, a día de hoxe aínda lle levamos prendas para que nolas arregle. A min fíxome moitas prendas de vestir, teño varios vestidos que cosera para min cando era pequena, que incluirei nas fotos adicionais.
Mais non só se dedicou a iso, ao casar co meu avó, decidiron abrir un restaurante, e eles dous eran os cociñeiros, e as súas fillas, as camareiras. Aínda que nese oficio a miña avoa si que obtía un beneficio económico, a miña nai e mais a miña tía que tamén traballaban de novas, non estaban remuneradas, e o seu irmán non traballaba alí.
Coñecidas da miña avoa tamén exercían outros tipos de oficios pouco visibilizados pero igualmente necesarios, como as redeiras. Había algunhas que se dedicaban á creación de cordeis para as redes, mais ela ten sobre todo idea das que se dedicaban a facer nudos nelas. As redes utilizábanas os homes para iren pescar, e na súa volta, as vendedoras ían compralo e vendíano no mercado, e facían todo o camiño co peixe nunha cesta na cabeza. Aínda que A Guarda sexa un pobo pesqueiro, non só había vendedoras de peixe, senón tamén verduras e hortalizas, que cultivaban os e as agriculores, mais as que estaban encargadas de transportalas ao pobo, eran as mulleres, e aínda que en si fose un traballo remunerado xa que recibían cartos a cambio dos produtos, o cansado viaxe que tiñan ata o mercado non entraba no precio.
E todas esas mulleres traballodoras, incluida a miña avoa, tiñan ademáis unhas tarefas necesarias e non pagadas, que daquela chamaban "as súas labores", e refírese a todo tipo de traballos para a casa e para a familia que tiñan que realizar día si e día tamén para vivir decentemente. Algunhas destas labores eran cociñar, limpar toda a casa, arreglar as camas dos homes, animar ao home á volta do seu traballo, levar as prendas sucias ao lavadeiro e frotalas... E por desgracia, en moitas familias na actualidade segue a ocorrer o mesmo, aínda que os tempos cambiasen e haxa cousas moito mellores.
Hoxe Visitación conserva as súas dotes como cociñeira e segue encargándose da cociña na súa totalidade. Despois de coñecer a súa historia, gustaríame tratar de axudala, pero ademais de traballadora, naceu cabezona, e non permitirá que ninguén toque as súas cousas na súa vida.