Geography and History of Ames

Nin fadas nin princesas « Atrás    

Título

Mónica Esperante Rendo, axudante de cociña e empleada doméstica.

 

Zeltia Loureiro Esperante · 7 febrero 2020 16:11


Foto coa persoa entrevistada

Idade
41

Historia
Naceu nunha pequena aldea con poucos recursos as aforas de Santiago. Na súa infancia viviu nunha casa onde vivía moita máis xente: pais, irmáns, tios e primos.
Seu pai traballaba de condutor de autobuses e pasaba gran parte do día fora mentras, que súa nai traballaba en oficios non remunerados, coidaba dos fillos e limpaba a casa.
Cando xa tiña 12 anos empezou o instituto e súa nai empezou a traballar de empleada do fogar nunha casa en Santiago.Motivo polo que tiveron que irse a vivir á cidade, por temas de comodidade. No colexio viviu algunhas experiencias machistas da época como por exemplo, mentras que os homes xogaban no recreo, as mulleres tiñan que coser manteles.
En Santiago pudo estudiar, ir a universidade e empezou a traballar en traballos que foran compatibles cos estudos. Sacou o titulo de educadora social, un traballo que se suele asociar máis cas mulleres e de feito, nas clase había entre 80 mulleres e 10 homes. Pero como non había ningún traballo dispoñible de educadora social e necesitaba traballar para conseguir ganancias, non pudo dedicarse ao que quería.
Cando xa cumpleu 21 anos, acabou a carreira e decidiu marchar da casa. Un ano despois casouse e con 24 anos tivo a súa primeira filla, motivo polo que tivo que deixar de traballar. Encargabase da casa, da filla e compaxinaba todo isto gastando o seu tempo de ocio en cousas da familia.
Anos despois volveu a traballar, ata que tivo a súa segunda filla e tivo que deixar o traballo outra vez.Cando creceron pudo volver a traballar en ventas e comerciais.
Estes traballos a xornadas reducidas para poder compatibilizar cos fillos e ca casa, fai que nun futuro non poida recibir unha prestación porque non vai ter os anos mínimos cotizados ou vai ter que traballar moitos máis anos dos previstos.
Na actualidade hai moitos máis servizos de conciliación e apoyo para compatibilizar o traballo cos fillos como por exemplo, as garderias, os comedores, sevizos de coidado.... É un gran cambio e tamén un gran cambio na mentalidade da muller. Non fai falta deixar de traballar ou de estudar para elexir dedicarse só a vida familiar e tería que ser unha decisión compartida por toda a familia e que non só afectase a un membro desta.


Título

Maria Alfonsín Pardal. Gandeira

 

Raúl Figueira Jamardo · 29 enero 2020 18:14


Idade
75

Historia
A miña avoa María díxome que non podía estudar e que tubo quedar na casa para axudar aos meus bisavós cas vacas, etc. Cando se casou co meu avó quedaron na casa da miña avoa para continuar coas vacas. Mentres meu avó ía á leira con outros veciños, miña avoa quedaba na casa coidando dos meus bisavós, limpando a casa e facendo de comer. O que se refire ó campo, as mulleres só acudian cando eran grandes traballos como: coller o millo, coller as patacas e gardar as alpacas. Antes facíanse moitas cousas a man e os primeiros tractores que chegaron á aldea foron moi útiles, debido ao prezo o que se vendian tiñan que mercalo entre tres ou incluso catro casas, aínda hoxe teñen os tractores, e o que compartían os meus avós e o segundo mas vello da aldea. Os meus avós levantáronse cedo para levar as vacas á leira, os domingos tiñan que madrugar máis porque ían á misa, a tardiña ian vuscalas, acomeralas e muxilas para vender o leite. Entón tiveron unha explotación gandeira de 20 vacas pero agora teñen 4 vacas para o básico.


Título

Rosalía Saljeiro González es agricultora y ganadera

 

Ariadne Vázquez Trigo · 6 febrero 2020 22:51


Foto coa persoa entrevistada

Idade
85

Historia
Rosalía es hija única nacida en una familia humilde que se dedicaba y vivía de la agricultura. Fue a la escuela hasta los 9 años, por aquel entonces se pagaba dos duros e iba por la mañana. La escuela era mixta, había más o menos la misma cantidad de niños y niñas. Tenía una profesora llamada Doña María y el trato recibido era bueno e igual para todos. A los 8 años quedó huérfana y se fue a vivir con su abuela y su madrina. Empezó a trabajar en las labores de casa: limpiar, ir al río a lavar la ropa; y del campo: ayudar en la siembra o cultivo, recolectar los frutos y atender los animales, ordeñar las vacas y echarle comida. Con 9 años tuvo que dejar la escuela, la necesitaban más en casa, su abuela requería más ayuda y su madrina quedó ciega. Lo que se cultivaba era para consumo propio y también, para vender cuando se podía, para ello tenía que levantarse muy temprano e ir caminando hasta el mercado de Pontevedra. Con 15 años volvió a quedarse sola por fallecimiento de su abuela y su madrina. La acogieron en la casa de su padrino que tenía dos hijos varones, vivían de la agricultura y de los productos de los animales que ellos tenían. Al ser ella mujer, además de hacer las tareas de limpieza de la casa y la comida, tenía que trabajar atendiendo los animales y en el cultivo del campo, mientras que los hombres solo se encargaban del campo y algo de las cuadras. También, cuidaba al padre de su padrino que era anciano. Por aquel entonces se le exigía más por ser mujer, el trabajo que realizaba no estaba reconocido ni valorado, porque se supone que era su obligación como mujer realizar esas tareas, era como las enseñaban, no se podía decir nada, era lo normal y no había una distribución equitativa en la realización de las tareas entre hombres y mujeres. Como mujer no tuvo las mismas oportunidades, pues no le dejaron seguir estudiando. Desde pequeña le iban marcando el papel que desempeñaría a lo largo de su vida, no había opción a elegir y no se podía contradecir, así lo estipulaba la sociedad y no quedaba otra que obedecer, daba igual que no gustase, pero al pertenecer a una familia humilde de aldea no se conocía otra cosa. No pudo dedicarse a otro oficio, le hubiese gustado ser costurera, pero no le dieron la oportunidad. Cuando se casó siguió dedicándose a la agricultura y ganadería. Vivir del campo es muy duro, se trabajaba todo el día, había que sembrar, cavar la tierra, sacar las malas hierbas, regar y recoger los frutos y todo se hacía a mano y con ayuda de animales de tiro, en verano se pasaba calor por el sol y en invierno había que soportar las bajas temperaturas pasando frío y humedad por la lluvia. Había que levantarse muy temprano para ordeñar las vacas, darle de comer a los animales y recolectar los productos del campo para ir a venderlos al mercado de Pontevedra, que estaba a una distancia de 15 kilómetros que se recorría a pie y a veces en carrillo si coincidía con algún conocido que lo tuviese, hasta que con el paso de los años se pudo comprar un coche. Cuando no se estaba trabajando en el campo había que realizar las tareas domésticas de limpiar, hacer la comida, ir al río a lavar la ropa, que se manchaba mucho y a la vez cuidar siempre de la hija. Distribuía el trabajo y el tiempo en función de lo que se necesitaba. Su trabajo aportaba una ayuda a la economía familiar, junto con su marido que también trabajó mucho en el campo y en otros oficios. El esfuerzo ocasionado por el trabajo que realizó ha afectado a su salud, sobre todo en los huesos. Ahora vive de la pensión de viudedad. Su vida laboral estuvo condicionada por ser mujer, directamente le enseñaron a realizar trabajos domésticos y del campo, y al ser adulta siguió en ello. En la actualidad la situación de la mujer es mejor, ahora pueden estudiar, formarse y trabajar en lo que les guste. Su vida sería diferente si fuese de esta generación pues hubiese estudiado. Su consejo para los jóvenes es que estudien para trabajar en aquello que les gusten.

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais


Título

María Teresa Fernández Suárez é ama de casa

 

Inés Fernández Montañés · 3 febrero 2020 20:25


Foto coa persoa entrevistada

Idade
(no especificado)

Historia
Desde moi pequena a miña avoa traballou facendo o que podía para axudar na súa casa, limpando o que era capaz ou cociñando. Deixou a escola xunto coa súa irmá María del Carmen para axudar a sú nai co sustentamento do seu fogar, mentres o seu outro irmán varón, Esteban, cursaba os seus estudos e o meu bisavó, o home da casa, traballaba para manter á familia. A miña avoa casou aos 23 anos e independizouse xunto aos seus irmáns. O seu marido, Manuel, dedicouse a traballar nunha tenda no pobo castelán onde se situaran, Cistierna, e a miña avoa facía tarefas domésticas: lavar a roupa, cociñar, limpar, coser...

Xa nacida a súas primeiras fillas, María de los ángeles e Rocío, o meu avó herdou a Confitería Montañés, e comezou a dirixila e a traballar alí vendendo doces, mentres que a miña avoa traballou na confitería nun plano inferior, ás veces vendendo detrás do mostrador ou simplemente limpando ou recollendo encargos.
Coa chegada do seu tercer e último fillo, tamén chamado Manuel, a miña bisavoa instalouse na casa da miña avoa, xa que o seu marido morrera e non era independente debido ao Alzheimer que diagnosticáranlle recentemente. Así pois, a miña avoa, ademais de facer as tareas domésticas e coidando da súa nai ata que finalmente, uns anos depois, morreu.

Por aquel entonces, a súa confitería de León (xa que a orixinal situábase en Cistierna) estaba nun período de auxe económico, co que foron capaces de pagarlles a universidade aos seus fillos, e todos eles independizáronse ao acabar as súas respectivas carreiras. A miña nai conseguiu traballo en Galicia uns anos despois de que a miña tía marchara para alí coa mesma intención. O meu tió quedou en León. A miña avoa traballou un par de anos limpando pescado para gañar un beneficio extra, ata que xubilouse cando o seu marido morreu. Os anos seguintes dedicouse a viaxar e coñecer mundo ata que morreu, deixando ao seu paso unha historia de superación que da que envidiar.


Título

Esther Lopez Lopez é labrega

 

Antía Rodríguez Ínsua · 6 febrero 2020 19:32


Foto coa persoa entrevistada

Idade
73

Historia
Esther é unha muller de 73 que vive nunha pequena aldea do concello de Rois. Ela traballaba no campo xa dende pequena. Esther di que de pequena xa lle ensinaban labores de fogar mentres que aos seus irmáns non, e despois de vir da escola e facer o traballo no campo tiña que facer estas labores Ela conta que de pequena cando se botaba o millo que se labraba cun arado con vacas tiña que deixar de ir ao colexio para " chamar" as vacas, ainda que esto tamén o facian os seus irmáns. Como era muller a parte de ir ao campo tamén tiña que traballar na casa: limpando e cociñando, e cando tuvo fillos coidandoos, ademais recorda que as veces tiña que deixar a súa labor no campo para amamantar a os seus fillos, incluso algunha vez levounos a leira e daballes de comer alí. Toda esta situación viase como normal nesa época. A Esther gustaríalle poder ser modista aínda que non o puido lograr xa que como a súa familia se adicaba ao campo ela tiña que seguir exercendo esa profesión. Ela pensa que o seu traballo na casa debería estar recoñecido e aínda que tuvo un traballo remunerado, o campo, nel os homes facían o maís pesado,como andar ca maquinaria, e a muller o que non era tan pesado como sachar e as veces eles iban a leira e elas quedaban coidando os fillos ou facendo as labores do fogar e di que se alegra de que hoxe en día as mulleres poidan facer todos os traballos e recoñece que esta " discriminación" puido afectar na súa vida. Ela recorda que había diferencia entre as pensións dos homes e das mulleres xa que elas traballaban menos, e agora que está xubilada sente que non hai tanta diferenza e pensa que a súa vida laborar estuvo condicionada polo feito de ser muller. Ainda que xa non se adica ao campo ela segue tendo e coidando animais. A os mozos de hoxe en día recomendalle que estuden e sexan boas persoas ante todo. E está orgullosa de que a situación da muller mellorase e poidan facer todo tipo de traballlos e os homes fagan maís tarefas do fogar.