Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

Zoilo Batista Guzmán nos habla de la revolución del 24 de abril de 1982 en la República DominicaAna

 

Ciaraly Batista · 2 mayo 2025 16:48


Título

"Sigo en la Lucha"


Foto coa persoa entrevistada

Encabezado da carta
Querida hermana, se que ha pasado mucho tiempo desde la ultima vez que no vimos también se que tienes muchas dudas respecto a lo que me paso, te escribo esta carta para que todas tus dudas se resuelvan.

Corpo da carta
El día que vinieron los soldados, supe que te buscaban a ti. Sin pensarlo, dije que era yo. No podía dejar que te hicieran daño, así que me entregué en tu lugar. Me llevaron lejos y alli..me violaron. Muchas veces. Me quitaron todo, menos el recuerdo de ti. Aguanté por pensar que tú estabas a salvo, viviendo la vida que yo ya no tendría. No te cuento esto para que sufras, sino para que sepas la verdad. Lo hice por amor.

Despedida da carta
Espero que estas cartas lleguen a tus manos y que todas tus dudas queden resueltas con amor tu hermana mayor

Lee OK-Sun

Idade
61

Foto de contexto

Foto de contexto

Foto de contexto

Historia
El 24 de abril de 1982, en la República Dominicana, tuvo lugar una huelga nacional provocada por la alta inflación. El pueblo se levantó y hubo disturbios: se saquearon comercios, se rompieron vitrinas y se generó un ambiente de miedo e inseguridad. La persona entrevistada recuerda: “Un día salí y me encañonaron unos guardias.” Había protestas en la calle, quemaban gomas y se lanzaban piedras. Fue una semana violenta y peligrosa, muchas personas murieron, y la gente evitaba salir de sus casas. La jornada se convirtió en símbolo de la lucha del pueblo, conocida como la revolución del 24 de abril de 1982. La persona entrevistada vivió todo esto siendo ciudadano, y relata cómo muchos miembros de la Guardia Civil abusaban de su poder durante esos días.


Título

Manuel Picallo Millarengo nos va a hablar de la guerra civil a partir de mi abuelo.

 

Javier Jesús Chouza Picallo · 13 marzo 2019 17:26


Foto coa persoa entrevistada

Historia
Manuel vivió muy joven la guerra civil, no estuvo muy implicado en ese periodo ya que se limitó a ejercer su trabajo como corrector del correo(trabajaba para la administración del estado).Cuando finalizó la guerra civil España pasó una etapa oscura y de pobreza. Muchos españoles tuvieron que emigrar. Unos por sus ideas y otros para buscar trabajo. El decía que las guerras eran terribles, sobre todo la guerra civil donde se mataban gentes del mismo país. También decía que los vencedores siempre imponen sus ideas y se pasa mucho tiempo sin tener un régimen democrático. Cuando hubo la transición y se volvió a la democracia y nos integramos en la Unión Europea, lo vió bien. En esa época la sociedad española mantenía costumbres ancestrales, la familia tenía repartidas las tareas. El padre trabajaba fuera de casa y la mujer realizaba las tareas de su hogar. A las mujeres se las educaba para estar en casa con los hijos y las labores
del hogar y a los hombres para trabajar fuera de casa. No estaba bien visto que las mujeres estudiaran o que los hombres hicieran los trabajos de la casa. Nunca tuvo ningún problema en relación con la educación ni tampoco con la represión. Aunque vivió esa etapa en la que reconocía que España no tenía las mismas libertades que en el resto de Europa, él decía que no se recuperaría hasta que volviera la democracia.
La información la recibí por mi abuelo.

Sons


Título

A Dictadura

 

Uxía Fabeiro Wiliiman · 14 noviembre 2019 19:56


Foto coa persoa entrevistada

Idade
59

Historia
Mi padre en la época de Franco era un niño, en su aldea no había mucho rebumbio ya que se ayudaban todos, para lo que fuese.
Él y su familia vivían bien, él no sufrió lo que vivía la gente de Madrid, Cataluña antiguamente, que allí si que había muertes y muchas desgracias.
Él me cuenta que Galicia siempre fue la comunidad que Franco menos ayudó. A Galicia la tenía mas castigada. En el colegio, en los comercios y en la calle se podía hablar Castellano y no Gallego. Nunca se podía hablar de política en los bares por que estaba prohibido. Sólo se hablaba de lo que plantaste, lo que le dabas de comer a los cerdos y cosas que hacías en tu casa. Aún así mi padre me contó que había gente que cuando hablaba política en los bares los policías de esa época los llevaban presos al cuartelillo de Brion.
Te denunciaban por todo, si robabas una uva y te pillaban te denunciaban.


Título

Josefina Bello fálanos da súa vida durante a ditadura franquista.

 

Andrea Pequeno Mirás · 11 abril 2025 17:28


Título

Carta a miña nai dende Auschwitz.


Foto coa persoa entrevistada

Encabezado da carta
Querida nai Ágnes:

Corpo da carta
Non sei se esta carta chegará a ti algún día, pero preciso escribirche, como o facía no meu diario, o cal me sacaron cando chegamos, ao igual que nos sacaron todo. Non podo evitar pensar na miña amiga Marta, lémbraste dela? era solo unha nena coma min e aínda así os alemáns matárona.
Aquí todo é feo, non hai cor, dormimos apretados, fai frío e a fame é un vacío que doe e me desperta pola noite. As chemineas non deixan de botar fume e aínda que ninguén fale diso, todos sabemos o que é. Se algún día atopas o meu diario ou les esta carta, quero que sepas que pensei en ti cada día. Non quero morrer mamá, apenas vivín! Pero aquí todo é peor cada día.

Despedida da carta
Non perdas a esperanza. Quérote moito e sempre te levo no meu corazón.
Con amor eterno.
Eva.

Idade
75

Foto de contexto

Historia
A miña avoa, Josefa Bello, naceu no ano 1950 e viviu 25 duros anos de ditadura franquista. Segundo me contou, naquela época traballábase moito e a pobreza era moi abundante. Existía moita esixencia e respecto cara ao réxime, e non había liberdade de expresión. A relixión estaba moi presente na vida cotiá das persoas: ían á igrexa case todos os días e, na escola, o cura asistía antes de comezar as clases para rezar. Tamén mencionou a grande emigración cara a Latinoamérica, sobre todo por parte dos homes, que deixaban as súas mulleres e fillos en Galicia en busca de mellores oportunidades.

Ademais do duro traballo, da pobreza e da emigración, falou tamén da represión daquela época. Contoume a historia duns veciños que vivían nunha aldea próxima chamada Ameneiro. Eran tres irmáns: Xesús, Eduardo e José Líster, que tiñan que agocharse no monte porque eran perseguidos pola Garda Civil debido á súa defensa da República, e sobre todo polo papel do seu irmán, Enrique Líster. Este participara na Guerra Civil como oficial do Exército Popular da República, combateu en batallas tan importantes como a do Ebro ou a ofensiva de Leningrado-Nóvgorod, e recibiu unha das máis altas condecoracións da Unión Soviética: a Orde da Bandeira Vermella.

Tras falar da ditadura e da historia dos Líster de Ameneiro, a miña avoa contoume como viviu a transición da ditadura á democracia. Para ela, a transición comezou como unha época de incerteza e medo. Porén, co paso dos anos decatouse de que houbo moitas melloras a nivel social, como a aceptación do divorcio, o recoñecemento dos dereitos dos traballadores e a liberdade de expresión.


Título

Ángeles Vallés Gallego fálanos dos tempos da Guerra Civil vividos polo seu pai e da posguerra.

 

Bento Lorenzo Faraldo · 11 junio 2023 19:23


Foto coa persoa entrevistada

Idade
77

Historia
Ángeles cóntanos a historia do seu pai e polo que tivo que pasar por culpa do Franquismo.
El traballaba en Cataluña, era enxeñeiro e exercía nun aeródromo, pero de súpeto, por culpa do golpe de estado, viuse obrigado a fuxir a Francia a través de Port Bou, ao igual que fixo Antonio Machado. Unha vez en Francia foi metido nun campo de refuxiados xunto con outros 550.000 españois, onde as condicións eran pésimas e non tiñan nin auga potable.
Afortunadamente para o meu bisavó, o seu anterior xefe de cando traballara nas minas ofreceulle volver, xa nos 40 e regresou, coñeceu a unha muller coa que casou e mudaron a Madrid. Esta cidade estaba debastada pola guerra, destruído e cunha hambruna total, as cartillas de racionamento levaban pedras para cumplir co peso e non había pan, senón batata.
Ademais, había un proceso que se estaba comezando a facer chamado extraperlo, proceso polo cal os ricos acumulaban materia ou alimento para logo vendelo por precios desorbitados e afundir máis a España. É por isto que cando ve no periódico, no 46,que ofertan unha praza de traballo en Morata para un electricista non duda en aceptar e volver a mudar. Unha vez alí envíalle unha carta a súa muller xunto cun trozo de pan que poñía: "Aquí hai pan".
É neste pobo no que nace miña avoa, un pobo de agricultores dominado pola igrexa e a guardia civil, ambos ata arriba de corrupción. Á vez, os maestros que tiña na escola non o eran máis que falangistas substituíndo aos reais que foran asasinados por opoñerse ao réxime. A pesar de todo, miña avoa di que a súa infancia pasouna moi ben, todo o día xogando na rúa e bañándose no río, inda que tamén había momentos moi duros, xa que incluso perder unha peseta podía ser un error fatal.
Eran tempos de miseria e represión e é debido a esto que non foi que seu pai lle contou a súa vida ata que ela xa tiña os vinte poucos, pouis si contaba algo na escola podían sufrir graves repercusións.

Sons