Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

Filomena González fálanos da súa infancia e do ensino durante a ditadura

 

Iker López Mato · 2 marzo 2024 12:48


Foto coa persoa entrevistada

Idade
63

Historia
Sobre a súa infancia, Filomena cóntanos que naceu en Os Ánxeles, Brión, en 1961. Filla de costureira e albañil. Os seus pais traballaban tamén nas leiras da xente rica, por iso viñeron de Órdes ata Os Ánxeles. Alí os seus primeiros catro anos de vida. Desa época, lembra como a súa nai e as súas tías subían ata Santiago camiñado para ir vender ao mercado porque non había coches e era a súa forma de obter cartos. Con catro anos, foi vivir a Órdes cos seus avós e co seu irmán pequeno porque os seus pais emigraran a Suiza por traballo. Desde ese momento ata os doce anos de idade conviviu con tres primos máis pola mesma situación de emigración. Foron bos anos da súa nenez. Iban á escola no Casal e recorda que a súa avóa leváballes a comida preto da escola para que non tivesen que recorrer tanto camiño de volta. Estudaba nunha escola soamente de mulleres, porque a dos homes estaba separada. Ten o recordo dunha profesora que tivo, chamada doña Helena, á que lembra con moito cariño porque lles daba leite de cabra para beber. Os seus primos non tiveron a mesma sorte ca ela. A eles pegábanlles e castigábanos constantemente. Na escola só se falaba en castelán e aprendían a facer contas simples e a ler. Ao cumplir os 6 anos foi estudar a Órdes, onde comezou con asigntauras coma matemáticas, lingua castelán ou historia. En todo este tempo recibía visitias anuais da súa nai e, para cando cumpliu os 12, seus páis volveron de Suiza e foron vivir xuntos á Coruña. Alí rematou os estudos (oitavo de EGB) e fixo un curso de mecanografía e taquigrafía, mais rematou traballando de costureira ca súa nai. Con quince anos coñeceu ao meu avó e, tres anos máis tarde casou con el, para dar a luz ao meu pai e ao meu tío aos vinte anos de idade, no 1981.


Título

Jesús Valiñas Patiño falanos da ditadura franquista.

 

Javier Valiñas Canedo · 12 noviembre 2019 16:49


Foto coa persoa entrevistada

Idade
44

Historia
Jesús é un home que naceu en Trasmonte, unha aldea do concello de Ames, no 1974, un ano antes de morrer Franco. Na súa familia de cinco irmáns dende pequeno tivo que axudar na casa posto que seu pai morreu cando todos eran cativos. O seu avó era policia local en Santiago e na guerra civil tivo que loitar no bando de Franco, xa que Galicia decidiu loitar nese bando, o cal non decía que el fose de ese bando. Algunha vez cando o seu avó chegaba a casa contáballes a todos que as veces falaban con alguén do bando republicano e ao día seguinte mandábanlles fusilarse.


Título

María del Carmen Novoa Álvarez
Dictadura y represión franquista

 

Mauro Fernández Pérez · 8 mayo 2023 22:52


Foto coa persoa entrevistada

Idade
84

Historia
Mi abuela, Carmen, nació en el año 1939 en un pequeño pueblo de la provincia de Ourense. Su familia se dedicaba a las tareas del campo y a intentar sobrevivir a las enfermedades y al hambre. Eran tiempos muy difíciles los que siguieron a la guerra civil y durante la dictadura franquista en los que la miseria, la represión y la falta de libertad estaban presentes y que castigó especialmente a la mujeres. Vivió y le contaron hechos difíciles de olvidar que la marcaron en su vida . Así los asesinatos por rencillas o por distintas ideas políticas entre los propios vecinos del pueblo; el poder de la Iglesia y los abusos que cometieron; como un vecino se tuvo que ocultar en un pequeño hueco excavado en la cocina para no ser descubierto y paso años oculto allí....(en la grabación da más detalles).

Cuando tenía seis años se fue a vivir con su familia a la capital. Su padre hizo una pequeña casa, con ayuda de los vecinos y amigos, en las afueras de la ciudad. Comenzó a ir al colegio de las Carmelitas. La gente como ella no entraba por la puerta principal del edificio sino por una puerta de un lateral. Lo consideraban como una obra de caridad, pero en realidad era una forma de discriminación. Aunque no las trataban muy bien, se sentía una privilegiada porque podía aprender lo básico, a leer y escribir. La mayoría de las horas las dedicaban a coser, a cocinar, a rezar y a prepararse para ser buenas mujeres, como ella dice.
Su mayor pena fue tener que dejar el colegio con 12 años. Las monjas les pidieron a sus padres que la dejasen seguir estudiando, pero ya tenía asignada otras tareas: limpiar casas y portales de las familias ricas con su madre para así poder subsistir. Me dice siempre que estudie y que defienda lo que pienso cuando crea que es lo correcto porque a ella no le dejaron decidir, siempre le impusieron lo que tenía que hacer.

Se casó con 28 años, muy mayor para aquella época. No tenía prisa por casarse, pero de nuevo se vio presionada porque las mujeres solteras no estaban bien vistas. Las mujeres debían casarse y cuidar o “servir” a sus maridos e hijos. A partir de ese momento, pasó a cuidar a sus padres y ocuparse de su nuevo hogar. Su propio padre estuvo en prisión en Celanova y murió sin saber nunca porque lo encarcelaran.

Ella (como todas las mujeres) no tenía independencia económica, no podía abrir cuentas bancarias, ni vender sus bienes propios sin la autorización de su marido. Solo podían trabajar fuera de casa las viudas o solteras o cuando tenían mucha necesidad, porque su papel era ser madres. En casa de mi abuela, acogieron a una vecina joven a la que su familia y todo el pueblo señaló por tener una hija estando soltera. A las mujeres se les obligaba a ocultar sus embarazos por ser pecado y las echaban de sus casas, a algunas les quitaron a sus hijos con engaños para darlos en adopción sin su consentimiento.

Mi madre dice que mi abuela no es una mujer sumisa y sin opinión, sino que la obligaron a serlo y es muy difícil superar todo lo que tuvo que vivir y sufrir. Solo cuando murió Franco, aún con mucho miedo empezó a ver la televisión y leer y se dio cuenta que las cosas no eran como se las habían explicado en el colegio, en la Iglesia y que las mujeres eran iguales a los hombres y tenían los mismos derechos.

Sons

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Fotos adicionais


Título

''Mi infacia en con el régimen de Ceaușescu''

 

David Nicolás Chiru · 18 mayo 2023 17:16


Idade
45

Historia
En la región de Tulcea ( Rumanía) en el año 1977 , nació Nicoleta Catalina Enache . Una joven de familia de pocos recursos que vivió su infancia con la República Socialista Rumana y la dictadura de Nicolae Ceaușescu …
En esos tiempos de carencia para el país , la vida en el campo no era fácil . La penuria y la propaganda en todos los aspectos posibles es el pan de cada día .

Nicoleta pudo ver y vivir como el régimen opresivo controlaba a la población como si se tratase de ganado . Los ‘’tickets’’ para recibir la cantidad mínima de alimento posible para sobrevivir ; el peligro que conlleva quebrantar unas normas tan inmorales como ‘’tener más comida de la permitida’’ ; la policía encubierta preparada para mandarte a un campo de concentración a la mínima …
Esto y más sucesos del mismo calibre fueron el día a día en Rumania . Al menos hasta la muerte del dictador , donde por muy difícil de creer la cosa no cambió mucho .

Tras esas circunstancias no muy agradables , a pesar de que se acabase la dictadura … Eso motivó a Nicoleta a abandonar el país hasta el 2001 donde se mudó a España .


Título

María Eladia Iglesias Landeira fálanos da educación nos anos 50, durante a dictadura franquista.

 

Nerea González Carnero · 24 febrero 2019 00:05


Foto coa persoa entrevistada

Idade
74

Historia
Maria Eladia Iglesias Landeira naceu o 10 de marzo de 1945.
Os amigos chamábana Eladia. Naceu e se criou en Brión, parroquia de Os Ánxeles, Gontade.
O seu pai con 16 anos emigrou aos Estados Unidos grazas a un amigo e foi traballar alí a unha fábrica de tabaco. El volveu a España para casarse coa nai de Eladia, que ainda non tiña ningún fillo. Despois, querían marchar aos Estados Unidos pero comezou a Guerra e non puideron ir por Portugal como tiñan pensado, porque tiñan medo. Cando rematou, tiveron unha filla e quixeron volver a intentalo, pero tiñan o pasaporte caducado e quedaron en España, por iso Eladia está hoxe aquí.
Trouxo algo de diñeiro, por iso non pasaron fame, non coma outra xente da aldea. Había racionamento de alimentos, que aínda que tiveran cartos non podían coller máis do que lle tocaba por mes, e tiñan todo apuntado nunha libreta. Moita xente vivía do estraperlo, levaban as agachadas productos propios fora da aldea a cambio de outros, como o café e o aceite. Se a Garda Civíl se enteraba lles daban unha paliza.
No colexio lle dixeran que tiña que sobrealimentarse e a súa mestra todas as semáns lle levaba un quilo de plátanos, e como ao seu pai lle gustaba ler tamén lle levaba un periodico. Ao entrar no colexio levantaban a bandeira e cando entraban na aula cantaban o himno nacional e a mestra recibíaos cun Avemaría.
O normal era que os colexios foran de nenas ou de nenos, pero o seu era mixto e estaban todos os nenos e nenas de diferentes idades na mesma aula. Pola tarde, elas tiñan unha clase de costura, mentres que os nenos aprendian cousas mais mecánicas, e xa empezaban a ir a pasantía, os que tiñan mais cartos. Non era normal que as nenas foran a pasantía.
Só estudaban en castelán, o galego falábanno na casa. Agora mesmo, Eladia non sabe escribir en galego. Tiñan unha cartilla de escolaridad, e a súa con moi boas notas, pero a perdeu.
Había unhas emisoras prohibidas como a pirinaica que non se podían escoitar xa que falaban de cousas contrarias ao que dicia Franco.
Os que maís poder tiñan eran a igrexa e os Gardas Civís.
Estaba prohíbido ir coa cara tapada nos carnavais e non podían escoitar música de festa.