A miña historia do confinamento
O 12 de marzo suspendéronse as clases en Galicia, e ninguén de nós estaba asustado realmente porque non sabíamos a repercusión que esa decisión iba ter. Durou pouco a tranquilidade coa chegada do estado de alarma, que anunciaba que non poderíamos saír de casa. Abandonamos o piso de Bertamiráns o 13 de marzo e trasládomonos á nosa segunda residencia en Pontecesures, xa que é un pobo con menos de 5.000 habitantes é sabíamos que estaríamos máis tranquilos. Ademais, a casa de Pontecesures é moito máis grande que o pisiño de Bertamiráns, así que como meus pais sabían que a cousa ía alongarse, preferiron estar preparados nun ámbito máis cómodo e espacioso.
A elección foi moi acertada. Non habían pasado os quince días cando o estado de alarma foi prolongado polo presidente do Goberno ata o 11 de abril. Na nosa casa teletraballamos todos, e ao principio Martín, o meu irmán, e eu sólo dispoñíamos de tablets para facer traballos, xa que os meus pais ocupaban o ordenador e o portátil dispoñibles. Uns días despois de prolongarse o estado de alarma conseguimos uns ordenadores prestados para poder traballar máis cómodamente.
Os días transcurrían moi rápido. Traballábamos toda a mañán desde as nove e media ata as dúas, comíamos, descansábamos, ás catro e media volvíamos ao traballo e ás sete deixábamolo para facer exercicio ou simplemente entreternos con outra cousa.
O 3 de maio, comezou a poderse saír da casa para pasear, e como Pontecesures non ten 5.000 habitantes ou máis, non temos franxas horarias para saír a pasear nin tempo límite, así que o primeiro día dimos unha volta pola vila. Á nosa idea uníronse bastantes persoas máis, entre elas tres amigas miñas, coas que non puiden abrazarme, senón que conversamos a unha distancia de dous metros. Aínda que non houbera contacto físico, agradécese comezar a ver coñecidos polas rúas.
Desde o 4 de maio, miña nai pode volver á súa oficina para traballar de forma presencial. É unha gran paso que estamos notando na desescalada que estase levando a cabo. Se todo sae como o Goberno ten planeado e non facemos estupideces como organizar botellóns en pleno estado de alarma, o proceso para volver á normalidade podería finalizar con éxito o 22 de xuño, o que significaría ter un verán tranquilo e sen nigunha pandemia acosándonos.
Coa chegada da fase 1, pódese comezar a quedar cos amigos en grupos de non máis de 10 persoas. O deporte profesional empeza a movilizarse e todo parece ir regresando á normalidade pouco. Se non hai nigunha recaída, podo empezar a afirmar que o confinamento vai rematar pronto, e con el o estado de alarma.
Na miña fotografía quero reflexar o valor que ten para min a miña terraza. Non todas as persoas poden permitirse, xa sexa por razones económicas ou de espazo, unha terraza. E non poder saír un lugar para coller aire fresco durante un mes e medio debe ser bastante claustrofóbico. Por iso síntome moi afortunada de contar con ela, xa que foi basicamente a miña saída ao exterior ao longo deste tempo e o meu refuxio. Os libros tamén formaron unha boa parte do meu confinamento. O libro que estou lendo na fotografía titulase A illa misteriosa, de Jules Verne. O seu verdadeiro posuidor é meu pai, que prestoumo para entreterme un día que non tiñamos electricidade por un fallo na corrente da vila. Desde aquel momento non parei de ler a Jules. Foi tamén o meu salvador este encerro.