Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Historia dun confinamento

 

Brais Seijas · 27 mayo 2020 13:09


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
As primeiras noticias que tiven do COVID-19 foi cando empezou en China é pareciame que iso non ia a pasar aqui. A medida que ia avanzando por outro paises xa me empezei a agobiar, ata que finalmente chegou a España e ahí non vou negar que estaba moi nervioso.
Cando chegou o confinamento non facía máis que ver as noticias e falaba todos os días cos meus avós xa que son persoas de alto risco e estaba moi preocupado por eles.
Segundo foron pasando as semanas xa estaba mais tranquilo e facía vida "normal", sen sair da casa, facía os traballos do colexio, xagaba cos meus cans e cos meus amigos "on-line" pero como falabamos todos os dias axudoume moito a pasar o confinamento.
Cando se empezou cas fases de desescalada e xa se podía sair, ao principio non me atrevia xa que me daba un pouco de medo. Agora estoume acostumando á mascarilla que é algo que teremos que levar, supoño que mentres non haxa a vacina.
Eu creo que co tempo volveremos a normalidade e a pandemia COVID-19 quedará como algo que pasou na historia.

A miña historia do confinamento en vídeo


Eu durante o confinamento
 

Alessandro Domenico Sgaramella Milán · 28 mayo 2020 17:02


A miña historia do confinamento
Empece a oír hablar de esta actual enfermedad a mitad de febrero de este año cuando solo había casos del virus en China y que había afectado a la mayoría de la población china tanto, que tuvieron que construir un hospital en 10 días. En ese momento, yo pensaba que esta terrible enfermedad no iba a llegar a España y nos iba a afectar personalmente, como muchas personas de mi alrededor. Después este virus se extendió al norte de Italia,lugar donde tengo familia y buenos amigos, y afecto de una manera brutal que nadie se esperaba. Esto hizo que en el telediario abundaran noticias sobre este virus y las terribles consecuencias que estaba trayendo en China y en el norte de Italia, y una abundante preocupación de que afectara también España y muchos otros países, aunque las personas seguíamos con nuestra vida normal. Finalmente a principios de marzo este virus se extendió poco a poco por el mundo y uno de los países que más afecto al principio fue España. Tuvieron que llegar los primeros contagios y muertos en nuestro país para que el sábado 14 de marzo el gobierno decretara el estado de alarma. Desde ese día se acabo mi vida normal y la de todos, unos días antes ya se habían suspendido las clases y no sabíamos como iba a continuar nuestra educación y ya había mucha preocupación porque el virus conocido coronavirus o COVID-19 según la OMS estaba contagiando o matando cada día a mas personas. Los primeros días de confinamiento fueron muy duros, ya no tenía instituto y estaba toda mi familia en la casa, había mucho tiempo libre para poder hacer cosas en familia pero también mucha angustia porque la situación empeoraba cada día. En estos días estábamos muy atentos para escuchar las instrucciones que se nos daban pero también tenía que pasar tiempo con mi familia ahora que lo tenía, yo jugaba con mi padre a las cartas o a otros juegos de mesa que tanto me gustan a mí. También pasaba tiempo con mi padre en el sofá viendo algunas series o películas que nos gusta a ambos,por ejemplo, de comedía que tan importante es en la situación actual para dejar de lado un rato las preocupaciones y por último también estaba atento por si algunos profesores mandara un menaje o correo con indicaciones o deberes que teníamos que hacer. En estos momentos duros y difíciles también me gustaba asomarme a la ventana para que me dará un poco de sol y ver como había un enorme vacío y silencio en la calle que normalmente no se solía ver. Una ventaja que aproveche en estos primeros días de confinamiento es tener más tiempo para dormir las horas necesarios que necesita el cuerpo. Según iban pasando los largos y a veces un poco aburridos días de confinamiento en casa, me iba llegando información de parte de los profesores para comunicarnos como iban a hacer en este último trimestre de instituto. En este último trimestre nos empezaron a enviar deberes por el aula virtual o por correo electrónico otros profesores con una fecha límite de una
semana, mientras que otros nos mandaba unos vídeos con la explicación del contenido de la materia y actividades para realizar. Estos días ya empezaba a estar ocupado con las tareas del instituto, algo que me vino bien para dejar de lado la preocupación por la pandemia que estábamos pasando, pero también era de vital importancia tener un tiempo para estar con la familia y para la realización de hobbies que se podía hacer dentro de la casa. Ya a partir de abril empezamos con las clases por videoconferencia con diversas materias para explicarnos un poco la realización del trimestre porque cada día iba saliendo más información del gobierno sobre esto. En ese tiempo fueron vitales las videollamadas con familia y amigos ya que teníamos mucho tiempo para esto. Después de varias semanas que llevamos en confinamiento se iba haciendo más difícil no salir a la calle excepto para ir a supermercados o farmacias, pero yo no lo estaba llevando un poco mejor porque no soy mucho de estar todo el día en la calle. Sigue en el documento adjunto

A miña historia do confinamento en vídeo

Documentos adicionais


Título

Los días con el COVID-19

 

Fernando Ferrer Cuadrado · 6 mayo 2020 12:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Para comenzar, cuando empecé a oír noticias sobre este horrible virus que se extendía rápidamente por China, tampoco llegué a darle mucha importancia y como la mayoría de tristes noticias que vemos diariamente en el telediario, pensé que caería en el olvido como las demás. Pero como ya nos hemos dado cuenta muchos de los ciudadanos de este país e incluso del mundo, este no es un virus cualquiera y aunque la verdad es que en ningún momento pensé que íbamos a llegar a este punto tan crítico.
Cuando nos anunciaron en el instituto que debido a este nuevo virus íbamos a faltar a clase durante dos semanas, llegué a alegrarme porque estábamos en época de exámenes y estaba un poco saturado y necesitaba un pequeño descanso. Sin embargo, si en ese momento hubiese sabido todo lo que causaría este virus, nunca habría aceptado esas dos semanas de "descanso" y hubiese preferido seguir disfrutando de mi vida como intento hacer día a día. Pasadas varias semanas ya llegué a un punto en el que echaba tanto de menos ver a mis amigos, hacer deporte con mis compañeros de equipo, e incluso levantarme cada mañana y llegar cansado a ese lugar que hay veces que tanto odio conocido como instituto. Pero por otro lado, también creo que es un sitio en el que aprovecho al máximo mi tiempo, tanto para aprender como para pasármelo en grande junto a mis amigos. A partir de esos días, empecé a hacer deporte para desaogarme un poco y sacar esta especie de estrés de mi cuerpo. Mi método funcionó muy bien y sigo haciendo deporte cada día que pasa.
Los días iban pasando y los trabajos que me mandaban hacer mis profesores me ayudaron mucho a distraerme durante este tiempo. También solía jugar a la play todos los días para poder escuchar a mis amigos y pasar tiempo junto a ellos aunque fuese virtualmente, mediante diversos juegos. Hasta que un día el presidente Pedro Sánchez anunció esta desescalada constituida por cuatro fases. Ahora mismo me encuantro en la fase 0. A partir del primer día que pude salir a hacer deporte individual a partir de las ocho de la tarde, como que el confinamiento ya era más llevadero y por mi parte creo que deberían de haber dejado hacer deporte por la calle desde el principio debido a que hay gente que vive en espacios muy reducidos.
Y para finalizar, me gustaría hablar sobre el motivo de mi foto junto a mi hermano Luis y mis dos perros. Pues he decido poner esa foto porque durante este confinamiento mi hermano ha pasado mucho tiempo conmigo, al igual que mis dos perros, que me hacían tener siempre una sonrisa en la cara. Si no hubiese tenido a mis perros durante este tiempo, estoy seguro de que hubiese cambiado mucho mi punto de vista en cuanto a todo esto.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Convivencia de catro

 

Lucía Díaz Caeiro · 25 mayo 2020 11:21


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando anunciaron o confinamento, eu estaba en clase con Yenny e con Diego e os tres nos alegráramos moito xa que nos libramos de facer os exames que tiñamos esa semana.
Os primeiros días estiben na casa coa miña nai, o meu irmán e o meu pai como se estibésemos de vacacións pero ao pasar os días a cuarentena foise alargando, meu pai volveu traballar e meu irmán e eu tiñamos que facer tarefas do instituto.
Despois das dúas primeiras semanas de confinamento, meu irmán e eu tiñamos un horario no que estábamos a maior parte do tempo ocupado para non aburrirnos. Estudiábamos, facíamos exercicio, saíamos á nosa terraza, víamos series,etc.
A min persoalmente gústame estar en casa polo que non tiven moitos problemas ao estar en cuarentena. O maior dos problemas é que non teño paciencia, entón se eu estaba na miña habitación escoitando música ou debuxando e entraba alguén a falar conmigo, eu enoxábame con el e rematabamos discutindo.
O máis difícil deste confinamento comezou en maio. Non porque non nos soportemos entre nos senón pola calor. Agora está a facer un tempo de verán e teño moitas ganas de ir a praia pero aínda non fumos. Ademáis, ao meu irmán non lle gusta e consigue que nos quedemos na nosa terraza en vez de saír.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

La lucha contra un enemigo diferente.

 

Nuria Iglesias Couto · 27 mayo 2020 10:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando la pandemia empezó en Wuhan no le di mucha importancia, pensaba que era una enfermedad que a nosotros no nos iba afectar, hasta que vi que Italia también estaba pasando por la misma situación que Wuhan. Ahí entendí que lo más posible era que nosotros también tuviéramos que pasar por esta pandemia y que muchas personas morían a causa de ella.

La pandemia lo llevé lo mejor posible, excepto por el hecho de no poder ver a mis familiares y a mis amigos, eso era lo que más me costaba. Al principio era raro no poder salir a la calle, pero después lo fui asimilando poco a poco. Yo tengo la suerte de tener un pequeño jardín para poder seguir disfrutando del sol y para poder jugar con mis perros.

Mis perros fueron uno de mis grandes apoyos en la pandemia, me encanta jugar con ellos. Creo que sin su cariño la pandemia sería mucho más dura para mi.

En la pandemia otra de las cosas que me encantaba hacer era empezar a ver una serie o una película. Era una de las cosas que más hacía y sigo haciendo el día de hoy. Me encanta tumbarme encima de mi cama con unas palomitas y empezar a ver mi serie favorita o alguna película.

Y, sin duda, mis amigas han estado conmigo toda la pandemia. Son muy importantes para mi. Siempre que puedo hago una videollamada con ellas, y me lo paso genial. Estoy deseando poder verlas otra vez e ir al cine. Y como mis amigas, también mi familia, que siempre estuvo conmigo todo el tiempo.

Pero una de las cosas más importantes de la pandemia para mí fue la música. Me ayudaba a desestresarme y a desconectar de todo. Una de las cosas que más disfrutaba haciendo era estar en mi habitación y poner mi tocadiscos a funcionar con algunas de mis canciones favoritas y bailar y cantar sin parar. Por eso en mi foto durante el confinamiento decidí salir con mi tocadiscos y con uno de mis vinilos favoritos.

A miña historia do confinamento en vídeo