KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Cuando acabe el COVID-19

 

Daniel Lorenzo Estévez · 12 mayo 2020 19:03


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
La primera vez que escuché esa enfermedad pensé que se podía parar fácilmente pero después de unos días ya cuando se empezó a expandir tanto yo ya sabía que iba a acabar llegando a Galicia debido a que la mayor parte de la gente del mundo no tiene buenos hábitos para no pasar enfermedades.
Ahora estando en casa la verdad las cosas a mí me parecen bastante diferentes porque no se puede apenas salir pero lo bueno es que con esta tecnología puedes ver a los familiares y amigos

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Aburrida e aislada na pandemia

 

Irene Calvo González · 26 mayo 2020 11:35


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O primeiro momento no que me enterei de que empezaría o confinamento non o tomei moito a peito, xa que todo o mundo creía que serían 15 días e despois remataría todo.
A medida que pasaba o tempo puiden ver como os casos en España aumentaban a gran velocidade, e como eu e moita xente sabía, o confinamento aumentou varios días máis.
Durante todo ese período non me aburría, xa que o insitituto comezou a mandar unha gran cantidade de tarefas para facer e polo tanto non tiñamos tempo para outras cousas e tampouco sabíamos se as tarefas que estabamos a facer contarían para a nota da segunda avaliación ou non. Unha das cousas que máis me gusta facer durante este confinamento é escoitar música, falar cos meus compañeiros por videochamada ou chat e debuxar.
Ata fai unhas semás, a cantidade de tarefas non disminuíu, pero cando disminuíu e aclararon o das notas e o que pasaría coa terceira avaliación, coincidiu co comezo da Fase 1.
A partir dese momento xa puiden saír a tomar un pouco o aire e distraerme, desta maneira non estando tan pechada.
Agora está apunto de comezar a Fase 2, na que se espera poder saír un pouco máis e poder ir a máis lugares, aínda que sen saír da provincia, tamén é obrigatorio levar sempre a mascarilla e respetar un espacio de 2m entre persoa.
Eu penso que se respetamos todas as normas que nos mandan, poderemos seguir subindo de fase e así intentando siperar un pouco o COVID-19.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Desesperación y reflexión

 

Pablo García Gómez · 1 junio 2020 17:27


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O principio pensaba que iban a ser dúas semanas de lecer e de pasalo ben, de feito hasta me agradou que se suspenderan as clases xa que me salvaba da segunda semana da primeira tanda de exámes. creía que iba a ter moito tempo para poder xogar a play e a dar voltas na bici; pero os prblemas comenzaron cando entramos nun bucle de prórrogas de estado de alarma, o que fixo surxir unha gran desesperación e sensación de que nos sobra o tempo (de ahí a postura da foto). Por sorte agora xa se pode saír a dar unha volta e a visitiar familiares na provincia, tempo que aprveitei para movilizarme a unha segunda residencia. Algo que non entendo é o feito de que todo o que fai o goberno da Xunta (que fai o mellor para Galiza) recibe as negativas do Goberno central. Esto a min amoloume moito posto que nesta segunda casa teño o río a menos de 120 metros e tiña pensado ir de pesca porque é un deporte individual e na natureza e non ten risco ningún, pero o Goberno central prohibiuno hasta novo aviso.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

O COVID-19 en equipo de investigación

 

Antía Rodríguez Ínsua · 29 mayo 2020 11:20


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Ao principio cando escoitaba que había este enfermidade na China non lle facía moito caso, ainda así, cando se empezaou a dicir que estaba noutros paises e que era tan grave non quería que chegara a España. Cando chegou a Madrid temía máis por que chegara a Galicia con todo tampoco estaba moi preocupada xa que nunca imaxinei que chegariamos a esta situación.Cando o virus chegou a nosa comunidade preocupeime un poco máis pero realmente como había moi poucos casos non sentía moito medo. Cando cancelaron as clases, cando se decretou o estado de alarma e vin que os casos non paraban de subir, percateime de que a cousa era peor do que pensaba e foi nese intre cando comezei a preocuparme. Os primeiros días foron nos que máis me informei pero pouco a pouco e como tiña bastantes tarefas do instituto conseguin centrarme noutras cousas. Isto axudoume a non estar todo o día centrado no virus e tan preocupada porque ademáis da escola tamén tiña un tempo para descansar e así poder ver algún programa ou falar coas miñas amigas. Cando todo avanzaba seguin documentandome sobre o virus e vía que a cousa iba a peor pero por outra parte alegrabame saber que o pico de contaxios estaba cerca. Xa despois de este pico foi cando menos informada estiven e poco a poco e grazas a desescalada fun volvendo a chamada " nova normalidade".

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Dous meses coñecendo a miña fiestra

 

Alberte Carballo Fernández · 29 mayo 2020 17:32


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A vida durante o confinamento foi moi distinta a vida normal, tiña unha rutina totalmente distinta. Levantábame un pouco máis tarde do normal, vestía e baixaba a almorzar. Despóis, subía a miña habitación a facer as tarefas que me mandaban do instituto e a acudir as videochamadas que tivera ese día. As tres máis ou menos, baixaba a comer. Despóis de comer, sentábame un rato a mirar pola ventá do meu salon e a reflexionar un rato, cousa que nunca ven mal, e descansaba. Botaba a tarde ou traballando ou sen facer nada, tamén comecei a ver unha nova serie para matar o aburrimento. Despóis de merendar, as oito tocaba facer exercicio. De oito a nove a mina irmá mais eu faciamos un pouco de exercicio. Depois xa tocaba ver a tele, cear e ir a dormir. Non hai moita máis que comentar xa que todolos días eran casi iguais. Os primeiros días que pudemos saír a calle foi incríble. Eu levaba dous eses fechado na casa xa que non saíra nin a tirar o lixo. Creo que foi un dos días mais felices da tiña vida.
Xa na desescalada, fun a perruquería. Foi unha experiencia un pouco estrana. Ver a todo o mundo con mascarilla e que che corten o pelo con guantes é moi raro. Non sentir as mans do perruqueiro na tea cabeza é raro, e se xa se sumas a textura dos guantes, vólvese na situación más surrealista da tía existencia, O de cortar o pelo con mascarilla eche un rollo. Átancha á bata e baixaseche todo o rato, é moi incómodo.

Elexín a foto anterior porque creo que representa totalmente o que sentía durante o confinamento. Como xa comente antes, mentres non se podía saír, todolos días despois de comer aproveitaba e poñía os pés ó sol un ratito e miraba pola ventá durante un bo rato. Un día nun deses momentos, miña nai aproveitou para tomarme esa instantánea sin que eu me dese conta. Gústame moito porque é algo que pertencía a mina rutina diaria de confinamento.

A miña historia do confinamento en vídeo
« Atrás