KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Title

Ángel González Salgado fálanos do 11 M (atentados do metro o 11 de marzo do 2005)

 

Miguel González Conde · 3 marzo 2021 17:27


Interviewee/s testimony on the event
Cando aconteceu o atentado divulgouse rápidamente por todos os medios, interrrumpindo as transmisións habituais. Falábase dunhas explosións en varias liñas do metro de Madrid onda a estación de Atocha. Non habían falecidos pero non se descartaba que se atopasen. Narrábase o caos que había nos arredores, con xente correndo e cos servizos vitáis achegándose (bombeiros, sanitarios e policías).
No transcurso da xornada confirmáronse os primeiros falecidos e a causa do caos, que corroborouse que eran bombas colocadas intencionadamente. As lavores de rescate seguiron por horas e atopaban corpos e persoas feridas de gravidade.
Ao día seguinte tíñase o número de falecidos, sumándolle os que faleceron no hospital.
O goberno do momento (que era o do PP) tratou de vincular estes feitos a ETA, pero a xente non o pensaba xa que non era a forma propia de actuar desta organización e porque tampouco había unha constancia definida. A esto se lle sumaba que as eleccións presidenciais eran esa mesma semana.
O PP tiña interese en atribuírlle os feitos a ETA porque este feito non afectaba a súa camaña, pero un día máis tarde do sinestro Al Qaeda proclamouse autor.
O PP non quería atribuírllo a Al Qaeda porque fixera unha campaña militar con EEUU e Inglaterra no Sáhara. Polo que se se confirmaba que o atentado era de este grupo, o partido veríase altamente perxudicado porque foron os desencadenantes diso.
Cando foron as eleccións o PP perdeu por unha ampla maioría, e creese con bastante certeza que o feito foi iste.
En España preparáronse protocolos anti terrorismo porque esperábanse que oubesen máis, e peores que os de ETA xa que Al Qaeda buscaba cometer o maior número de baixas, co único fin de vingarse das campañas militares nos eus territorios.
Na honra dos falecidos, no parque do retiro decidiuse facer unha homenaxe. plantouse un ciprés por cada falecido e colocáronse os nomes de todas as víctimas. O luagar ten de por si un hambiente como de cemiterio, sentíndose un malestar e nostalxia ao estar alí.
E na estación na que aconteceu todo amén levantouse un monumento na honra das vícitmas.
E moitas persoas decían que eso ía acontecer con total certeza, como xa pasou en estados unidos cos atentados dos avións, a consecuencia de campañas militares en países desérticos.
Ouberon atentatos posteriormente, pero ningún das escalas do 11M en España.
E variando un pouco o tema, cando foi o 11 S (as torres xemelgas), en Santiago decidíronse tapar aos musulmáns da estatua do apóstolo no concello, xa que este saía pisándoos no seu cabalo. Os taparon con flores durante uns 2 anos para evitar represalias.




Title

Manuel Fernández González fálanos do desastre provocado polo afundimento do Urquiola no 1976

 

Icía Fernández Ferreiro · 17 febrero 2021 12:02


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Meu pai tiña seis anos cando o petroleiro Urquiola afundiu. El lembra que na súa casa se falaba sobre o tema, e de cando en vez escoitábanse as explosións que proviñan do porto (xa que era onde estaba a arder o petroleiro).

Unha das cousas que lembra dun xeito moi nítido é cando estaba no recreo da tarde no colexio (tiña clase pola tarde na escola) e o ceo pasou de estar azul a de repente porse moi negro. O fume de queimarse o petróleo vertido polo Urquiola fixo que semellara que era noite pecha. Di que aínda agora lembra a sensación de extrañeza que sentiu nese momento, xa que eran sobre as catro da tarde e semellaban ser a doce da noite.

Tamén lembra que ese verán non puido ir as praias de A Coruña e arredores (acostumaba ir a Mera as fins de semana) (como adoitaba facer os anos anteriores), senón que foi ás de Seiruga ou Malpica. Recorda ver o areal e as rochas con charcos e pegotes de chapapote e a auga moi negra.

Como meu pai era moi pequeno non tiña a capacidade de imaxinar o impacto medioambiental que tivo este suceso. Pero si que lembra que nas noticias se falaba de que o traballo dos mariñeiros peligraba (xa que os peixes estaban a morrer afogados polo petróleo) e que o impacto medioambiental non ía a ser pouco.

Por este suceso, e por outros afundimentos de petroleiros (como o Prestige no 2002), os grandes barcos teñen que navegar algo máis lonxe da costa do que o facían antes.

Title

María del Carmen del Río Santos fálanos do barco Cason.

 

David Sanjiao del Río · 29 enero 2021 12:25


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Recorda un día do ano 1987 a noticia de que un barco chamado Cason acercabase á Costa da Morte, e debido ao temporal tivo un accidente o que ocasionou que se incendiara e prendera os residuos tóxico que levaba, algúns que recorda miña nai son butanol e sodio, provocando unha enorme nube de fume tóxico, en distintos pobos da costa, entre eles Camariñas no que se atopaban algúns familiares. Chamaron dende Camariñas aos pais de miña nai, os cales xunto con ela vivían en Pontemaceira, para que foran a buscalos, xa que non tiñan coche e era imposible respirar nesas condicións, co cal tiveron que evacuar a vila, miña nai sentía medo polo feito de que parte da familia morrera e como ela quedara na casa non sabía de os seus pais chegarían á casa sáns e salvos. Cando chegaron non vían nada pola nube de fume, casi nin se vía a estrada, cando saían de Camariñas vían xente andando agarrandose aos coches para que lles axudasen a salir de alí, a través dunha gran caravana. Este barco segundo miña nai non o recolleron senón que aínda sigue no fondo da costa. Cando ocorreu o do Prestige pensaron no Cason pero de maneira distinta porque co Cason a contaminación foi atmosférica e o Prestige unha marea negra.

Title

Juan Carlos Sanjorge fálanos dos anos do narcotráfico en Galicia desde a década dos 80.

 

Martín Sanjorge Martínez · 26 enero 2021 20:59


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Meu pai recorda moi ben os inicios do contrabando en Galicia nos anos 80, concretamente onde naceu e creceu, en Marín, cando se empezou a distribuir tabaco de fora, para introducilo na costa galega. Era moi frecuente ter contacto con estas descargas de tabaco, icluso o meu pai dime que era tan normal este consumo de tabaco de contrabando, que ata nas comisarías da policía vendíase este tabaco. Anos despois os contrabandistas galegos quixeron dar un paso máis a o seu contrabando, e decidiron algúns deles, empezar a transportar drogas máis fortes como a cocaína, estes empezaron a conseguir mooitos máis cartos que vendendo tabaco, pero isto tiña moito risco, xa que a cocaína non era legal. Esta substancia levouse a moitos cidadáns galegos, sobre todo tivo gran impacto na xuventude da época. Meu pai contoume que el escoitou mais dunha vez, á xente nos bares falando das futuras descargas de contrabando que se ían producir nas próximas horas, e que efectivamente o día seguinte vias no periódico noticias destas descragas. Meu pai ten un primo, co quen non tiña moita contacto

Título

Marga Lema López fálanos do desastre do Prestixe

 

Lucía Rodríguez Lema · 28 mayo 2020 14:02


Foto coa persoa entrevistada

Idade
51

Testemuño sobre o evento
O día que afundiu o Prestixe marcou un antes e un despois na conciencia social de Galicia. A catástrofe medioambiental e económica foi de grande magnitude; pero trouxo consigo unha onda de solidariedade cara ao pobo galego e entre nós mesmos que nunca se coñecera antes: a medida que ía saíndo do barco o petróleo, tamén ían chegando ás nosas costas máis e máis voluntarios de diferentes países.
O primeiro contacto que tivo miña nai con este suceso foi a través da televisión, cando puxeron as imaxes dun gran buque no medio da oleaxe rodeado de chapapote. Ela cóntame que dende o Goberno intentaban ter unha actitude tranquilizadora dicindo que o vertido era mínimo; pero o certo é que a costa galega tiña un único color: o negro. A situación era desesperante: os mariñeiros perdían o seu medio de vida, as autoridades non aportaban solucións... e así foi como a xente do mar empezou a limpar coas súas propias mans ou co que fixera falta. A esa desesperación doulle resposta a boa vontade das persoas que se desplazaron a Galicia para axudar sen pedir nada a cambio, sen nin sequera pensar en si terían onde durmir.
A miña nai seguía atentamente a traxedia nos medios. Por motivos laborais, non puido axudar tanto como lle tivera gustado; mais vía como a xente extraía o chapapote das pedras ou cociñaba e habilitaba os polideportivos para poder durmir neles.
A partir de todo isto, apareceu un movemento que defendía que os barcos con mercancías perigosas non navegasen preto da costa: o movemento “Nunca máis”. Lémbrao como un berro para que o que pasou non se volvese repetir.
« Atrás