KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Imaxes e palabras « Atrás    

Título da fotografía

Ao volante do comandante

 

Sofía Álvarez Castro · 21 mayo 2021 17:33


Fotografía

Autor/a, relación contigo, data e lugar da foto
O protagonista desta foto é o meu avó materno Carlos, e foi tomada en 1956 por un fotógrafo aleatorio da rúa, na cidade de Ferrol (municipio de Ferrol, A Coruña)

Explicación da fotografía
Un mariño e un coche son os protagonistas desta foto. Un mariño daqueles afortunados que aproveitaron o servicio militar para ver mundo. Este mariño é o meu avó Carlos, que fixo a “mili” en Ferrol como chófer do comandante; o coche que vemos era seu. Non era o oficial, senón o persoal, o que case non usaba o comandante e por iso o meu avó tamén se encargaba do seu mantemento, usándoo de cando en vez para evitar o seu desgaste.

En Ferrol había moitos militares, e por iso, había xente pola rúa que gañaba a vida sacándolles fotos, pois todos querían presumir cos compañeiros ou nos coches, que daquela eran moi caros e raros. Así foi o caso do meu avó có coche do comandante, un día de outono de 1956, e, aínda que non lembra á persoa que lle sacou a foto, dende logo, fixo unha gran labor, pois grazas a ela, temos inmortalizado o recordo deste coche antes do seu pobre final.

Un día, o fillo de 14 anos do comandante foi buscar o coche ao taller porque “o seu pai pedírallo”, e nada máis o arrancou, chocou contra unha farola e o coche quedou desfeito. O castigo para o rapaz foi raparlle a cabeza e mandalo a un internado; e o coche, aínda que o arreglaran e quedara có comandante, o seu destino é descoñecido. Quen sabe se ata o día de hoxe máis mariños sacarían unha foto co vello coche ao coidado do meu avó.

Título da fotografía

Arte en las venas

 

Joel López Palacios · 19 octubre 2021 21:03


Fotografía

Autor/a, relación contigo, data e lugar da foto
El autor es el padre de mi abuelo que es el que aparece en la foto junto a su prima.
La fotografía fue sacada en 1956 en Roxos (concello de Santiago de Compostela) provincia de La Coruña.

Explicación da fotografía
Esta foto está tomada en la antigua casa de mi abuelo, que es el niño que está de pie en la fotografía. A su lado aparece su prima de 4 años. A los dos se les puede ver que están esculpiendo en unas pequeñas figuras de madera. Esta técnica de esculpir en madera se ha transmitido a lo largo de los años en la familia de mi abuelo. En la fotografía podemos apreciar una escultura de mayor tamaño del quijote, ejemplo de una de las obras que el padre de mi abuelo hizo en aquella época.
Toda su vida se ha dedicado a la rama artística ya que trabajaba haciendo y pintando las conchas y los bastones de los peregrinos para luego venderlos.
A día de hoy, con 75 años, sigue haciendo este tipo de escultura acompañada de otras técnicas y aficiones, pero todas enfocadas al arte manual.
Por último me gustaría recalcar el título de esta fotografía (arte en las venas) ya que a mi abuelo, muchas de las cosas que sabe hacer, nadie le ha enseñado y consigue hacer grandes cosas con solo el arte que se lleva transmitiendo en su familia desde hace mucho tiempo atrás.

Título da fotografía

Unha viaxe de ida e volta

 

irene conde moure · 5 noviembre 2024 17:37


Fotografía

Explicación da fotografía
Esa foto é do ano 1960. Nela atópase o meu avó Manuel (que é o do medio da fila de atrás) cuns compañeiros de traballo nun estaleiro onde traballaba na cidade alemá de Emdem.
Meu avó, como moitos galegos nesa época, veuse forzado a emigrar. El era o maior de nove irmáns, fillo de labregos e cunha situación económica moi precaria.
Dado que en Galicia nese momento non había moitas oportunidades laborais, decidiu emigrar a Alemaña, onde estivo dez anos traballando nese estaleiro construíndo grandes buques.
Meu avó conta sempre que alí o trataron moi ben, e que a pesar do duro traballo foron anos bos. Emigrou sen sequera coñecer algo do idioma, pero pouco a pouco foi aprendendo algo de alemán para irse defendendo. Aínda hoxe en día, tantos anos despois, é capaz de recordar moitas frases nese idioma.
A pesares de estarse adaptando ao país e ao idioma, tiña claro que quería voltar a Galicia a súa aldea que se chama Xermán. Despois destes dez anos e con algúns cartos aforrados retornou, onde se casou coa miña avoa Lola, a quen sempre lle escribía con añoranza e así pudo comezar aquí unha nova vida.

Título da fotografía

A felicidade na caza

 

Alex García Camiño · 17 octubre 2024 15:38


Fotografía

Explicación da fotografía
Aparte do que é a foto, podemos ver que arriba desta está antiga escopeta de meu avó ca que sempre iba a cazar. A foto foi tomada por niña avoa, e nela fotografía a meu pai cando era un neno pequeño de aproximadamente uns cinco anos, e a meu avó, que daquela tería uns corenta anos aproximadamente. Os dous están cun coello n aman, un cada un, e polo que me contaron cando iban cazar e traían animais sempre volvían bastante satisfeitos. Vemos que as vestimentas por exemplo eran moito máis clásicas, sen cores extravagantes, sen cortes atrevidos e sen moitas florituras. Eran cores ou escuras ou brancas e trataban de umplir a súa función. Tamén podemos ver que meu avó portaba u cinturón cos cartuchos das escopetas, cos cales iba recargando a súa arma. Atrás deles vemos una cocina de leña, a cal era moi común hai uns cincuenta anos. A día de hoxe esa cocina inda segue na niña casa. O nome de meu pai é José Manuel, e o de meu avó era Manuel. Meu avó faleceu no ano 2007, dende entón meu pai deixou de cazar. Disfrutaba moito saíndo a cazar con meu avó na súa xuventude. A pesar de non teren tantas cousas como temos hoxe en día, eran máis felices incluso que na actualidade.

Título da fotografía

O parque de chavián

 

Lucía Casal Espasandín · 5 octubre 2023 20:03


Fotografía

Explicación da fotografía
Como se pode observar na fotofrafía son eu de pequena, mais ou menos iba a cumprir os tres anos, a foto fixose o 21/04/2.013.Na man teño unha boneca bueno e unha ovella, chamase Lola, davanola na gardería e tiñamos que cuidala toda a fin de semana e o luns tiñamola que devolver.Eu acordome que a levara de viaxe a moitos sitios pero un gustabame máis ca outro o o que mais era o parque de Chavián, e un parque no que pasei a miña infancia porque a miña nai traballa na praza de Chavián nesa imaxe estaba xogando con Lola, e enseñandolle o parque.Agora Chavián xa esta moi cambiado e xa non vou a xogar nin a correr por alí coma xa son máis maior ando cos meus amigos por Bertamiráns e pasamolo moi ben, o noso punto de encontramento sempre foi Chavián.
« Atrás