KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Imaxes e palabras « Atrás    

Título da fotografía

60 anos de cambiantes continuidades rústicas

 

Juan Cañizo González-Elipe · 20 mayo 2021 23:15


Fotografía

Autor/a, relación contigo, data e lugar da foto
A persoa que realizou esta fotografía é a miña avoa, María Gracia Lechuga García, de 75 anos de idade.

Explicación da fotografía
Esta imaxe foi tomada pola miña avoa, María Gracia Lechuga García, en outubro de 1966, nunha pequena aldea cántabra chamada Sopeña. Representa unha actividade propia do Patrimonio Inmaterial da Cantabria rural, máis tamén é extrapolable ao resto de España e por suposto a Galicia. Nela, podemos observar claramente como se realiza a sega propia dos meses de verano e outono, unha labor máis que habitual nos sectores rurais do noso país. Durante os anos do tardofranquismo, o peso do sector agrario en España era hexemónico, e aínda que co paso dos anos esta situación foise perdendo, no pobo de Sopeña e o Val de Cabuérniga o sector primario segue a representar o principal sustento da poboación local. Non obstante, si que apreciamos evidentes diferencias entre como se facía esta actividade 60 anos atrás e actualmente. Podemos observar como os métodos utilizados eran notablemente rústicos e rudimentarios. O carro no que se depositaba a herba estaba feito de xeito tradicional, utilizando madeira para facer a estrutura e as rodas, mimbre para conformar a cesta e unha fina lámina de metal que reforzaba as rodas do carro. Por outra banda, tamén é salientable que o traballo realizado facíase por medio de forza animal, posto que o carro era arrastrado por vacas. Esta fotografía amósanos claramente os costumes propios dunha época na que o agrarismo e o subdesenvolvemento económico e tecnolóxico imperaban no noso país. Actualmente, estas actividades son realizadas por medio de máquinas.

Título da fotografía

Mili en el Sahara

 

Marcos Díaz Caeiro · 28 octubre 2022 16:40


Explicación da fotografía
Mi abuelo se tomo esta foto unos dias antes de ir a la mili. La imagen pertenece a su voda con Mercedes ( mi abuela) con la que estuvo felizmente casado hasta el año 2020, que ella fallecio a causa de un golpe en la cabeza. En la imagen podemos ver la seriedad de mi abuelo por tener que abandonar a su familia durante tantos años (2 años). A el le destinaron a hacer la mili en el Sahara. Me conto que lo paso realmente mal, no solo por el calor del dia, sino por la ausencia de alimento que sufrio en el campamente, al extremo de tener que comer alimentos como serpientes. Me dijo que el fue un mal soldado en la mili porque estaba desilusionado por haber abandonado a su familia en Madrid. Él hablaba con mi abuela unas dos veces al mes usando el teléfono conjunto que tenian. Me dijo que fue de las peores experiencias que tuvo, aunque salio de alli con bastantes amigos con los que sigue hablando al dia de hoy.

Título da fotografía

O meu tataravó.

 

Antón Abalo Santamaría · 28 octubre 2022 16:57


Fotografía

Explicación da fotografía
O meu tataravó chamábase José Abalo Paulos e naceu en 1883 na parroquia de Cea, en Vilagarcia, onde creceu indo a escola e alimentando a súa intelixencia, curiosidade e paixón pola literatura.

Traballou como aprendíz dun maestro construtor alemán, adicando a súa vida profesional á construcción. Entre outras obras nas que traballou destaca o edificio do Gran Hotel da Illa da Toxa e a singular ermida do Carme existente nesa illa (“A capela das cunchas”): nesta última traballou colocando as cunchas de vieira
(coñecidas como “galeses”) que se utilizaban para recubrir e impermeabilizar as fachadas.

Compaxinaba a vida laboral coa súa paixón pola poesía, que escribía no tempo libre. En Vilagarcía coñeceu á miña tataravoa (sirventa interna nunha casa rica), quen anos despois (1919) casaría con el, trasladándose ambos a Cabo de Cruz (Boiro), de onde ela era orixinaria, e onde establecerían a súa familia con dez fillos.

Todo mudou cando, traballando, sufriu un accidente que o danou na cabeza e o imposibilitou para traballar. Aínda así, para manter a súa familia mercou unha gamela e comezou a pescar como unha afeción coa que sacar uns cartos.

Tamén continuou aprendendo e informándose (estivo subscrito ó xornal El Faro de Vigo, que lle chegaba unha vez á semana no vapor). Así, comezou a falar de ideas innovadoras para a súa época e entorno como a posibilidade de “fabricar un aparato para escoitar e ver a xente que estivera en Madrid”.

Morreu con 80 anos en Cabo de Cruz.

Título da fotografía

Retorno á terra

 

Marta Freijeiro Díaz · 1 octubre 2023 22:11


Fotografía

Explicación da fotografía
Esta entrañable fotografía foi tomada o día 8-8-1960 en Gundiás, unha aldea de Ourense. Nela vemos, de dereita a esquerda: o meu avó, o meu tataravó e o irmán pequeno do meu avó. A foto foi sacada pola miña avoa. Foi unha visita que o meu avó, que emigrara anos antes, fixo á súa aldea. El tiña 20 anos, o meu tataravó Francisco, 65, e o meu tío-avó, 10. Debido á situación económica familiar, marchou só de Gundiás con 10 anos a Lugo, onde coidou un rabaño de ovellas. Foi a Valencia con 12 anos coa súa familia debido a que lle concederon ao seu pai un surtidor de gasolina. Viviu alí 24 anos, e alí coñeceu á súa muller e tivo 4 dos seus 5 fillos. Aínda que o meu avó non tivo estudos, ao emigrar chegou a ter un cargo de xefe nun banco, o actual BBVA. Daquela non visitaban Galicia a miúdo, e ata que comezou a traballar esta foi a única visita que fixo ao seu avó. Viaxaron nun tren ata Ourense para ir ao seu pobo malia que a viaxe en tren duraba 16 horas. Logo foron ata Gundiás nun bus da compañía do seu tío Eduardo Barreiros. O meu avó contoume que se notaba moito a diferencia entre Valencia e Gundiás porque non había baño nas casas nin alumeado público e as estradas non estaban asfaltadas. Escollín esta foto polo contraste entre o aspecto da xente que emigrou e o da que quedou.

Título da fotografía

La historia de mi abuelo sobre sus oficios

 

Ainoa Silva Mosquera · 22 octubre 2024 19:28


Fotografía

Explicación da fotografía
Esta foto fue tomada en Brasil en el 1963 cuando mi abuelo en esa época trabajaba allí siempre trabajo en un banco menos cuando tenía 16 hasta los 18 que trabajo de sastre arreglando pantalones y haciendo ropa y después fue voluntario en la mili. Mi abuelo estaría toda la vida trabajando en Brasil si no fuese porque conoció a mi abuela en la fiestas del pueblo de Laxe y de ahí le dijeron que tenía que volver para casarse con ella, se casó con 27 años y mi abuela tenía 18. Mientras él vivía en Brasil y mi abuela en Coruña se mandaban cartas todos los días.Después tuvieron su primera hija y 3 años más tarde su segundo hijo, mi padre.
« Atrás