Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

Cornus sanguínea

 

Ana Ramos Vidal · 31 enero 2021 13:57


Familia da planta
Ramnáceas

Nome común da planta
Sanguiño

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Sanguiño Es el arbol más alto que hay y es de color rojizo 42,868233060 -8,658668984

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Las hojas y los frutos son astringentes.
La corteza es tónico-astringente, analgésica y febrífuga.
La corteza y las hojas son detersorias, cicatrizantes y antiinflamatorias
Usos alimentarios
Algunos pájaros las usan para alimentarse pero nosotros no debemos comerlas porque son tóxicas.
Usos funcionais
La madera del Cornus sanguínea era utilizada para mangos de herramientas y otras cosas. Con las ramas más gruesas eran utilizadas para la jardinería mientras que las más finas se usaban para hacer cestos. También utilizaban su madera para hacer flechas.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Tiresias pilló a Atenea bañándose desnuda en la fuente. Como es de esperar, se enfadó y acto seguido lo cegó. Después, Atenea recapacitó y comprendió que su reacción había sido exagerada. Así que le regaló a Tiresias un bastón fabricado con madera de Cornus sanguínea para que pudiera caminar de la misma manera que si pudiera ver, le concedió también mucha sabiduría y una vida más larga que la del resto de los mortales
Historia da planta
Non atopei nada máis que o que pon nos apartados de arriba

Fontes secundarias empregadas
https://es.m.wikipedia.org/wiki/Cornus_sanguinea


Nome científico da planta

Sonchus oleraceus

 

Yeray Castro Pereira · 23 febrero 2021 17:42


Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Ubicación Sonchus oleraceus 42,867245886 -8,659479260

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Sonchus_oleraceus https://www.jardineriaon.com/sonchus-oleraceus.html
http://acorral.es/malpiweb/florayfauna/cerraja.html


Nome científico da planta

Echium plantagineum

 

Lucía Vilariño Silva · 21 febrero 2021 17:24


Familia da planta
Boraxináceas

Nome común da planta
Soaxe, borraxa brava e lingua de boi

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Lingua de boi 42,867242068 -8,659567437

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
El jugo se usa en cosmética como eficaz emoliente para pieles delicadas y enrojecidas. Se usan cataplasmas de flores frescas para curar forúnculos y uñeros; usando las extremidades florales.
Usos alimentarios
Las hojas basales se comen como verdura junto con otras hierbas, como la borraja.
Usos funcionais
La raíz da un colorante rojo para los tejidos.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Dicen que servía para curar las picaduras de víbora
Historia da planta
Tiene un parecido con la cabeza de una víbora, eso explica que por asociación desde la antigüedad se tuviera a esta planta como protectora frente a las víboras y se utilizara como remedio curativo contra las picaduras de este animal
Esta especie contiene como todas las demás pertenecientes a este género, pequeñísimas cantidades de un alcaloide bastante tóxico llamado equiína, que se asemeja, en su modo de actuación, al curare que usan los indios sudamericanos para envenenar las flechas. De hecho, se han descrito muertes de reses por haber pastado en zonas donde medraba esta especie y haberla ingerido en grandes cantidades

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Echium_plantagineum , Acceso o día 21/02/20

http://herbarivirtual.uib.es/es/general/843/especie/viborera , Acceso o día 21/02/20

https://sites.google.com/site/deherbasemeigas/fichas/echium-plangineum , Acceso o día 21/02/20

https://www.asturnatura.com/especie/echium-plantagineum.html , Acceso o día 21/02/20

http://acorral.es/malpiweb/florayfauna/viborera.html , Acceso o día 21/02/20


Nome científico da planta

O nome científico da plana é Populus alba.

 

Pablo Canedo de la Iglesia · 14 febrero 2021 14:38


Familia da planta
O Chopo branco pertence á familia Salicáceas.

Nome común da planta
Os nomes comúns desta planta son Chopa branco, Álamo branco, Álamo prateado ou Álamo afgano, entre outros.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Chopo branco Instituto de Ames 42,867368282 -8,659186143

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As chagas de hospitalización e outras feridas menos graves poden curarse utilizando a auga de cocción das súas follas para lavar as mesmas.
Usos alimentarios
Non atopei ningún
Usos funcionais
A madeira úsase en imaxinería, tamén se usou a cortiza para curtir e tinguir.
A madeira homoxénea de densidade lixeira, porosa e de secado fácil e rápido; é resistente á abrasión e elástica.
A var. pyramidalis Bunge (chopo boleana, Populus bolleana Carr.) posúe o tronco uniformemente ramificado case desde a base e o porte é piramidal. É moi utilizada en aliñacións pola súa porte. Soporta chans pobres, arcillosos ou calcáreos. É oriúnda de Turkestán.
Moi utilizado como cortavientos e en camiños preto do mar.
Usos lúdicos
A madeira utilízase en carpintería lixeira, pasta de celulosa, paneis, embalaxes, contrachapado, mistos pola súa lenta combustión, pavimentos, etc. Co que se fabrican xoguetes.
Usos rituais
Aplicacións máxicas: o Álamo branco ( Eadha) correspondía á letra E no antigo alfabeto druídico Ogham:
As xemas e follas do álamo levaban encima para atraer ao diñeiro.
Lendas, refráns e mitos

O álamo longo e enxoito, nin dá sombra nin dá froito.

O olmo como nasce , e o álamo como cae.
Historia da planta
Populus, nome antigo latino do chopo ou álamo. Alba, alude ao denso tomento branco do envés das follas.

Fontes secundarias empregadas
1-) https://es.wikipedia.org/wiki/Populus_alba
2-) https://www.arbolapp.es/especies/ficha/populus-alba/
3-)https://www.arbolesornamentales.es/Populusalba.htm#:~:text=POPULUS%20ALBA%20L.&text=Nombre%20com%C3%BAn%3A%20%C3%81lamo%20blanco.,latino%20del%20chopo%20o%20%C3%A1lamo.

1-) 14/02/2021
2-) 14/02/2021
3-) 15/02/2021


Nome científico da planta

Alnus glutinosa

 

Marta Quevedo · 7 febrero 2025 11:10


Familia da planta
Batuláceas

Nome común da planta
Ameneiro

Información destacada
Trátase dunha árbore que se atopa nas zonas húmidas, habitualmente nas beiras dos ríos e nas zonas pantanosas. Ademais, evita a erosión e protexe as marxes dos ríos. En relación tamén a súa localización, cando os atopamos indica que a auga deses ecosistemas teñen unha gran calidade. Por outra banda tivo unha gran importancia na antigüedade por tódalas aplicacións que se fixeron, tanto a nivel curativo, no lecer, na construción e incluso na mitoloxía, que se pensaba que tiña poderes máxicos. De feito, chegouse a utilizar para poderse comunicar co máis alá. Esta árbore ten unha gran variedade de características na que hai que destacar o pegañento das súas ramillas que ademáis é o que aporta parte do nome científico.

Información botánica da planta
Procedencia
O ameneiro é unha planta nativa en Eurasia, isto quere dicir que é orixinaria de parte de Europa, Siberia e Norte de África sendo autóctona en case toda España. A día de hoxe é abundante en Galicia, Asturias, Cantabria e o País Vasco grazas ao clima húmido, favorecendo así ao seu crecemento.
Descrición xeral
Trátase dunha árbore que chega entre os 20-30 metros de altura. É caducifolia con follas de 6 a 12 cm. A súa copa é cónica, como as coníferas. Teñen unha gran cantidade de ramas pero estas non son moi voluminosas, xa que as follas de pequeno tamaño non producen unha sensación de copa espesa. A árbore non soe vivir máis de 100 anos e o seu crecemento é moi rápido porque atopa unha cantidade de humidade suficiente nas zonas das ribeiras dos ríos.
Tronco ou talo
Ten un tronco recto de corteza de cor oscura tirando a un pardo-gris, anda que os máis novos son tirando a vermello. O tronco agriétasela ao madurar, e de este saen ramas máis delgadas e finas das que brotan as follas. A madeira aprovéitase para o carbón porque non é moi dura, co cal é doado traballala. Ademais, é resistente á auga.
Folla
A folla da planta mide entre 6 e 12 cm. Estas son ovaladas e a parte superior é redondeada. O borde das follas é algo irregular e coa marxe algo dentada. As propias follas conteñen finos pecíolos. Os tallos son de cor gris tirando a violeta e as máis novas son pegañentas, de aí o nome de glutinosa.
Flor
A flor do ameneiro é unisexual e se presentan en amentos. Os amentos masculinos son colgantes de cor amarela-marrón e aparecen en inverno e a principios da primavera, antes de que broten as follas, co cal a floración é temprana.
Os femininos son algo máis curtos, de cor verde e agrúpanse en pequenos acios. Trala polinización convértense en froito.
Froito
O froito do ameneiro é un cono pequeno leñoso de cor marrón escura con forma de piña. Contén no interior numerosas semillas que se dispersan polo vento e pola agua. Os froitos permanecen na árbore durante o inverno co cal facilita a identificación da especie.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Nos usos medicináis o ameneiro destaca polo uso da súa corteza cocida para reducir e cortar as descomposicións fecais. Por otra banda, tamén se utilizou para enxuagues, endurecer as encías, afianzar os dentes e cortar as anxinas. No caso das follas frescas, debido ao seu carácter analxésico utilizábase poñéndoas encima das heridas.
Usos alimentarios
Non se recomenda comer as follas debido a que poden provocar vómitos.
Usos funcionais
No ámbito ecolóxico, utilízanse as raíces para aumentar a fertilidade do chan porque conteñen bacterias que enriquecen o chan con nitróxeno.
Con respecto á carpintería a madeira é moi resistente á auga, por este motivo antigamente construíanse pontes e estructuras sumerxidas (como en Venecia) de madeira de ameneiro. Por otra banda pódense realizar mobles, instrumentos músicas e obxectos torneados.
En tercero lugar, úsase para a produción de carbón vexetal e como combustible nalgunhas rexións do norte da Península, pero non é útil para a cociña pola súa rápida consumición.
Usos lúdicos
A madeira pode utilizarse para construir xoguetes: por unha banda para realizar pequenos xoguetes e pola outra porque as ramas ao ser tan flexíbeis poden usarse en xogos como o lanzamento de varas ou a fabricación de arcos e frechas.
Usos rituais
Na mitoloxía celta o ameneiro estaba relacionado co mundo dos espíritus e os deuses da auga porque crían que os bosques eran portais entre o mundo dos vivos e dos mortos. Por este motivo utilizábanse en rituais para conectar co máis alá. Por outra banda, as follas eran usadas para purificar e protexerse porque se cría que tiña propiedades máxicas.
Lendas, refráns e mitos
Segundo as lendas é unha das árbores usadas para gardar tesouros e tamén é a árbore para fabricar as máscaras do Entroido ourensán.
Algúns ditos da árbore son:
- O amieiro, se non fora por verghonza, xa ardía no lameiro; referíndose ao frouxa que é a súa madeira.
- Leña de abeneiro arde no regueiro
Historia da planta
A relación do ameneiro cun persóname histórico dáse co heroe irlandés Bran o Bendito, porque tiña un escudo feito coa madeira desta árbore.

Fontes secundarias empregadas
https://gl.wikipedia.org/wiki/Amieiro
https://es.wikipedia.org/wiki/Alnus_glutinosa#cite_note-5
https://www.arbolesornamentales.es/Alnusglutinosa.htm
https://www.arbolapp.es/especies/ficha/alnus-glutinosa/
https://www.vdberk.es/arboles/alnus-glutinosa/
https://educativo.ign.es/atlas-didactico/recursos/ALISO_FICHA.pdfhttps://sierradebaza.org/fichas-tecnicas/fichas-flora-plantas/flora-a-b/alnus-glutinosa
https://viforsa.es/planta-forestal/alnus-glutinosa-ameneiro/
https://www.conecte.es/index.php/es/plantas/105-alnus-glutinosa/usos-tradicionales
https://www.guiadearbolado.com.ar/omero-aliso-arbol/
https://sabiduria.es/espacios-de-curacion-76/

Tódalas fontes foron consultadas o 07/02/2025.


Nome científico da planta

Daboecia cantábrica.

 

Carolina Méndez Bernárdez · 22 febrero 2021 21:28


Familia da planta
Ericáceas.

Nome común da planta
Breixo, Breixo de San Dabeoc , Queiroga, Tamborella, Campanillas e Zarpas.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Ies de Ames Prado verde 42,867291652 -8,659447946

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Coa Daboecia pódese facer unha infusión que actua como un antinflamatorio e tamén elimina o exceso de líquidos do corpo.
Usos alimentarios
A planta, actualmente, utilízase para facer infusións diuréticas.
Usos funcionais
Antigamente, polas características físicas, utilizábase como recheo de almofadas e de colchóns.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A Daboecia, está adicada ao santo irlandés San Deboic. En Irlanda, esta planta, é moi importante.
Lendas, refráns e mitos
Nalgunhas páxinas que entrei poñía que si había lendas, pero non atopei ningunha.
Historia da planta
Esta planta é moi carácterística de Irlanda e Escocia, leva utilizándose para diversas actividades dende hai moitos anos.

Fontes secundarias empregadas
Usei: https://es.wikipedia.org/wiki/Daboecia_cantabrica o día 18-02-2021
https://www.asturnatura.com/especie/daboecia-cantabrica.html 18-02-2021
https://www.jardineriaon.com/daboecia-cantabrica.html 22-02-2021
https://es.unionpedia.org/Daboecia_cantabrica 22-02-2021
https://cerveradepisuerga.eu/flora-detalle.php?idFlora=145 22-02-2021


Nome científico da planta

El nombre científico del Olmo es Ulmus minor.

 

María Sanmartín Villanueva · 7 febrero 2025 16:11


Familia da planta
La familia es Ulmaceae.

Nome común da planta
Tocoume o Olmo común ou negrillo.

Información destacada
- Antigamente, o olmo era utilizado para fabricar varas de adiviñación e en rituais de fertilidade e protección. As súas raíces profundas axudaban a estabilizar o solo, sendo útil en zonas de risco de erosión.

-Na antigüidade, pensábase que plantar un olmo na porta de entrada dunha casa ou xardín ofrecía protección contra os malos espíritos. A súa forza e estabilidade simbólicas fixéronlle merecer este status protector.

-O olmo tamén aparece na simbología celta, onde se consideraba unha árbore de transición. Este simbolismo asociábase co ciclo da vida e a morte, especialmente porque a súa madeira se utilizaba en rituales de pasaxe ou de transición.

- A grafiose, unha enfermidade fúngica transmitida por insectos, matou gran parte dos olmos en Europa desde mediados do século XX. Este fungo ataca as raíces e o sistema vascular da planta, causando a súa morte en poucas semanas.

- A lo largo de la historia, el olmo ha sido un símbolo de sabiduría y protección en la literatura y el folclore. En muchas tradiciones, se le consideraba un árbol sagrado, que representaba la conexión entre el mundo terrenal y el espiritual, y un guardián de secretos, asociado a la fortaleza y la trascendencia.

Información botánica da planta
Procedencia
O olmo común (Ulmus minor) é orixinario de Europa, o norte de África e Asia occidental. É unha especie autóctona da Península Ibérica, incluída Galicia.
Descrición xeral
Árbore de porte elevado e robusta, que pode acadar unha altura de ata 40 m.
Tronco ou talo
Tronco recto e groso, cunha cortiza de cor gris parda que se fissura en placas co paso do tempo.
Folla
Follas pequenas (4-9 cm), ovadas, con bordo serrado e base asimétrica. Son verdes escuras e póñense amarelas no outono.
Flor
Flores pequenas, de cor avermellada, sen pétalos, e aparecen antes das follas na primavera.
Froito
É unha sámara aplanada cunha semente central, dispersada polo vento. Adoita ter máis ou menos 1 cm de diámetro e unha asa membranosa ao redor da semente, que facilita a súa dispersión polo vento (anemócora).

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
- Cicatrizante e antiinflamatorio: A cortiza interna do olmo úsase para tratar feridas, queimaduras e inflamacións da pel. En forma de cataplasma, axuda a acelerar a curación.

- Expectorante e suavizante da gorxa: As infusións de cortiza ou follas úsanse para aliviar a tose, a faringite e a bronquite, xa que teñen propiedades emolientes (suavizantes).

- Laxante suave: A cortiza contén mucílagos, que axudan a regular o tránsito intestinal sen irritar.

- Diurético: Axuda a eliminar toxinas a través da urina, polo que tradicionalmente se empregaba para tratar afeccións renais e reumatismo.

- Trastornos da pel: As decoccións da cortiza úsanse para tratar eccemas, úlceras e erupcións cutáneas.
Usos alimentarios
- Sementes e Froitos: As sementes de olmo, especialmente as das especies de olmo máis pequenas, poden ser maceradas e trituradas para facer fariña. Tradicionalmente, as sementes foron usadas para preparar pan ou outros produtos de repostería. A fariña de sementes de olmo tamén se pode empregar para espesar sopas e guisos.

- Cortiza Interna: A cortiza interna (a parte máis suave) tamén se pode utilizar para facer infusións, e en algúns lugares, mestúraa con fariña ou cun pouco de mel para mellorar o sabor.

- Follas: As follas novas, cando aínda son tiernas, poden usarse en ensaladas ou como parte de caldos, aínda que non son moi comúns para consumo alimenticio debido ao seu sabor algo amargo.
Usos funcionais
-Mucílagos para cosmética e coidado da pel: A cortiza interna do olmo contén mucílagos, que son sustancias viscosas que teñen propiedades emolientes (suavizantes) e hidratantes. Estes mucílagos utilízanse en produtos cosméticos para tratar a pel seca, a irritación e para mellorar a elasticidade cutánea. Tamén se usaron en pomadas ou ungüentos para aliviar afeccións cutáneas menores.

- Componentes de filtros naturais: Algúns estudos sinalan que o mucílago extraído do olmo pode usarse en filtros naturais para purificar auga, dado o seu poder para absorber impurezas. Tamén se empregou en certas civilizacións antigas como filtro de auga potable.

- Materials naturais e artesanía: A madeira do olmo é coñecida pola súa resistencia e flexibilidade, polo que foi utilizada en traballos de carpintería como a fabricación de mobles ou en a construcción de carros e ferramentas. A súa madeira tamén se usaba en antigos instrumentos musicais debido á súa sonoridade particular.

- Control de erosión en paisaxes: As raíces do olmo son profundas e resistentes, o que fai que a planta sexa útil en proxectos de control de erosión no chan. Plantar olmos en ribeiras e zonas con risco de deslizamentos de terra pode axudar a estabilizar o solo e evitar que se perda terreo.
Usos lúdicos
- Construcción de xogos tradicionais: A madeira do olmo, por ser flexible e resistente, foi utilizada en xogos tradicionais como arcos ou partes de xiros e outros xogos de desporto de campo. A súa flexibilidade permitía crear estruturas lixeiras pero fortes para a diversión ao aire libre.

- Xoguetes antigos: Na antigüidade, a madeira do olmo tamén se usaba para facer certos xoguetes ou figuras para os nenos, grazas á súa facilidade para ser traballada e a súa resistencia ao paso do tempo.

- Actividades de arte e manualidades: Algunhas persoas usaban as ramas ou a cortiza do olmo para manualidades ou proxectos de arte. A cortiza pode ser recollida e utilizada para crear formas ou texturas interesantes en traballos creativos, como a confección de paneles decorativos ou esculturas pequenas.

- Xogo de sombras: En zonas rurais, as grandes copas de olmo proporcionaban un lugar sombreado para xogar ao aire libre durante os quentes meses de verán. A presenza dunha árbore de olmo tamén xera un espazo de recreo, especialmente para xiros de campo ou xogos de socialización ao redor da árbore.
Usos rituais
- Simbolismo de forza e protección: O olmo foi visto como un símbolo de forza e protección en varias culturas. En algúns rituais de protección ou para invocar boas colheitas, as persoas podían plantar olmos ou coller ramas desta árbore. A súa grandeza e resistencia servían como símbolos de estabilidade e seguridade.

- Rituales de fertilidade e crecemento: Debido á súa conexión co ciclo natural das estacións e o crecemento constante, o olmo tamén foi utilizado en rituais relacionados coa fertilidade e a renovación. En certas culturas, podía ser parte de festividades dedicadas á primavera ou á fecundidade da terra.

- Ofrendas e rituais chamando á choiva: Algunhas civilizacións utilizaron partes do olmo en rituais dedicados á chuvia ou a mellorar as condicións climáticas. Este tipo de prácticas era especialmente común en áreas agrícolas que dependían das estacións pluviais para as súas colleitas.

- Rituais de transitoriedade e vida-desaparecemento: En certas tradicións, o olmo tamén pode estar asociado co ciclo de nacemento, morte e renacemento, debido á súa constante renovación e crecemento. Este tipo de simbolismo é común en prácticas espirituais relacionadas coa natureza.

- Corte de madeira para rituais iniciáticos: En algúns casos, as ramas ou madeira do olmo foron utilizadas para a fabricación de varas ou bastóns en rituais iniciáticos ou de paso, especialmente en culturas tribais que consideraban que a árbore estaba conectada con enerxías protectoras e guías espirituais.
Lendas, refráns e mitos
Lendas e mitos:
- Árbore de conexión entre o mundo terrenal e o espiritual: Nalgúns mitos europeos, o olmo era visto como unha árbore que conectaba o mundo dos vivos co dos mortos. A súa robustez e longevidade fixeron dela un símbolo de estabilidade e protección, e en certas tradicións, críase que os espíritos dos antepasados residían nas súas ramas ou raíces. Así, o olmo era considerado un portador de mensaxes e unha árbore de protección espiritual.

- O Olmo e a Morte: En moitas culturas, as árbores como o olmo estaban asociadas con a morte e os ritos funerarios. Na Grecia antiga, por exemplo, as ramas de olmo utilizábanse en certas ceremonias funerarias, porque se pensaba que a árbore podía ofrecer protección e guiado ás almas dos difuntos. Isto tamén se reflicte no simbolismo do olmo como unha especie que perdura no tempo, máis aló da morte.

- Lenda celta do olmo: En algunas lendas celtas, o olmo era considerado unha árbore sagrada, especialmente en relación coas estacións e os ciclos da natureza. Pola súa resistencia e beleza, o olmo tamén estaba asociado coa fertilidade e o crecemento. Unha lenda celta suxire que as persoas que plantaban un olmo xunto á súa casa eran protexidas de maldicións e traxeiras, e que o espírito do olmo vixiaría a casa.

- O Olmo e o Amor: Nalgúns mitos populares de Europa, o olmo era tamén unha árbore que representaba a unión e o amor verdadeiro. A súa conexión entre o mundo dos vivos e dos mortos tamén facía que se considerase un símbolo de vínculos profundos e duradeiros. Por exemplo, en certa lenda de orixe anglosaxona, un parella de mozos prometeuse ao pé dun olmo, e lenda di que se o olmo se mantén forte e saudable, o seu amor durará toda a vida.

- Conexión coa enerxía feminina: En certas tradicións do norte de Europa, o olmo estaba relacionado coas energías femininas e a proteción materna. As mulleres que querían quedar embarazadas ou que buscaban protección para os seus fillos usaban o olmo como símbolo e colocaban pequenas ofrendas á súa sombra. A lenda suxire que o olmo podía outorgar fertilidade ou protección ás nais e aos nenos.

Refráns (Os que encontrei son en castelán):
- «Cuando la rana tenga pelo y lana, y el olmo peras, y aun apenas».
- «El olmo como nace, y el álamo como cae».
- «Es pedir peras al olmo, que no las suele llevar»; o «No pidas al olmo la pera, pues no la lleva»; o «Pedir a los hombres veras, es pedir al olmo peras».
Historia da planta
Non encontrei nada especifico sobre o olmo en relación con algún feito histórico ou persoaxe.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Ulmus_minor

https://blog.3bee.com/es/el-olmo-una-planta-autoctona-valiosa-para-la-biodiversidad/

https://colegioaljarafe.es/olmo/#:~:text=Olmo%20Com%C3%BAn%2C%20negrillo%20(Ulmus%20minor)&text=Origen%20del%20nombre%3A%20Ulmus%20es,diferentes%20especies%20de%20olmo%20europeas.

https://conecte.es/index.php/es/plantas/2353-ulmus-minor/usos-tradicionales

https://rosacandel.es/folklore-y-genero/literatura-oral/leyenda-del-olmo-y-de-la-pita-riopar/

https://es.wikiquote.org/wiki/Olmo#:~:text=%C2%ABEs%20pedir%20peras%20al%20olmo,%3A%20pedir%20peras%20al%20olmo%5D.


Nome científico da planta

O nome científico desta planta é Castanea Sativa

 

Claudia Rivas Botana · 7 febrero 2025 11:24


Familia da planta
É unha árbore da familia das Fagáceas, unha familia propia do noroeste de España

Nome común da planta
O nome común da plante é Castiñeiro ou Castaño

Información destacada
A información que me parece máis interesante para poder poñer no cartel informativo penso que é os usos que se lle poden dar a esta árbore xa que hai moita xente que ao mellor esos trucos non os sabe, como eu ata agora, e penso que poden ser útiles para todos. Tamen penso que é interesante a historia que hai detras de esta pranta, xa que os galegos ao ver tantas árbores desta especie no noso entorno, pensamos que son nativas de aquí, pero non é así, polo que non está de máis que a xente se informe sobre a verdadera historia que ten esta especie.

Información botánica da planta
Procedencia
O castaño é unha planta orixinaria das rexións temperadas de Europa e Asia. En concreto, a especie máis común, o Castanea sativa, é nativa do sueste de Europa e do oeste de Asia.
En Galicia, o castaño non é unha planta autóctona, senón que foi introducida. A súa introdución na península ibérica data de tempos antigos, probablemente durante a época romana, cando se comezou a cultivar por mor dos seus froitos, as castañas, que eran unha fonte importante de alimento.
O castaño foi introducido en Galicia principalmente por motivos agrarios e económicos, xa que as castañas eran un alimento básico para a poboación rural e tamén se utilizaban para a alimentación do gando. Ademais, a madeira do castaño é valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que contribuíu á súa plantación en diversas zonas.
Descrición xeral
O castaño (Castanea sativa) é unha árbore de gran tamaño que alcanzar entre 20 e 35 metros de altura, aínda que algúns exemplares excepcionais poden ser incluso máis altos. A súa copa é ampla e redondeada, proporcionando unha sombra densa.

As follas son grandes, de forma lanceolada e con bordes serrados, e poden medir entre 10 e 30 centímetros de longo. Son de cor verde brillante na parte superior e máis claras na parte inferior.

En canto á súa corteza, é de cor marrón e presenta unha textura rugosa, que se vai agriñando co paso do tempo.

Durante a época de floración, que ocorre na primavera, o castaño produce inflorescencias en forma de espigas, que son bastante vistosas e atraen a polinizadores. Os froitos son as castañas, que se desenvolven en ourizos espinosos e maduran no outono.
Tronco ou talo
O tronco do castaño é robusto e de gran diámetro, podendo alcanzar ata 2 metros ou máis en exemplares moi vellos. A súa corteza é de cor marrón, con unha textura rugosa que presenta gretas a medida que a árbore envellece. Esta característica fai que o tronco sexa bastante distintivo e fácil de identificar.
Ademais, o tronco é recto e pode ter unha forma algo torcida en algúns casos, especialmente en exemplares antigos. A madeira do castaño é moi valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que a converte en material ideal para a construción e a fabricación de mobles.
Folla
Son grandes, de forma lanceolada e presentan un borde serrado, o que significa que teñen pequenos cortes ou dentes ao longo dos seus bordes. A súa lonxitude pode variar entre 10 e 30 centímetros, e a anchura entre 5 e 10 centímetros.
A parte superior das follas é de cor verde brillante, mentres que a parte inferior é de tonalidade máis clara e pode ter unha textura algo lanosa. As follas son alternas, crecen de forma individual en diferentes puntos do mesmo lado do ramo, en vez de en pares opostos.
Flor
son bastante distintivas e aparecen na primavera, xeralmente entre maio e xuño. As flores son de cor branca ou crema e están organizadas en inflorescencias en forma de espiga, que poden medir entre 10 e 20 centímetros de longo. Estas espigas son bastante vistosas e atraen a polinizadores como abellas e outros insectos.
Froito
O froito do castaño é a castaña, que se desenvolve dentro de ourizos espinosos. Estes ourizos son de forma redondeada e están cubertos de espinas, o que os fai bastante distintivos. Cada ourizo pode conter de 1 a 3 castañas, que son as sementes da planta.
As castañas son de cor marrón brillante e teñen unha forma redondeada ou ovalada. A súa superficie é lisa e, ao madurar, a castaña despréndese do ourizo, que se abre para liberar os froitos. A época de maduración das castañas é no outono, xeralmente entre setembro e novembro, dependendo das condicións climáticas.
As castañas son comestibles e son un alimento tradicional en moitas culturas, especialmente en Galicia, sendo moi comun a celebración do magosto. Pódense consumir crúas, asadas, cocidas ou utilizadas en receitas.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O castaño pódese utilizar como medicamento a base de plantas para o alivio de síntomas asociados a alteracións leves da circulación venosa tales como malestar e pesadez nas pernas e para o tratamento sintomático das hemorroides , basado exclusivamente no seu uso tradicional.
No uso medicinal a parte máis importante do castaño son as follas, que se recolectan en primavera e sécanse á sombra. No caso de ter tos convulsiva ou catarro de tipo bronquial son útiles as follas en forma de infusión polo seu efecto expectorante. E ademais a decoccion dos seus erizos actúa como un antidiarreico eficaz.
Usos alimentarios
A castaña énun dos alimentos máis antiguos que se coñece posiblemente dende a prehistoria. Antes do descubremento de América era a base da alimentación da poboación europea.
Antigamente, cando se escaseaba de pan, con fariña de castañas creabano para sobrevivir á época de fame. En España, el algunhas rexións como Galicia ou a cornisa cantábrica, forman parte da dieta habitual e intégranse en numerosas receitas e pratos e incluso celébranse festas como o magosto, moi popular en Galicia. No resto do país o seu consumo é ocasional.
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Pódense utilizar as castañas para crear xoguetes para nenos ou para xogar a xogos, a partir da imaxinación de cada un pódese crear o que se nos ocorra con este froito
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Di a lenda galega que as castañas simbolizaban a alma dos difuntos e que cada froito ventilado na festa do Magosto, un alma se libraba do Purgatorio e uníase á celebración.
Historia da planta
Durante moito tempo, pensouse que foron os romanos quen introduciron o castiñeiro na Península Ibérica, pero os estudos actuais demostran que xa existía aquí hai 300.000 anos. Non hai probas claras de que os romanos tiveran un grande interese nel, aínda que empregaban a súa madeira para a construción e para tinguir tecidos. Os seus froitos non eran moi apreciados porque se consideraban difíciles de dixerir. O castiñeiro espallouse sobre todo na Idade Media, cando se seleccionaron variedades con mellores froitos, e convertiuse nun alimento importante en zonas de montaña onde non se podía cultivar cereal.

Fontes secundarias empregadas
https://cima.aemps.es/cima/dochtml/ft/74480/FichaTecnica_74480.html#:~:text=Medicamento%20tradicional%20a%20base%20de,exclusivamente%20en%20su%20uso%20tradicional.

https://www.elenacorrales.com/blogelenacorrales/el-castano-alimento-y-medicamento/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea_sativa

https://www.guiarepsol.com/es/viajar/vamos-de-excursion/el-magosto-en-galicia-tradicion-de-castanas-vino-y-fuego/#:~:text=Decía%20la%20tradición%20gallega%20que,se%20unía%20a%20la%20celebración.

https://www.fundacionaquae.org/wiki/castano/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea

https://es.wikipedia.org/wiki/Fagaceae

A lenda contouma miña avoa.




Nome científico da planta

Cedrus atlantica

 

Laura Rodas Granados · 21 febrero 2021 18:05


Familia da planta
Pinaceae

Nome común da planta
Pino
Cedro del atlas
Cedro plateado
Pino de Marruecos

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Cedro do atlas Norte 42,868158260 -8,658478073

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O aceite esencial do cedro do Atlas é perfecto para combater a caspa e a alopecia. Rexenerador da epiderme, contribúe á curación. Eficaz contra o edema e para activar a circulación, incluso para a celulite. Axuda contra a retención de líquidos.
Tamén está indicado tradicionalmente para tratar as alerxias, a febre do feno, os picores da pel, a tose e a bronquitis.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Para as culturas ancestrais o cedro do atlas era símbolo de inmortalidade e de dignidade. Os exipcios o utilizaban para embalsamar os seus mortos. Galeno o amaba e dicía que protexía ao corpo contra toda forma de putrefacción. Tiña razón, xa que é un eficaz bactericida e antifúngico.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus_atlantica o día 21/02/2021
https://www.arbolappcanarias.es/especies/ficha/cedrus-atlantica/ o día 21/02/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus o día 21/02/2021
https://www.asturnatura.com/especie/cedrus-atlantica.html o día 21/02/2021
https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&sxsrf=ALeKk01dJQG92IUmqxho6jVrtiMFXsYF_g%3A1613949050814&ei=eugyYK2dMeiGjLsP9O6KgAQ&q=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&oq=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&gs_lcp=Cgdnd3Mtd2l6EAMyBQgAEM0COgcIABBHELADOggIIRAWEB0QHjoHCCEQChCgAVC8KFiEY2CdcGgBcAF4AIABkgKIAeAQkgEGMC4xMi4ymAEAoAEBqgEHZ3dzLXdpesgBCMABAQ&sclient=gws-wiz&ved=0ahUKEwitwu_ejPzuAhVoA2MBHXS3AkAQ4dUDCAw&uact=5 o día 21/02/2021


Nome científico da planta

Xénero: Centaurea
Especie: Centaurea scabiosa

 

Icía Piñeiro Mansilla · 28 mayo 2021 16:02


Familia da planta
Compositas ou asteráceas

Nome común da planta
Herbanzolo

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Sur do IESP de Ames Neste lugar encóntrase a padreira do instituto, na que podemos atopar moitas variadades, neste caso, tamén atopamos a Centaurea nigra 42,867323744 -8,659464854

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Posee o valor medicinal como hipoglucemiante (disminuye a cantidade de azucre na sange e na orina, polo que resulta útil aos diabéticos) e febrífuga, para iso utiíizanse as semillas e as raíces secas fervidas en auga. Tamén se usa como elemento decorativo en centros de flor seca.
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
O xénero Centaurea é grande e encontrase ben representado, especialmente ó rededor do Mediterráneo.
A Centaurea nigra chegou a Finlandia no siglo XIX, en depósitos de balasto en veleros, e propagouse terra adentro, tamén ten relación cas caravanas durante a guerra. Moitos de estos herbajes antiguos desapareceron.
As características principáis para identificar as especies do xénero Centaurea son a forma cor das puntas secas das brácteas involucrais do capítulo. A extensión escura do involucro da centaurea nigra ten lóbulos ciliados como os dentes dun peine.

Fontes secundarias empregadas
Para facer este traballo empreguei diferentes sitios "webs" como por exemplo; https://floradegalicia.wordpress.com/2019/06/11/centaurea-nigra/, https://es.wikipedia.org/wiki/Centaurea_nigra, https://plantassilvestresdeasturias.blogspot.com/2014/01/centaurea-nigra.html#:~:text=Como%20varias%20especies%20de%20su,ra%C3%ADces%20secas%20hervidas%20en%20agua. https://www.luontoportti.com/suomi/es/kukkakasvit/aciano-negro