KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Entrando en el 2020 con el pie izquierdo

 

Sara Casuso Mosquera · 27 mayo 2020 20:54


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando se anunció el nuevo virus, no le dí ninguna importancia, pensé que después de unas semanas ya se habría arreglado o que por lo menos a España no llegaría.
Fue un día jueves, 12 de marzo, cuando en los pasillos del instituto se rumoreaba que las clases iban a ser suspendidas. Al principio pensábamos que era un simple y falso rumor, que era imposible, nos parecía extraño que Galicia estuviese en la misma situación que por ejemplo Madrid o Cataluña. Pero después de unas horas vinieron los profesores a comunicarnos que el presidente de la Xunta de Galicia había suspendido todas las clases de todos los niveles.
Desde ese día, todos nos quedamos en nuestras respectivas casas después de que se anunciara un confinamiento general. Yo decidí escribir en un cuaderno toda la información que pasaba cada día.
Mis padres siguieron trabajando puesto a que ellos tienen puestos de trabajo de primera necesidad. Pero esto no fue la suerte de todos, ya que cientas de personas fueron cesados en sus trabajos hasta nueva orden.
Las clases pasaron a ser telemáticas, a través de videoconferencias, y actividades para hacer por distintas plataformas. Al principio me lo tomé con bastante agobio al tener tantas tareas para hacer en tantas webs distintas. Pero después me fui acostumbrando y me lo tomo con más calma.
Fue muy triste ver todos los días las noticias y enterarse de la gran cantidad de personas que fallecieron a causa del virus. Se tomó la costumbre de salir a las 20h a las ventanas o terrazas para aplaudir a los servicios sanitarios.
Después de unas largas semanas, se tomaron fases de desescalada, en las que se iban aplicando las medidas necesarias dependiendo en la fase que estuviese cada lugar. Por ejemplo, en la fase 0 dejaron salir a los menores a las calles y también permitieron los paseos y el deporte al aire libre. En la fase 1 abrieron los pequeños comercios y las terrazas tuvieron un aforo limitado dependiendo del tamaño de cada. Actualmente nos encontramos en la fase 2, la gente que tenga una segunda residencia en la misma provincia se puede trasladar.
Durante el confinamiento, lo que más me hacía desconectar eran las videollamadas con mis amigas. La verdad, no es lo mismo que verlas en persona, pero en esos momentos nos gustaba poder conversar y reírnos entre todas.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Aburrida e aislada na pandemia

 

Irene Calvo González · 26 mayo 2020 11:35


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O primeiro momento no que me enterei de que empezaría o confinamento non o tomei moito a peito, xa que todo o mundo creía que serían 15 días e despois remataría todo.
A medida que pasaba o tempo puiden ver como os casos en España aumentaban a gran velocidade, e como eu e moita xente sabía, o confinamento aumentou varios días máis.
Durante todo ese período non me aburría, xa que o insitituto comezou a mandar unha gran cantidade de tarefas para facer e polo tanto non tiñamos tempo para outras cousas e tampouco sabíamos se as tarefas que estabamos a facer contarían para a nota da segunda avaliación ou non. Unha das cousas que máis me gusta facer durante este confinamento é escoitar música, falar cos meus compañeiros por videochamada ou chat e debuxar.
Ata fai unhas semás, a cantidade de tarefas non disminuíu, pero cando disminuíu e aclararon o das notas e o que pasaría coa terceira avaliación, coincidiu co comezo da Fase 1.
A partir dese momento xa puiden saír a tomar un pouco o aire e distraerme, desta maneira non estando tan pechada.
Agora está apunto de comezar a Fase 2, na que se espera poder saír un pouco máis e poder ir a máis lugares, aínda que sen saír da provincia, tamén é obrigatorio levar sempre a mascarilla e respetar un espacio de 2m entre persoa.
Eu penso que se respetamos todas as normas que nos mandan, poderemos seguir subindo de fase e así intentando siperar un pouco o COVID-19.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Maraña en catro paredes

 

Zeltia Loureiro Esperante · 27 mayo 2020 16:47


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Durante os primeiros meses tiña un cúmulo de sentimentos diferentes. Non sabía que ía pasar cos estudos, nin co futuro en xeral. O medo inundaba o meu corpo ante unha situción como esta tan descoñecida, e que incluso actualmente aínda non se descubriu un remedio.
Os días convertironse nunha rutina monótona. Pero o feito de estar na casa, pode chegar a ser pesado, pero sempre encontro diversas cousas que facer.
Deume tempo a pensar en moitas cousas, sobretodo no mal que valoraba o día a día antes. Queixabame do cansancio, do aburrimiento, de que era demasiado monótono. E agora doume conta de que debería disfrutar cada momento da vida, tanto bo como malo.
(No video mostro estas conclusións que fun sacando ao longo dos días).

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Unha nova normalidade

 

Sofía Álvarez Castro · 29 mayo 2020 13:18


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Como calquera tarde normal, aquel día estaba algo aburrida mirando memes no teléfono, cando vin un que me chamou a atención. Que nome feo: coronavirus. Ao parecer, tratábase dunha nova enfermidade que aparecera en China había unhas semanas. Pouco sabía eu nin ninguén aquela tarde, o que nos esperaba co virus do nome feo.
(Continúo a historia no apartado de documentos adicionais)

Documentos adicionais

Título

O ESPELLO

 

Uxía Fernández Blanco · 20 mayo 2020 10:59


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Xa estamos a mediados de Maio, e parece mentira que todo isto comezara apenas dous meses. Este xiro de acontecementos que ninguen se esperaba que chegaran a pasar nalgun momento das nosas vidas. Para min esto comezou a principios de Marzo cando se empezou a falar pola televisión e nos periodicos que se espandira un virus por China, e como era de esperar ninguen creia que fose a chegar a España, pero chegou.
Ao principio eu levabao con calma xa que parecía unha gripe máis, pero a mediados de Marzo todo foi a peor, o número de contaxios iba aumentando día a día e cada vez había máis falecidos, non so xente maior se non tamen rapaces.
O Goberno decidiu poñer a toda España en Estado de Alarma e dicir que non se podia sair da casa so para urxencias e para facer a compra. As duas, tres primeiras semanas eu persoalmente levabao bastante mal, xa que son unha persona moi inquieta e estar todo o día sen poder facer nada era moi frustrante, pero ainda así ainda tiña esperanzas de poder volver a pisar as pistas de atletismo e poder adestrar para o Campeonato de España que estaba xa moi próximo. As miñas esperanzas remataron cando me chegou unha circular dicindo que se anulaban todas as competicions do 2020.
Quedabanme moitos días metida na casa así que decidín retomar clases de guitarra a través de YouTube, pouco a pouco volver a tocar a guitarra e escoitar música variada foime animando e funme coñecendo máis pouco a pouco ata que fun capaz de convivir conmigo mesma. Outra das cousas que máis me axudou foi facerme unha rutina para levar a cabo todos os días.
Por fin nos chegou o esperado 5 de Maio. o día no que os rapaces pudemos sair a rúa a facer deporte ou simplemente a pasear, pero claro, sempre nos noso horarios e con precaucións.
Foron pasando os días e parecia que depois de entrar na Fase 0 todo iba volvendo cara a realidade, pero os contaxios e as mortes nunca deixaron de estar. Pronto entramos na Fase 1, na que estamos agora, podemos ver aos nosos amigos e salir a dar un paseo con eles, unha das cousas que áis falta nos facian para poder enderezar as nosas formas de vida durante estes meses.
Os estudos sempre estiveron ahí, eu procuraba facer todo polas mañans para ter as tardes libres. E ainda me queda un pouco de esperanza para que o curso que ven sexa coma calquera outro ano no instituto.
Unha das persoas que fixo máis amena a miña cuarentena foi miña irmán, xa que ter alguén con quen falar ou xogar sempre axuda moito cando te sintes so.
« Atrás