A miña historia do confinamento
Eu, cando escoitei falar de que había un virus en China e que estaba expandíndose, preocupeime, pero non me asustei, simplemente pensei en qué pasaría cando chegara a España. A medida que pasaban os meses e chegou a España, ya o tiña asimilado, e o que non quería que pasara era que me perxudicara cos examen. Todo cambiou por completo da miña vida ao saber que non teríamos clases, ademáis que coincidiu fatal, xa que era a época de exames. Ao principio do confinamento estaba moi perdida e con dúbida por todas partes, xa que non sabía que iba pasar con todas as metas que tiña planeadas para este 2020 e coa escola. Empezamos a quedar na casa e a facer as tarefas e traballos de todas as asignaturas. O aburrimento empezaba a aparecer, e xa non sabía nin que facer. Cando nos deixaron sair unha hora alegreime e empecei a saír a dar paseos. Agora xa está todo moi normalizado de máis, porque a xente volve a facer o que quere. O que eu facía e fago no confinamento é basicamente pasarme a mañá facendo cousas da escola, comer, descansar, e as veces continuar con deberes e traballos se ainda teño algo pendente, ainda que ás veces saio da casa para camiñar e pasear ao meu can ou ccoa miña familia. Gustoume moito poder refacer cousas que non facía dende fai anos como por exemplo facer pulseiras con gomiñas, facer puzzles, dibuxar e ler, e sobre todo pasar máis tempo coa miña familia. O que espero e que podamos ter un verán seminormal, no sentido de poder desprazarnos a onde queiramos, ainda que non sexa moi lonxe, porque as fronteiras están pechadas, pero con precaución sempre, porque ainda estaríamos rematando as fases do confinamento, e non me gustaría contaxiarme.
Eu fixen a foto dese xeito porque mirar pola ventá é algo que fago todos os días, xa que sinto que estou na rúa e sinto o vento do mesmo xeito que se estou paseando, e é unha maneira que teño eu de estar fóra da casa mentres estou dentro dela, e de paso tomar o aire un pouco.