KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Aburrida e aislada na pandemia

 

Irene Calvo González · 26 mayo 2020 11:35


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O primeiro momento no que me enterei de que empezaría o confinamento non o tomei moito a peito, xa que todo o mundo creía que serían 15 días e despois remataría todo.
A medida que pasaba o tempo puiden ver como os casos en España aumentaban a gran velocidade, e como eu e moita xente sabía, o confinamento aumentou varios días máis.
Durante todo ese período non me aburría, xa que o insitituto comezou a mandar unha gran cantidade de tarefas para facer e polo tanto non tiñamos tempo para outras cousas e tampouco sabíamos se as tarefas que estabamos a facer contarían para a nota da segunda avaliación ou non. Unha das cousas que máis me gusta facer durante este confinamento é escoitar música, falar cos meus compañeiros por videochamada ou chat e debuxar.
Ata fai unhas semás, a cantidade de tarefas non disminuíu, pero cando disminuíu e aclararon o das notas e o que pasaría coa terceira avaliación, coincidiu co comezo da Fase 1.
A partir dese momento xa puiden saír a tomar un pouco o aire e distraerme, desta maneira non estando tan pechada.
Agora está apunto de comezar a Fase 2, na que se espera poder saír un pouco máis e poder ir a máis lugares, aínda que sen saír da provincia, tamén é obrigatorio levar sempre a mascarilla e respetar un espacio de 2m entre persoa.
Eu penso que se respetamos todas as normas que nos mandan, poderemos seguir subindo de fase e así intentando siperar un pouco o COVID-19.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Rutina de un preso con internet

 

Lucía González Ariza · 9 mayo 2020 16:08


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Pienso que superadas las dos primeras semanas todo empieza a asentarse y la reclusión parece más fácil de seguir. Tener una rutina ayuda mucho puesto que te ahorras perder el tiempo aburriendote y sin hacer nada. Yo suelo despertarme sobre las 9:30-10:30 y ponerme a trabajar sobre las 11:00. Poder dormir hasta tarde es una maravilla de sensación, pero aún lo es más no escuchar el despertador, amanecer sin él es como dormirse con una nana, pero la música en este caso es la ausencia, la ausencia de un ruido molesto y que todo el mundo odia.

Le suelo dedicar 4 horas al día a trabajos de clase cada mañana y si no consigo acabar en ese tiempo, dedicó parte de la tarde también. La mayoría del tiempo que no se que hacer me lo paso leyendo, con lo cual por el momento ya he leído unos 12 libros que sumarían unas 5000 carillas aproximadamente. En mi casa son raras las veces en que no se me encuentra trabajando o entre las páginas de un libro.

De vez en cuando también me apetece cocinar y hago algun bizcocho de chocolate, pero mi conocimiento de la repostería y la cocina acaba ahí. Ayudo con las tareas básicas de casa y alguna otra ocasionalmente, pero no le dedico mucho tiempo a menos que sea algo que me guste hacer. Por ejemplo, hace unas semanas estuvimos pintando el garaje de blanco para prepararlo para que cuando acabe la cuarentena puedan venir unas amigas a pintar un mural conmigo.

Otras cosas que me ayudan a pasar el tiempo son los videojuegos, ver la tele y ahora que se puede dar paseos. Los días que hace bueno y me apetece, la piscina está lista para darse un baño. Me considero muy afortunada por el hecho de tener jardín y poder estar allí siempre que pueda, la verdad me parece que encerrarse debe ser muy duro para aquellos que tengan que quedarse siempre dentro de cuatro paredes.

Ahora que ya pasamos de fase, es todo mucho mejor, pero temo que la gente se lo tome a broma y caigamos en la trampa. Todavía hay que tener cuidado, pero me alegro de que por el momento la situación haya mejorado.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Distopía domiciliaria

 

Uxía Iglesias Soñora · 28 mayo 2020 10:35


A miña historia do confinamento
Persoalmente, creo que o xeito no que estou vivindo esta pandemia, é dos mellores posibles, sendo empàticos e racionais con ou tras familias que o telenovelas montó mais dificil.

Grazas a que non temos demasiados problemas económicos, simplemente os de unha familia promedio, podemos levar esta situación con mais ou menos un xeito moderado, á vez que non deixamos de vivir adecuadamente.

Esta pandemia, é unha desgraza, pero tamén me axudou a achegarne años meus pais. Os meus tutores legáis, son autónomos, dinos dun restaurante e cafetería, aos que a maiores, se lle engaden os pequeños traballos que teñen para poder aforrar cartos necesarios nun futuro. E, a verdade e que esta cuarentena, disfrutei da compañía dunas país que estaban ausentes debido ao seu traballo a tempo completo.

Título

Cambio Total

 

Andrés Castelo Corral · 29 mayo 2020 10:41


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Antes de que chegara a España ou a Europa o tema do coronavirus era un meme. Agora xa sei de sobra que fai dano e ademais xa coñezo os síntomas. Na primeira parte da cuarentena paseina en Bertamiráns, encerrados no piso meus pais e meus irmáns. Cando se permitiu cambiar á segunda vivenda fixémolo de inmediato. Durante todo o Estado de alarma estiven cos videoxogos, co móvil vendo vídeos, estudando, xogando cos meus irmáns... E polo xeral tamén estiven ca misma roupa. Con pixama. Cada certo tempo cambiábao pero estiven case todos os días en pixama como se vai a poder ver na foto do apartado 'Eu durante o confinamento'.

Título

Unha nova experiencia

 

Sabela Riveiro Dios · 29 mayo 2020 11:45


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Este confinamento non foi moi complicado para min, é verdade que teño xardín e podo saír a tomar o aire, pero son moito de estar na casa e non me costou moito. Nesta cuarentena aprendín a cociñar moitas cousas, sobretodo repostería,bizcochos, galletas, magdalenas e batidos son algunhas das cousas que fixen. Paréceme unha idea de pasar o tempo moi entretida. En canto os horarios, todas as mañás de 9 a 13:30 fago traballos de clase, pola tarde é cando podo facer actividades de ocio, xogar ao baloncesto, cos meus irmáns, ver unha peli. Non me aburrín moito, pero é verdade que con irmáns se leva mellor. Esta é unha situación que faite reflexionar sobre as persoas que tes ao teu redor e empezas a valoralas máis.

A miña historia do confinamento en vídeo
« Atrás