A miña historia do confinamento
Cando escoitei falar por primeira vez do Covid 19 non me pareceu grave, xa que cría que sería algo que pasaría rápido. Todos os días miraba as noticias, e o rango de infectados, e o número de estos aumentaba moito. Pouco a pouco funme dando conta de que non era ningunha broma, mais tampouco lle din gran importancia ao asunto, porque cría que non ía chegar a España.
Co paso do tempo chegou a Italia, a Francia, e , a España. Foi neste momento no que me percatei de que realmente estaba pasando algo perigoso, e nunca visto polos meus ollos. Comezou a morrer moitísima xente, e mesmo despois se descubriu que os datos dos falecidos e contaxiados non eran os reias, senón que había moitísimos máis.
Seguramente todo este rebumbio non houbese pasado se esta pandemia ocorrese nos países subdesenvolvidos, porque non importaría tanto se morrese a xente dos países con menos cartos, que se morresen os dos países cun bo nivel económico, dos que se poden aproveitar recursos.
O meu día a día de confinamento foi variando un pouco dependendo do día que fixese fóra. Pola mañá dedícome a facer as tareas escolares, e se teño tempo axudo á miña nai a facer o xantar. Pola tarde saio un anaco cos cans e coa miña familia ao xardín, e despois sigo facendo tarefas escolares. Se vexo que non estou moi apurada debuxo algo, ou falo cos amigos despois da merenda, e senón sigo cos deberes. Estas semanas a verdade é que está a facer moi bo tempo, polo que optei por saír ao xardín a facer deberes. Resultoume bastante relaxante, e é máis levadeiro aínda que esteas a facer a mesma cantidade de traballo que pechada dentro da casa. Eu traballo máis e mellor sabendo que teño que acabar "x" traballo para poder facer o que me gusta, polo que é polas noites cando xogo á play cos meus amigos, coma se fose unha autorrecompensa, porque senón, traballar sen obter ningún "premio" instantáneo as veces desmotiva.
A verdade é que na miña familia non deu tempo ao aborrecemento, porque meu irmán está nas mesmas ca min, e meus pais non pararon nin un minuto arranxando cousas da casa ou facendo actividades de lecer.
Cando xa nos permitiron saír por franxas horarias a verdade é que saín unha vez a pasear coa familia, pero ao ter xardín nin se quera me parecía necesario saír, é máis, co traballo que temos, nin sequera me da tempo a aborrecer, polo que saír non é algo que pida a berros.
Esta semana, que entramos na fase tres, quedei por primeira vez cunha amiga, e a verdade é que pola rúa víanse rapaces de nosa idade que non levaban as mascarillas, o que non me pareceu correcto pola súa parte, mais, nas tendas si teñen un bo nivel hixiénico.
Na miña fotografía do confinamento incluín uns zapatos de cada membro da miña familia na súa representación, xa que son unha gran parte da miña vida, e máis nestes tempos nos que estamos todo o día xuntos. Tamén incluín algúns dos debuxos que fixen durante este tempo (sobre todo na Semana Santa), xa que debuxar é unha actividade que me relaxa, e que realmente me gusta. Por outra banda, tamén saquei a foto cos meus cans, porque este tempo estiven moito con eles, e son unha gran alegría para min. O que si que non podería faltar nesta fotografía son os cadernos da escola (cunhas flores enriba, representando a natureza), porque gran parte do tempo o paso coas tarefas escolares. O paquete de panos que aparecen na imaxe representa que na cuarentena os panos foron uns obxectos moi presentes no día a día, xa que pola alerxia estiven todo o tempo estornudando. No centro da foto puxen o meu mando da PS4, porque polas noites xogo cos meus amigos (Ari, Pedro...) e co meu irmán ao Fortnite. Este xogo permite a comunicación a viva voz, e agrada escoitar de novo a xente que está tan lonxana a ti, pero ao mesmo tempo tan cerca. Tamén grazas a esto puiden coñecer a rapaces doutras comunidades e países. Tamén engadín o móvil porque tanto para os estudos como para o lecer é algo imprescindible.