Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Title

Manuel Fernández González fálanos do desastre provocado polo afundimento do Urquiola no 1976

 

Icía Fernández Ferreiro · 17 febrero 2021 12:02


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Meu pai tiña seis anos cando o petroleiro Urquiola afundiu. El lembra que na súa casa se falaba sobre o tema, e de cando en vez escoitábanse as explosións que proviñan do porto (xa que era onde estaba a arder o petroleiro).

Unha das cousas que lembra dun xeito moi nítido é cando estaba no recreo da tarde no colexio (tiña clase pola tarde na escola) e o ceo pasou de estar azul a de repente porse moi negro. O fume de queimarse o petróleo vertido polo Urquiola fixo que semellara que era noite pecha. Di que aínda agora lembra a sensación de extrañeza que sentiu nese momento, xa que eran sobre as catro da tarde e semellaban ser a doce da noite.

Tamén lembra que ese verán non puido ir as praias de A Coruña e arredores (acostumaba ir a Mera as fins de semana) (como adoitaba facer os anos anteriores), senón que foi ás de Seiruga ou Malpica. Recorda ver o areal e as rochas con charcos e pegotes de chapapote e a auga moi negra.

Como meu pai era moi pequeno non tiña a capacidade de imaxinar o impacto medioambiental que tivo este suceso. Pero si que lembra que nas noticias se falaba de que o traballo dos mariñeiros peligraba (xa que os peixes estaban a morrer afogados polo petróleo) e que o impacto medioambiental non ía a ser pouco.

Por este suceso, e por outros afundimentos de petroleiros (como o Prestige no 2002), os grandes barcos teñen que navegar algo máis lonxe da costa do que o facían antes.


Title

La persona entrevistada se llama José Manuel Rodríguez Rúa al cual, entreviste para recaudar información sobre el tema de "LOS AÑOS DEL NARCOTRÁFICO EN GALICIA DESDE LA DÉCADA DE LOS 80".

 

Lucía Rodríguez López · 28 febrero 2021 13:09


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
A partir de la entrevista que le hice a mi padre recaudé más información sobre un narcotraficante muy importante y del cual se conoce mucho sobre el en vez de centrarme en lo que es el narcotráfico en general. En este caso mi padre ,me habló sobre el conocido narcotraficante gallego: "LAUREANO OUBIÑA".

Laureano Oubiña, también conocido como "EL PAJARITO", es un contrabandista y traficante de drogas gallego-español.

Laureano Oubiña nació en Cambados. Con 17 años comenzó con el contrabando de diésel y café con su tío y meses más tarde fundó su propia compañía comenzando con el tráfico ilegal de tabaco y el cual se consideran los orígenes de su trayectoria como Contrabandista y para así, más tarde, convertirse en narcotraficante.

Mi padre me contó como habían cogido a Oubiña en una de las operaciones de droga más importantes de la historia de nuestro país, la llamada "OPERACIÓN NÉCORA", realizada en la ría de Arousa por orden de Baltasar Garzón, el juez que ordenó su detención y posterior encarcelamiento. Así fueron condenados el 27 de septiembre de 1994 a 12 años de cárcel. De todas formas fueron absueltos de la acusación que tenían contra él de tráfico de drogas.
Luego fue acusado de más delitos de tráfico de drogas para finalmente encarcelarlo y embargarle todos sus bienes.

En Galicia a lo largo de la década de los años 80 en adelante, ha habido más narcotraficantes que forman parte de la historia; ya no solo de Galicia si no de España y los cuales son muy conocidos y deberíamos conocer todos.

Actualmente en Arousa aún hay contrabandistas de droga y narcotraficantes pero ninguno a llegado a marcar tanto la historia o a ser tan conocidos por sus actos como lo fue en este caso "LAUREANO OUBIÑA", como así concluye y declara en la entrevista mi padre.


Title

María del Carmen del Río Santos fálanos do barco Cason.

 

David Sanjiao del Río · 29 enero 2021 12:25


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Recorda un día do ano 1987 a noticia de que un barco chamado Cason acercabase á Costa da Morte, e debido ao temporal tivo un accidente o que ocasionou que se incendiara e prendera os residuos tóxico que levaba, algúns que recorda miña nai son butanol e sodio, provocando unha enorme nube de fume tóxico, en distintos pobos da costa, entre eles Camariñas no que se atopaban algúns familiares. Chamaron dende Camariñas aos pais de miña nai, os cales xunto con ela vivían en Pontemaceira, para que foran a buscalos, xa que non tiñan coche e era imposible respirar nesas condicións, co cal tiveron que evacuar a vila, miña nai sentía medo polo feito de que parte da familia morrera e como ela quedara na casa non sabía de os seus pais chegarían á casa sáns e salvos. Cando chegaron non vían nada pola nube de fume, casi nin se vía a estrada, cando saían de Camariñas vían xente andando agarrandose aos coches para que lles axudasen a salir de alí, a través dunha gran caravana. Este barco segundo miña nai non o recolleron senón que aínda sigue no fondo da costa. Cando ocorreu o do Prestige pensaron no Cason pero de maneira distinta porque co Cason a contaminación foi atmosférica e o Prestige unha marea negra.


Título

Montserrat Corral Méndez nos fala do desastre do Prestige

 

Andrés Castelo Corral · 29 mayo 2020 11:18


Foto coa persoa entrevistada

Idade
46

Testemuño sobre o evento
O afundimento do Prestige é un acontecemento histórico que viviu miña nai cando ela tiña 28 anos anos. Acórdase do barco petroleiro que tivera un accidente e empezara a saír chapapote. Ela recorda a ansiedad e o sufrimento que tivera xa que cando chegou o chapapote ás costas galegas ela pensou que aquel era o fin da pesca e das actividades do mar. Tamén recorda da gran cantidade de persoas de todo o mundo que fora a axudar a limpiar o mar do chapapote que se expandiu pola costa galega, francesa e portuguesa. De feito ela tamén quixo ir a axudar a sacar o chapapote pero súa nai, miña avoa, non lle deixou.


Title

Marta Mosquera Tojo fálanos da pandemia do covid-19

 

Sara Casuso Mosquera · 2 marzo 2021 22:27


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Para esta actividade decidín entrevistar a miña nai, Marta, sobre o coronavirus.

Para comezar, o coronavirus ou tamén coñecido como covid-19 é un dos temas máis tratados durante estes meses pois é unha enfermidade de orixen chinés que provocou unha pandemia mundial. Esta enfermidade é contaxiosa e transmitese de persoa a persoa con moita facilidade. As medidas de prevención reconmendadas son lavarse as mans con moita frecuencia, o uso de máscaras, o distanciamento social, entre outras.

Segundo me conta a miña nai, cando se anunciou o novo virus ela non lle deu ningunha importancia, pois pensaba que cos medios que hay hoxe en día iso iba a eliminarse moi fácilmente. Pero para a súa sorpresa non foi así, xa que a mañán do día 12 de marzo de 2020, cando estaba traballando no seu posto como dependenta, enterouse a través dos seus clientes que o presidente anunciaba un confinamento xeral. Esto significaba que todas as persoas estaban obrigadas a permanecer nas súas casas durante un tempo, agás aquelas persoas que traballasen no sector primario, como por exemplo a sanidade ou a alimentación.

A Marta o que máis lle impactou foi o uso da máscara xa que ao principio molestáballe moito nas orellas e na nariz, pero despois foise acostumando e agora levaa sen ningún problema.

Tamén lle sorprendeu como lle afectou o coronavirus na tenda, pois había días na que a maioría da mercancía gastábase só nunha mañán ou a cantidade tan abundante de pedidos por teléfono, pois a xente colleulle medo a saír a rúa. A experiencia da miña nai como caixeira foi moi fatigante xa que aínda que había xente que empatizaba coa situación, había outra que era moi irresponsable. Por exemplo, algúns negábanse rotundamente a colocar ben a máscara, desinfectar as mans ao entrar, respetar o aforo máximo de persoas, ou empregar guantes para coller os productos a granel.

A Marta pareceulle moi triste o feito de encender a televisión e ver todas as mortes que se informaban nas noticias por causa do virus e que cada vez aumentaba máis a cantidade , e non só iso senon as consecuencias que esto provocou, como as miles de persoas que foron despedidas dos seus empregos. Esta consecuencia notouse nas tendas de alimentación, pois había clientes que ían mercar con tarxetas que daba a Xunta, para axudar aos que máis o necesitaban. Por outra parte, a empresa onde traballa a miña nai, doou diñeiro a asociacións, para que estas repartisen estes cartos a aquela xente que estabao pasando mal, sen poder comer e alimentar as súas familias.

Algunhas das cousas que máis lle gustou a miña nai foi a costume de saír a aplaudir nas ventás ou nas terrazas aos servicios sanitarios ás 20h; facer videochamadas coa súa familia e amigos, que este recurso nunca o utilizara antes, e nos tempos do confinamento era unha das cousas primordiais no seu día a día.

Actualmente, pódese decir que o número de contaxios descendeu pero aínda así, hai que ter precaución, e respetar e cumprir todas as normas que nos impoñan.

Para rematar, Marta puido reflexionar e aprender leccións de vida durante a corentena. Como por exemplo, a importancia do sector primario para a sociedade, o rápido que pode cambiar ás nosas vidas en pouco tempo ou o valor que ten ver e abrazar aos nosos seres queridos.