Geography and History of Ames

Nin fadas nin princesas « Atrás    

Título

Dosinda Calvo Señarís é ama de casa

 

Javier Valiñas Canedo · 30 enero 2020 18:10


Foto coa persoa entrevistada

Idade
75

Historia
Dosinda naceu no Val de Dubra en 1945. Con 6 anos tivo que desprazarse ao concello de A Baña e cos 18 a Trasmonte. Sempre traballou axudando na casa, limpando, cociñando e coidando do campo. Con 21 anos casou e emigrou a Venezuela xa que alí había traballo e en España non. Alí traballou nunha fábrica, e máis tarde de porteira nun edificio. Tivo o seu primeiro fillo no 1967, con 22 anos. En 1970 visitou España por 6 meses, pero non para quedarse. Un ano despóis, no 1971 tivo unha filla. No 1983 volveu a España, a Trasmonte, posto que pensou que era mellor, e así foi. En Galicia foi ama de casa e o segue a ser hoxe en día.


Título

Ana María Vieito Abella é campesiña

 

Carla Crespo Berdullas · 4 febrero 2020 22:36


Foto coa persoa entrevistada

Idade
77

Historia
Ana pasou a súa vida traballando no campo e coidando do fogar.
Dentro da labor de campesiña fixo diferentes oficios que naquela época non estaban remunerados, así como vendedora de produtos da casa e da horta, lavandeira e menciñeira,
Tiña que facer sempre o mesmo, ir de madrugada a traballar as terras e voltar á hora do xantar para continuar pola tarde.
Muxía as vacas para vender unha parte dese leite, estraba as cortes e o esterco empregábao como abono para cultivar. Despois diso ía a plantar hortalizas á horta da casa, iso facíao antes do xantar para que lle quedase menos tarefa.
Cando chegaba á súa casa ocupábase dos fillos, facía a comida e limpaba a vivenda. Pola tarde ía vender os produtos recolectados da horta, xunto co leite, e aproveitaba a ocasión para ir coller auga a unha fonte que estaba na ruta que facía cando ía vender.
Ao vivir durante a época franquista había moita escasez de alimentos e subsistían como podían.
Tamén era lavandeira, ía todos os días moi cedo a un pozo que había preto da súa casa a lavar a roupa. Era un traballo moi duro, xa que co frío as mans cuarteábanse debido á baixa temperatura do ambiente e da auga. Ademais, tíñase que agachar para lavar a roupa, polo que estar todo o tempo así era moi canso.
Outro dos seus oficios era o de menciñeira, preparaba distintas brebaxes curativas que daquela actuaban como calmantes, desinfectantes, etc. Dábaselle bastante ben esa labor, pois os seus devanceiros trataron de ensinarlle todos os seus coñecementos sobre ese oficio, que era considerado un oficio de bruxas.

Dende moi pequena, Ana recibiu comentarios machistas por parte da súa familia, notaba as diferenzas que facían entre ela o seu irmán. Ana tiña que aturar máis comentarios despectivos de xente allea a ela: veciños, coñecidos... Ninguén facía nada ao respecto, pero ela sabía defenderse soa e sempre tentou cambiar eses pensamentos que a xente tiña.
Naquela época estaban normalizados diferentes comportamentos machistas e que ela non toleraba. As mulleres tíñanse que encargar do coidado do fogar e dos fillos principalmente, tamén a traballar no campo. Quen facía os traballos considerados como os "máis duros" nesa época eran os homes, así como ir a traballar no monte, porque seica as mulleres non eran capaces de facer o que facían eles.
O pouco que foi á escola tamén lle fixo pensar sobre a situación das mulleres, pois separaban as clases, nenas por un lado e nenos polo outro. A pesar diso, dábanlle máis oportunidades de estudar aos rapaces que ás rapazas.
A ela non lle chamaba a atención facer unha carreira, tampouco había as oportunidades que hai agora e pouca xente podía permitirse a comodidade de que os seus fillos estudasen.
Foi pouco tempo á escola pero como antes o campo tiña un rol fundamental na sociedade pois podía seguir adicándose a iso.
Iso tivo unha influencia negativa para ela, demasiado esforzo físico, baixa autoestima e ánimo.
Outras mulleres deixaban que fose o home quen dominase todo, ían "normalizando" esa clase de comportamentos, pero ela continuou loitando para conseguir igualdade entre mulleres e homes.

Ela sempre di que se nacese nesta xeración as cousas serían diferentes, pero que por desgraza, aínda queda moito por loitar.
Se os campesiños loitaron contra señores feudais, reis... e acabaron conseguindo que se lles tratasen coma persoas... por que nós non podemos conseguir a igualdade?
Aínda queda moito camiño por recorrer pero estámolo logrando.


Título

Segunda Gandoy García. Servicio doméstico.

 

Amanda Fernández Vázquez · 9 noviembre 2022 16:31


Foto coa persoa entrevistada

Idade
87

Historia
A miña avoa Segunda Gandoy traballou dende pequena. Vivíu en Santa Euxea, Lugo ata os 15 anos; alí traballaba na casa principalmente e ía cos homes ao campo. A diferenza entre homes e mulleres era que eles nunca traballaban na casa, só dedicábanse á agricultura e ao gando.
O traballo de Segunda era, ademáis do campo, facer as camas, limpar as habitacións, ir lavar a roupa e ir buscarlles comida aos animais entre outras tarefas. Os seus pais inculcáronlle que os sábados e os domingos eran días de descanso, xa que o sábado era o día no cal as mulleres facían a maioría das tarefas do fogar e os homes marchaban ao campo cos animais para non lles dar máis traballo. O domingo descánsabase porque había misa.
Ela ía a unha pequena escola da aldea, na que lles ensinaban cousas moi básicas. Se alguén quería saber máis e podía permitírseo acudía ao que hoxe en día son clases particulares e alguén ensináballe a maiores. Por este motivo, nunca pensou o que quería facer cando medrara e foi por onde a vida lle levou.
Cando cumpriu 15 anos marchou para Asturias coa súa irmá e alí traballaba en servicio doméstico. Ano e pico máis tarde, foi vivir a Barcelona e traballou do mesmo durante un longo período de tempo ata que dedicouse só ao coidado da súa casa e dos seus fillos. O diñeiro gañábao o seu marido, que traballou primeiro nunha fábrica de coches e despois nun banco.
Segunda viviu en Barcelona ata hai un ano, que marchou para Bertamiráns. Traballabaa nasa tarefas domésticas, o que non adoitaban facer os homes.


Título

Pepita Sande (traballo no campo)

 

Anxo Lara Abeijón · 9 noviembre 2022 17:10


Foto coa persoa entrevistada

Idade
70

Historia
A miña avóa xa se dedicaba desde moi pequena ao traballo no campo. Ela traballaba con vacas, galiñas, porcos, coellos. Ela ordeñaba as vacas e cultivaba cebolas, allos, balocas, millo, centeo, avéas... Iba ao monte a conseguir leña, piñas, algo que ten que ver con camas para vacas, e estercól que usaban para o abono. Usaba múltiples ferramentas coma o sacho, o fouciño, a orquilla; para apañar a herba. Lle gustaba traballar no campo, na actualidade ten unha horta na que cultiva tomates, mazás, laranxas, limóns, cenorias, e moito máis. Aínda ten galiñas, que lleva dan ovos. E unha experta en trabajo do campo para mín.


Título

Celia Cancelo Piñeiro, dependenta, ama de casa.

 

Alejandra Fernández · 9 noviembre 2022 17:34


Foto coa persoa entrevistada

Idade
76

Historia

Celia Cancelo Piñeiro naceu en Ponte Ulla (Vedra), no ano 1948, no seo dunha familia moi humilde.
Celia e a máis vella dos nove irmans (4 mulleres e 5 homes) que, xunto cos seus pais, facian uha familia.

Comeza a estudar con 6 anos, desa época lembra moitas cousas, unha das que máis lle marcou é a frialdade daquela escola e o olor tan cheirento que había. Naqueles tempos, cóntame que as mulleres ian á mesma escola e os homes ían a outra, non se podían xuntar nunca nenos e nenas.

Gustáballe moito estudar e aínda lembra como aprendeu a táboa de multiplicar, pero non puído continuar cos seus estudos porque as necesidades da súa casa obrigana a ir traballar moi nova. Ela ten 13 anos cando seu pai emigra a Venezuela en busca de cartos pra facilitarlle a vida a súa familia, pero iso nunca sucede, nin volven saber nada del.


Celia ponse a traballar como dependenta na tenda de ultramarinos que hai na súa aldea, descargando camión de cemento e pedra, que hai que descargar carrexando bolsas ao lombo e facer muitos viaxes coa carretilla, chea de pedras. Neste traballo xa ten un bo soldo, pero non cotizan por ela.

Cansa de non saber nada do seu pai, un bo día reciben noticias del. A alegria na casa era inmensa, pero o que menos esperaban e que o pai lo les pedía e que seus irmans homes fosen pra Venezuela porque Alí terian moi boa vida. Eles aceptan e deixan aquí a súa nai e as súas irmans. Miña avoa sempre se pregunta “Porque solo podían ir os homes?”, resposta que a día de hoxe, aínda non ten. Cóntame que despois de 7 anos de traballo moi duro pra unha muller, un bo día o cura da parroquia recibe unha carta donde lle din que precisan unha chica pra correos e coméntallo a miña avoa, ela acepta e pensa que a súa situación económica vai mellorar moito. Aqui xa empezaba cotizar a seguridade social até que se xubila por enfemidade. A os 26 anos casa co meu avó Fernando Fernández Sanmamed, tiveron 2 fillos, unha muller e un home. Os dous fillos obtiveron estudos completos, adicouse a crianza dos fillos, ademais do coidado das labores da casa. Actualmente vive sola, aínda que necesita dos coidados da súa filla pola súa enfermidade. É feliz vendo crecer ao seus dous netos e dalle moita pena que o meu avó non puidese coñecernos.

Sempre me di que estude, xa que ela non tivo esa oportunidade e que en comparación coa súa época os cambios de mentalidade cambiaron, que cumpla o meu soño e que sin esforzo nesta vida non hai nada.

Fotos adicionais