Contemporary heritage in Santiago de Compostela

Título

Eucalipto de los enamorados

Diego Gonzalez Miguéns, Jorge Devesa Salgado, Mauro Fernández Pérez, Yan Maykel González Wilson · 25 febrero 2023 11:23

Localización do elemento

Parada #	Nombre	Descripción	Latitud	Longitud
1	Eucalipto centenario	Un mirador con espectaculares vistas de la catedral y de la ciudad, vale la pena acercarse hasta aquí para disfrutarlas.	42,878808259	-8,548783511

Nós no elemento histórico

Imaxes do elemento

Explicación en vídeo

Contexto histórico
El parque de la Alameda es un jardín histórico que nació en 1546 a partir de la cesión de los terrenos por parte de los Condes de Altarmira.
En la Herradura existen, además del mítico arbol de los enamorados, otros dos eucaliptos centenarios y de grandes dimensiones. Precisamente, estos tres ejemplares de la Alameda fueron de los primeros eucaliptos que se plantaron en Galicia, ya que esta especie se introdujo en la comunidad a mediados del siglo XIX gracias a las semillas que trajo de Australia el obispo Fray Rosendo Salvado.

Patrimonio material
Desde el siglo XIX, el "Eucalipto de los enamorados", situado en la Alameda , es un referente en la ciudad de Santiago de Compostela en cuanto espacios verdes se refiere. Se encuentra en el tramo final de del paseo de la Alameda que lleva a la Puerta de los Leones.
Se trata de un eucalipto centenario desde el que se pueden apreciar unas vistas espectaculares de la Catedral de Santiago, El Hostal de los Reyes Católicos, la Universidad de Medicina y el Palacio de Raxoi.
El eucalipto tiene entre 120-140 años de antigüedad, una altura aproximada de 40 metros, 5 metros de diámetro su tronco y 26 metros de diámetro su copa.
En el siglo XVIII cuando los viajes transoceánicos fueron más rápidos las especies vegetales entraron en Europa y se convirtieron en elementos importantes de los parques urbanos y se destinaban a embellecer las zonas de ocio de las ciudades.
Alrededor del tronco del árbol se construyó un banco para que la gente de la ciudad y los turistas pudiesen disfrutar de las vistas panorámicas de la zona vieja de la ciudad.

Patrimonio inmaterial
Cuenta la tradición que para casarse hay que dar una vuelta al banco. A la vista de la multitud de inscripciones en el tronco en todos los idiomas y de la cantidad de gente que podemos ver habitualmente a su alrededor, se ha convertido en una de las actividades que nadie puede perderse cuando viene a Santiago: enamorados, los que quieren enamorarse o simplemente los que quieren disfrutar de unas vistas inolvidables.
El banco que rodea el tronco, es un buen lugar para leer, descansar, charlar y disfrutar viendo sentado enfrente, en un banco, la estatua más representativa de Valle Inclán al que mucha gente aún recuerda paseando por la ciudad y en sus cafés.
En invierno y otoño podemos disfrutar de las sensaciones de la lluvia "orballo" sobre la ciudad y de los colores tristes y melancólicos del paisaje, y en los días soleados, de las gentes paseando, haciendo deporte, de los los olores de las flores y de la vida de Santiago.
En San Valentín se organizan fiestas para celebrar el día y el ayuntamiento decidió construir el banco para animar a la gente a disfrutar del entorno y de las vistas.

Título

The whispers or lovers bench

Celia Gesto Calvo, Gabriela López Abrego · 26 febrero 2023 12:12

Localización do elemento

Parada #	Nombre	Descripción	Latitud	Longitud
1	Banco de los susurros secretos	Banco semicircular	42,877261875	-8,548038527

Nós no elemento histórico

Imaxes do elemento

Explicación en vídeo

Contexto histórico
This bench was made in 1914, (the same year the world war one started) by Mariano Fernández Rangel, a municipal architect and it took 2 years to finish it.

Patrimonio material
This structure is 14 meters long and 5 matters depth,behind the kiosk, it is made with granite, hence its mechanism, the sound bounce from one side to the other, which is an effect called the gallery of whispers, although if you walk away from the bench you can´t hear anything. It was made in la Alameda, in Santiago de Compostela. Surrounding the bench there is a great variety of trees, which are also found throughout the park, some examples may be elm, oak, hackberry, lime, mulberry or plane tree... In the middle of the bench there is a shield with the symbol of Galicia between others. We didn´t saw any flowers because it was winter but in summer and spring there are a lot of different native flowers behind it.

Patrimonio inmaterial
The acoustic bench is also called by the whisper or lovers bench the first one is just because you can hear what the other person is saying despite being in the other corner, in addition the message arrives with the same intensity that was send, the second name it receives is due to the people from around thought is was made for the lovers which could talk to each other without having to be seen in public together, in there people would enjoy music from the municipal bands also. The bench has a rough texture because it is made of granite with tiny holes in all the bench.

Título

Pazo de Raxoi

Diego Vazquez Pais, Javier Varela Conde · 25 febrero 2023 10:37

Imaxes do elemento

Contexto histórico
The Pazo de Raxoy is a magnificent building, the result of the will of Archbishop Bartolome Raxoy y Losada, who will invest more than three million reais in the work, plus the funds to equip it. The city council of Santiago and the seminary for confessors were created to accommodate two very different profiles.

The Raxoy pazo arises from a long process that was debated between the recipients, the uses, the location and the character of the building. On the one hand, the city council that wanted to build a new town hall to group its offices scattered throughout the city; jail renovate an old rundown facility. On the other hand, Archbishop Raxoy's commitment to help as much as possible, reserved an area of Obradoiro for his project and commissioned the projects.

In February 1764 Lucas Ferro presented his proposal for the new town hall to the corporation, with a budget of 1,120,000 reales, making the most of the materials from the jail and the wall. In December the archbishop responded with a proposal that mixed two institutions under the same roof, in April 1766 Rajoy informed the council that the Seminary would go to the Obradoiro but the city council refused, arguing that this land was reserved for its headquarters, giving as an example the plans of Lucas Ferro and the claim reaching the council of Castilla.

After some time they reach an agreement, the archbishop will build a new building in which a part would be reserved for the town hall; ecclesiastical and civil prisons. In August 1766 the lines began to be laid and the stakes were fixed so that the foundations could be opened. But on September 11 of that same year, the hospital administrator reported that the building seriously offended his institution due to the occupation of the surrounding land, due to the height that would reduce ventilation and light to the hospital stays, and in February 1767 the stoppage of the hospitals was ordered. plays.

The archbishop agrees to move the building back and lower the height. To reach a solution, the Marquis de Croix, Captain General of Galicia and highest representative of the kingdom, required the services of engineer Charles Lemaur and arrived in Galicia in March 1767.

Lemaur does not see any problem with the new location proposed by the archbishop, although he proposes to relocate the building a bit to expand the square in front of it, in May 1767 the council lifted the stoppage, adjusting to the plan made by Charles Lemaur in 1873, the building was already habitable and the council sends notice to the town hall to take possession of the new facilities

Patrimonio material
The main façade is the most outstanding element, almost 90 meters long, it is porticoed with two superimposed floors and an attic almost hidden with the balustrade.

The main floors are framed by pillars finished in Ionic capitals that completely cover them and that, announcing the architectural language of Neoclassicism, the third hangar stands out and presents small windows, approaching a classic Spanish-Baroque solution. The entire building is crowned by a balustrade. finished with pinnacles (ornaments) that are also in the rear area and terrace. The central tympanum contains a relief alluding to the Battle of Clavijo; the sides present the coat of arms of Archbishop Rajoy. The apostle appears with his flat horse carrying his sword and his banner; at his side the king calling out his army surrounded by soldiers and horses in a dramatic fighting pose. The main façade is decorated with moldings on the windows and air doors, naturalistic and colorful railings on the balconies, and corbels inspired by plants and fantasy.

The rear part presents a marked dichotomy, on the one hand the seminary and the town hall, repeat the schemes present on the main façade. On the other hand, the area that overlooks the patio and the walls that contain the prison are characterized by their opacity in terms of the attached structures. There is the north side with the façade of the royal hospital, today the hostel of the Catholic kings, and the Trinidad gate, on the other side Avenida de Rajoy and the old university. In the front, the Plaza del Obradoiro and the facade of the Cathedral of Santiago

Patrimonio inmaterial
One of the stories about the Pazo de Raxoy was the moment in which the lighting was electrified, it is thought that it arrived in 1902 as in the rest of the city, however, there were already some experiments that we could frame in the festive setting, such as when it was illuminated. the façade to welcome the Dukes of Montpensier in 1852. Also from the balconies of the Pazo de Rajoy the Republic of 1931 was proclaimed.

Título

Xardín contemporáneo de San Fructuoso

Irene Vidal Rivera, Jorge Sanmartín Villanueva, Raquel Barreiro Caruncho · 26 febrero 2023 13:48

Localización do elemento

Parada #	Nombre	Descripción	Latitud	Longitud
1	Xardín do Cemiterio de San Fructuoso	O Xardín do Cemiterio de San Fructuoso está en Santiago de Compostela detrás da Praza do Obradoiro e aos pés do Pazo de Raxoi. Está situado onde se erguía antigamente a porta da Trinidade , que daba saÍda da antiga muralla da cidade. Foi eliminada no S XVIII para facilitar a construcción do pazo de Raxoi e o Hospital Real.	42,880418194	-8,546682338

Nós no elemento histórico

Imaxes do elemento

Explicación en vídeo

Contexto histórico
O Xardín de San Fructuoso foi un cemiterio de peregrinos construído no S XII (Idade Media) e utilizado durante case 5 séculos. A importancia deste lugar débese á proximidade do Hospital Real ( hoxe en día o Hostal dos Reis Católicos), e polo tanto, prestou servizo para enterrar a peregrinos de toda Europa que falecían alí. Había moitos cemiterios ao largo do Camiño de Santiago, pero este era o máis importante, xa que estaba máis cerca da tumba do Apóstolo Santiago.

No século XII a sociedade relixiosa foi o eixo sobre o que xiraron os acontecementos máis importantes en Europa. Polo que foi unha época moi marcada pola gran cantidade de peregrinacións a distintos lugares de Europa, pero principalmente a Santiago de Compostela.

A decadencia das peregrinacións, tan acusada no século XIX, supoñeu a clausura deste cemiterio hacia o ano 1830.

Patrimonio material
O xardín cuxa autoría pertence a Cristina Ansede Viz e Alberto Quintáns Arrondo, aseméllase a unha acolledora casa «verde», a cal está composta por setos de Buxo, que forman liñas paralelas á parede do Pazo de Raxoi, que forman camiños, que desembocan en estancias ou "salas" onde hai diferentes obxectos feitos de mármoles ( unhas escaleiras, uns bancos, un pequeno estanque que se enche cando chove, xa que recolle a auga de todo o xardín a través de pequenas cunetas,...) Creando así un pequeno e sinxelo labirinto. Nun dos lados podemos atopar cipreses, que se ubican paralelos ao muro e rompen coa dureza da pedra, esta pranta simboliza aos peregrinos. Tamén podemos observar no centro do xardín unha escultura coa cara de Concepción Arenal que conmemora o bicentenario da Cidade de Santiago.

Hoxe en día sabemos que o cemiterio está debaixo deste xardín con forma de labirinto, entre outros motivos grazas a unha caveira situada no muro sur da igrexa (a uns tres metros e medio de altura ) que di: "Ut video vidi. Sicut me videtis videtis." que quere dicir: "Como te ves, eu me vin. Como me ves, ti te verás."

Patrimonio inmaterial
Na actualidade, o que un día foi un camposanto, convertiuse nun pequeno xardín laberíntico, no que ningún letreiro ou cartel fai referencia ao feito de que ese lugar foi un cemiterio de peregrinos. Nunca se realizaron excavacións arqueolóxicas, pero sabemos da súa existencia pola documentación, polos antigos planos de Compostela e polos relatos de peregrinos históricos que o visitaron.

Unha das historias ou curiosidades sobre o cemiterio consistía en que o enterramento dos peregrinos, constaba en colocar unha cuncha enriba do corpo do falecido, e así eras identificado como amigo do Apóstolo. Crían que así este podería interceder por eles máis facilmente.

Os que chegaban en mellores condicións e non morrían no intento de rematar o camiño, ían visitar o cemiterio como forma de recoñecemento a aqueles que deran a súa vida pola peregrinación, adquirindo así a condición simbólica de santos.

Título

A Alameda cos elementos realizados en Sargadelos.

Adrián Capeáns Sanluis, Mario Capeáns Rial, Martín González Mirás · 25 febrero 2023 11:30

Localización do elemento

Parada #	Nombre	Descripción	Latitud	Longitud
1	Palco de Musica	Palco de musica feito de ferro na fundición de Sargadelos antes de se combertera nunha fabrica de ceramica.	42,877108070	-8,547926545

Nós no elemento histórico

Imaxes do elemento

Explicación en vídeo

Contexto histórico
A Alameda de Santiago de Compostela foi construida entre 1835 e 1850 coa intención de crear un espazo onde os compostelanos puidesen pasear e facer algo de vida social con amigos e coñecidos.
Este espazo foi crecendo pouco a pouco coas suas reformas ata chegar aos 85.000 metros cadrados que ten na actualidade

Patrimonio material
Este lugar podese dividir en tres partes:
O palco de música, as suas caracteristicas son.
• Ten unha forma octogonal .
• É de estilo modernista.
• Consta dunha base de granito rematada por unha estrutura de ferro forxado, na que hai diversidade de elementos musicais. • o estado de conservación é moi bo
• A construción remóntase a 1896 (Construída por Daniel García Vaamonde, tras realizar algunhas modificacións nun proxecto anterior de Ramón Vieites Castromán.
• No ano 2006 foi rehabilitado e restaurado
• Atópase en: No Parque da Alameda
• A música, en forma de dous concertos da Banda Municipal, do Rexemento de Infantería de Zamora ou doutras dúas agrupacións completadas dende o século XIX, tanto as andainas como as celebracións que teñen lugar na Alameda; Foi especialmente apreciado como acompañamento da andaina e por iso até ben entrou no século XX ou se publicou na prensa o programa diario das actuacións.
Esta etapa é -como outras moitas escenificadas nos concellos galegos do século XIX e principios do XX- demostra a afección do público pola música, sobre todo nos días de festa, e tamén é un indicador da multitude de agrupacións musicais que existen dende finais do século XX. o século XIX e que Non son berce dalgunhas aínda existindo hoxe. É o caso da Banda do Hospicio de Santiago (1849) que é o epítome da mancomunidade municipal e é unha das máis antigas de Galicia.
O segundo elemento desta localización són:
Banco acústico: ten a finalidade de que dúas persoas podan sentarse en cada un dos seus extremos e, a pesar de estar a catorce metros, escoitar perfectamente as súas palabras.
A creación de este banco se remonta a 1914 en pleno período de expansión da Alameda de Santiago.Mariano Fernández Rangel deseñou a obra, que custou 900 pesetas e que rematou en dous anos, en 1916.
lugar de encontro dos namorados que non querían ser vistos xuntos en público ou aos que non se lles permitía estar xuntos.
• No Paseo da Ferradura da Alameda de Santiago atópase unha das estatuas máis emblemáticas de Valle-Inclán: a do escritor sentado nun banco co brazo dereito cruzado sobre o peito.
A estatua foi un encargo da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e do Concello e realizada en bronce polo escultor César Lombera.
• No Salón Central da Alameda hai tres pasarelas separadas por bancos de pedra con respaldo de ferro.
• Xusto detrás do palco de música, hai un banco semicircular de pedra co seu asento orientado ao salón central.
O ultimo elemento son:
As verxas que están feitas de ferro fundido, estas foron fundidas en Sargadelos antes de que o conxunto fose convertido nunha fábrica de cerámica.

Patrimonio inmaterial
A orixe do parque da Alameda remóntase ao primeiro terzo do século XIX, cando se construíu un xardín máis pequeno que o actual, pechado por un portalón. As obras comezaron en 1835. A Alameda estaba dividida en varias avenidas, sendo a principal o Salón Central.
No Salón Central da Alameda hai tres pasarelas separadas por bancos de pedra con respaldo de ferro, fundidos en Sargadelos antes de que o conxunto fose unha fábrica de cerámica. Estes tres paseos estaban divididos segundo as clases sociais que percorrían por eles e ninguén se atrevía a cambiar de territorio a non ser que ascendesen á escala social.
Por outra parte respeto a o obxeto central do traballo o placo da musica foi un auténtico atractivo para a xente que visitaba a Alameda e a Banda Municipal de Música actuaba alí todos os domingos. O posterior desuso foi menoscabando a súa seguridade polo que unha Corporación, para evitar perigos, decidiu desmantelar a cuberta e as súas columnas para que se mutilase un dos seus elementos de resonancia máis importantes.
Para rematar xusto detrás do palco de música, hai un banco semicircular de pedra co seu asento orientado á sala central. Este banco ten a particularidade de que o seu respaldo tamén é de pedra e transmite o son das palabras cunha claridade impresionante dun extremo ao outro. Esta particularidade era o motivo de xogos e rebumbios entre o alumnado, xa que calquera conversación entre amantes que se mantiña en calquera punto do banco era escoitada polo resto da xente sentada nel, moitos segredos eran compartidos por persoas de fóra. Se algunha vez sentas neste banco, recorda que a privacidade non está garantida o máis mínimo.

Geography and History of Ames

Contemporary heritage in Santiago de Compostela « Atrás Buscar: