Historia
Naceu en Coira, viviu en Ameixenda dende que tiña 5 anos. Recorda a súa infancia moi bonita e encantáballe vivir na aldea. Vivían da finca e as vacas, axudaban todos a traballar, os irmáns e os pais. A medicina daquela era toda penicilina e os médicos había que pagalos. Fixo a comunión e a confirmación, incluso chegou a ser catequista. Moitas veces non tiñan qué comer e tiñan que buscarse a vida como poidesen.
Foi á escola dende os 7 ata os 12 xa que non había máis escola apartir desa idede. Na escola había só unha profesora para todo os grupos. Tiñan recreo, clases e lles daban a merenda, con Leite en pó, queixo... Cada día o facía un alumno maior diferente. A profesora era estricta pero non moito. Non protestaban porque eles lle tiñan respeto ao cura, á profesora e seus pais. Porque se se enteraban de que non se portaran ben, os pais os castigaban.
Empezou a aprender a coser aos 13 años, e votou 3 anos aprendendo. Despois, aos 15 anos xa foi a traballar ás sastrerías durante un mes o semanas, despois, xa se foi a vivir a Santiago e traballaba nas casas cosendo. Tamén coseu para Ricardo Carballo Calero, que foi o das letras Galegas fai una anos. Despois, a familia de Ricardo quedouse sen a muchacha e a miña avóa empezou a facer ás dúas cousas. Traballou para eles durante medio ano, e ela estaba moi contenta xa que Ricardo e a súa esposa eran estupendos. O máximo de diñeiro que conseguía eran 1000 pesetas ao mes e comendo na súa casa.
Coñeceu ao meu avó cando ela tiña 16 anos, a miña avóa volvía dun enterro, e él viña de traballar. Cando veu a dictadura eles non o levaron moi ben, xa que él non quería ir ao servicio militar, así que foise para Londres. Pero un ano despois volveu e se casaron. Volveron xuntos a Londres e formaron a súa familia alí. Deixaron aos seus pais en España e a miña avóa non lle gustou deixar a súa nai, aínda que os iban visitar a España todos os días. A ela lle costou adaptarse ao idioma do novo país, pero ao traballo sí que se adaptou ben, defeito prefire traballar alá que aquí. O empleo o conseguiron a través dunha axencia, e despois foron facer unhas entrevistas para obter un mellor empleo. Viviron en Godalming, Dorking, e Horsham. Nunca tiveron ningún problema por emigrar, e tiñan ventaxas como poder traballar do que quixesen e ter diferentes casas. Non se arrepinten da decisión.