KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Encabezado da carta
Mi querido julius no sé si esta carta llegará alguna vez a tus manos pero la escribo con el deseo profundo de que al menos una palabra mía permanezca en ti en algún lugar incluso si nunca volvemos a vernos.
 

Robert Medina Bellber · 8 mayo 2025 13:57


Despedida da carta
Si algún día esta guerra termina yo quiero creer que sí lo hará recuerda que no fuimos solo víctimas Sino fuimos personas que estuvimos llenas de pensamientos de amor y de proyectos. Yo Etty Hillesum soy mucho más que un número y tú al leer estas palabras me ayudas a seguir siendo persona. No nos olvides y Escribenos. Cuenta lo que ocurrió y haz que nuestra voz no se pierda en el olvido con todo mi cariño Etty.

Foto de contexto

Título

Manuela Antelo Lema fálanos da infancia durante a ditadura franquista

 

Braulio Martínez de Lorenzo · 6 junio 2023 16:48


Foto coa persoa entrevistada

Idade
79

Historia
Miña avoa Manuela sufriu aos catro anos a morte do seu pai. Debido a esto, o traballo quedou nas mans da súa nai, a avoa Quica. Xunto aos seus dous maiores irmáns, miña avoa tivo o privilexio de ir á escola de monxas, pese a que a súa familia estaba escasa de recursos. Ela fixo varias amigas durante a súa educación, pero unha das cousas que máis lle marcou a infancia foi a lectura. Ela sempre amosaba un interese enorme cara os libros, máis niguén lle impedía lelos. Todo esto ocurriu durante a ditadura de Franco. Mediante este período toda a verdade se lle ocultaba á miña avoa e aos demais, facendo que estivesen influídos por unha ideoloxía común. Máis tarde, miña avoa namorouse de meu avó, Luis. En cada momento nos que seu mozo lle mandase unha carta, as monxas sempre a leerían antes de darlla. A vida da miña avoa seguiu, e casouse con Luis, tendo cinco fillos. A día de hoxe, miña avoa Manuela segue sen comprender o esforzo que tivo que facer Quica para darlle unha vida estable.

Título

Ana María Moreno Carrillo fálanos das represión na época franquista.

 

Uxía Domínguez Gómez · 8 mayo 2023 20:34


Foto coa persoa entrevistada

Idade
83

Historia
My grandmother grew up in a town in Navarre where the majority of people were Republicans. They experienced a lot of repression, but she doesn't realize this because it was normal for her. She was in the women's section and also went to school but she couldn't continue in the latter because she helped my great-grandmother. She had to do social service in the women's section to get her passport and go to Paris. There she met my grandfather, who was also immigrated, and she married him. They had their daughters and returned to Navarra, but my grandfather was not happy there because he missed home. They came to Galicia where my grandmother dedicated herself to caring for my great-grandparents who were already sick, tell how she had to send her children to a boarding school and at first she had a very bad time. When my great-grandmother died, she set up a shop but it didn't last long because even though she says there wasn't much machismo at the time and even though my grandfather tries to be as feminist as possible, he still has some out-of-date ideas.

Título

María García Piñeiro fálanos das súas lembranzas da Guerra Civil

 

Samuel Míguez Blanco · 24 febrero 2019 12:49


Foto coa persoa entrevistada

Idade
80

Historia
A miña avoa María naceu ao final da Guerra Civil, o 10 de agosto de 1939 en Barbazán, unha aldea preto de Negreira. Alí vivíu durante a ditadura franquista. Non vivíu a Guerra, nin recorda os primeiros anos da ditadura pero si que ten moitas vivenzas que pasaron na súa casa e na súa aldea.
Cóntame que o seu tío Perfecto foi obrigado a combater na Guerra, no bando nacional aínda que non tiña ningunha ideoloxía e estaba en contra da guerra. Ao volver, veu cheo de fame e con piollos por todo o corpo. Tiveron que queimar toda a roupa que traía posta e lavalo de arriba abaixo.
Na nosa casa dábase refuxio a moita xente perseguida pola Garda Civil. Tíñamos unha corte con vacas e alí había unhas camas de herba seca onde durmían os refuxiados. Para darlles de comer, facían que levaban a comida para as vacas en caldeiros pero alí ía tamén a comida para a xente. Di que había que ter moito coidado con que non o soubera ninguén na aldea, só a familia porque podían delatalos e chamar a Garda Civil. O castigo podería ser a morte dos refuxiados ou de alguén da miña familia. De noite, na aldea, conta miña avoa que algúns veciños escoitaban nas portas o que se falaba nalgunhas casas para saber de que bando eran e se tiñan algo que agachar.
Tamén outra vivenzas foi que un día, chegaron os militares á aldea preguntando pola casa de Parada, un veciño republicano que era o profesor da aldea. A casa atopábase nunha aldea veciña, a dous quilómetros. Entón, o meu tío Perfecto adiantouse e foi avisalo atravesando o monte. Cando chegou alí, non estaba na casa porque rompera unha mán e fora a Noia ó médico, pero avisou a outros dous veciños que tamén andaban perseguidos. Estos veciños tiveron tempo de avisar a Parada e fuxiron para un souto que se atopaba cerca da aldea. Cando chegou a Garda Civil xa non había ninguén. No souto viviron durante moitos meses debaixo duns penedos. Mentras tanto a familia e algúns amigos, entre eles xente da miña familia, levánvanlle comida as agachadas, xa que eran moi poucos os que sabían onde se atopaban. Chamábanlles “Os Agachadiños”.
Outra historia que aconteceu, neste caso a miña bisavoa Manuela, foi que ela ía a Noia a vender verduras e froitas da horta. Estando alí na alameda, chegaron dous camións vacíos e a Garda Civil obrigou a 15 ou 20 homes meterse neles. Algúns despedíanse dos seus familiares, incluso de nenos pequenos, todos chorando. Dicía a miña bisavoa que oíu que os levaban para a Costa da Morte. Alí, os ataban uns a outros de máns e pés e tirábannos ao mar dende o acantilado.
Ela di que a época da Guerra Civil foi moi dura porque combatiron irmáns contra irmáns e morreu moita xenta coñecida.

Fotos adicionais

Fotos adicionais

Título

María Elena Romero Sánchez e a ditadura franquista

 

Mario Moure · 10 noviembre 2019 12:08


Foto coa persoa entrevistada

Idade
72

Historia
Miña avoa naceu no ano 1947 en Lalín , ao contrario que o meu avó q naceu no 1940. Ela contoume que naquela época a infancia era un etapa dura , pero que aínda así ela tivera bastante sorte comparando con outras familias coma a do meu avó na que eran 7 irmáns. A miña avoa estudou ata os 13 anos aproximadamente xa que en esa época necesitábase bastante a axuda dos familiares nas tareas, xa que ela por exemplo traballou de peluqueira e axudaba a miña bisavoa na tenda que tiña.

Ela di que moitas familias optaban que os nenos se fixeran curas indo a un seminario aínda que non todos acababan sendo isto. Esto eran os nenos porque as nenas con sorte estudiaban algo, como miña avoa pero outras xa traballaban desde pequenas nas tarefas domésticas. Outra opción para as nenas era meterse en un convento de monxas, como a irmá do meu avó. É dicir que as nenas dos nenos tiñan unha educacíon diferente e eran criados para distintas tarefas. As mulleres tiñan moita menos libertade que os homes xa que o réximen de Franco era bastante opresor hacia o sexo femenino.

Seguindo coa historia da miña avoa ela deixou de ser peluqueira cando naceu o seu primer fillo, xa que na época as mulleres eran as amas de casa e as que se ocupaban de cuidar aos fillos e ocuparse de todos eses tipos de tarefas. Ela di que a xente tiña medo pero que eso o viviu máis a miña bisavoa xa que ela naceu no 1925 entón viviu a guerra civil de moza e unha curiosidade e que os de Franco queimaban os libros dos maestros, e sobretodo os que daban as clases en galego. Debido a represión que había contra os idiomas a xente na casa usaba o seu idioma nai, pero nos sitios públicos e na perruquería intentábase usar o castelán por medo a ser xuzgado ou incluso asasinado. Debido a esto parte da familia da avoa e do meu avó emigrou a Arxentina e moita xa quedou ali ata morrer, eu sigo tendo familiares en Arxentina.

Os veciños entre si axúdabanse e había bastante soliradiedade na maioría dos casos. O meu avó ao traballar nunha central de fenosa vivían como un pouco aillados do que eran estos conflictos pero tiñan familia que si puideron vivilos en persoa. Tamén di que había xente que se escondía pero que a maioría a acababan descubrindo. Tamén pasaba que a veces polas noites levaban a xente das casas e logo non se volvía a saber nada deles. E tamén había torturas aínda que se intentaban ocultar para evitar revoltas ou cousas deste estilo.

En eses tempos a miña avoa con 7 anos acórdase de que moita xente non tiña cartos para comprar e cando os cutivos saían malos había moitas familias que caían en ruina etc. Existía o sistema de trueque xa que o diñeiro era moi escaso. Miña avoa di que ter unha cura en casa axudaba moito xa que o poder da iglesia era moi grande e esto podía salvarte de pasar fame e situacións similares.

En definitiva, que a miña avoa como moitas outras familias tiveron que sobrevivir a estos difíciles tempos, que empezaron a cambiar cando o dictador morreu ,en 1975 , cando o meu pai tiña 5 anos. Cando xa pasara esto e pasou o do golpe de Estado de Tejero a xente pasou moito medo de que se repetise o mesmo durante moito tempo outra vez, pero este golpe fallou.
« Atrás