KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Nova etapa, nova vida

 

Zulfa Muiño Vilela · 10 mayo 2020 17:15


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Comecei a escoitar sobre esta enfermidade sobre finais de febreiro, xustamente cando se produciron a maioría das mortes en China por esta causa. O principio todos o tomamos como se fose unha broma, xa que non eramos conscientes da gravidade do COIVD-19.
Cada día os contaxios en España aumentaban rapidamente e por este motivo o día venres 13 de marzo do 2020 empezou a corentena. Ese día foi un día moi raro, pois na escola había xente chorando de medo polo que sucedería cos seus avós ou familiares enfermos. E outros celebraban o remate temporal das clases, xa que estábamos na época de exames e así poderíamos “liberarnos” deles. A verdade que eu tiña bastante medo, pero tamén estaba un pouco máis tranquila polo temo dos controis.
Este confinamento deu para facer moitas cousas. O principio paseino un pouco mal porque os profesores, sen darse conta, mandaban unha cantidade de traballo que era case imposible facelo no prazo que mandaban e estábamos todos moi agobiados. A medida que pasaba o confinamento xa me estaba acostumando a permanecer na casa.
Sempre me queixaba de que non tiña tempo libre, entre actividades estudar ou facer as responsabilidades da casa. Así que aproveitei este tempo para facer todas aquelas cousas que me gustaría levar acabo. Para que os días non se me fagan eternos o que fago e manter o rutina diaria que tiña antes do confinamento, é dicir, desapértome sobre as oito e sobre as nove comezo facer os meus deberes. Normalmente os profesores mandan as actividade para toda a semana, polo que intento realizar todos estes deberes os primeiros días para despois ter o resto da semana libre ou para realizar outro tipo de actividades máis longas e con maior prazo. Boto todo día en chándal, xa que pola tarde, moitas veces aproveito para facer exercicio coa miña irmá, como lle gusta bailar, ela inventa coreografías e eu cópiolle porque non sei bailar. Cando rematamos o que lle gusta a ela, facemos os meus adestramentos. De este modo non paramos en todo o día e sempre facemos o que nos gusta as dúas. Sobre as oito saímos a aplaudir e moitas veces xogamos co vecindario ó bingo, e as veces, estes veciños poñen música a todo volume. Ó lado miña vive unha amiga coa a que teño moita relación, xa que ven comigo ó instituto, e falamos todos os día a través da venta. Outras veces conéctome coas meus amigos a través das vídeo chamadas ou das redes sociais. E para rematar o día vemos unha serie ou película, pero sempre respectando as horas de sono.
Durante o encerro non saín a rúa nin para tirar o lixo, e cando puidemos saír para correr polo monte fun a persoa máis feliz do mundo. Desta forma, pola mañá cedo salgo a adestrar e pola tarde quedo coa miña veciña, a miña irmá , máis o meu can para dar unha volta polo monto, pero SEMPRE, mantendo a distancia mínima.
Teño moitas ganadas de que remate isto pronto e sen moitas máis desgrazas, pois quero ver os meus familiares e amigos e poder darlles unha gran aperta.
Durante este encerro considero que as cousas máis importantes foron a miña familia, xa que pasmos o tempo inventando bailes, adestrando, cociñando ou vendo películas, despois o meu ordenador, a miña música e o monte, onde imos todos os días coa miña veciña.
En canto a miña personalidade, non cambiará moito, pero si que aprendín cousas que nunca pensei que as ía a facelas ben. Ademais durante a corentena a relación coa miña irmán mellorou moito, pois antes non parábamos de discutir por tonterías e agora vimos que temos moitas cousas en común polo que compartimos moitos momentos xuntas ó longo do día.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Entrando en el 2020 con el pie izquierdo

 

Sara Casuso Mosquera · 27 mayo 2020 20:54


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando se anunció el nuevo virus, no le dí ninguna importancia, pensé que después de unas semanas ya se habría arreglado o que por lo menos a España no llegaría.
Fue un día jueves, 12 de marzo, cuando en los pasillos del instituto se rumoreaba que las clases iban a ser suspendidas. Al principio pensábamos que era un simple y falso rumor, que era imposible, nos parecía extraño que Galicia estuviese en la misma situación que por ejemplo Madrid o Cataluña. Pero después de unas horas vinieron los profesores a comunicarnos que el presidente de la Xunta de Galicia había suspendido todas las clases de todos los niveles.
Desde ese día, todos nos quedamos en nuestras respectivas casas después de que se anunciara un confinamiento general. Yo decidí escribir en un cuaderno toda la información que pasaba cada día.
Mis padres siguieron trabajando puesto a que ellos tienen puestos de trabajo de primera necesidad. Pero esto no fue la suerte de todos, ya que cientas de personas fueron cesados en sus trabajos hasta nueva orden.
Las clases pasaron a ser telemáticas, a través de videoconferencias, y actividades para hacer por distintas plataformas. Al principio me lo tomé con bastante agobio al tener tantas tareas para hacer en tantas webs distintas. Pero después me fui acostumbrando y me lo tomo con más calma.
Fue muy triste ver todos los días las noticias y enterarse de la gran cantidad de personas que fallecieron a causa del virus. Se tomó la costumbre de salir a las 20h a las ventanas o terrazas para aplaudir a los servicios sanitarios.
Después de unas largas semanas, se tomaron fases de desescalada, en las que se iban aplicando las medidas necesarias dependiendo en la fase que estuviese cada lugar. Por ejemplo, en la fase 0 dejaron salir a los menores a las calles y también permitieron los paseos y el deporte al aire libre. En la fase 1 abrieron los pequeños comercios y las terrazas tuvieron un aforo limitado dependiendo del tamaño de cada. Actualmente nos encontramos en la fase 2, la gente que tenga una segunda residencia en la misma provincia se puede trasladar.
Durante el confinamiento, lo que más me hacía desconectar eran las videollamadas con mis amigas. La verdad, no es lo mismo que verlas en persona, pero en esos momentos nos gustaba poder conversar y reírnos entre todas.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Valora máis, pensa en todos

 

Paula Viñas Lamas · 25 mayo 2020 19:04


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
 Principalmente, eu asocio este confinamento a andar en zapatillas e traballar. Ademais de que a miña nai axudoume moito nestes momentos. Tamén o asocio a descubrir novas formas de entretemento. Por iso saio con ela en zapatillas na parte do pasillo onde gravo vídeos para enviar aos profesores cun dos debuxos que fixen.
Eu sabía bastante pouco do coronavirus. Vira algúns videos nas redes sociais, pero non era un tema de conversación frecuente. Pouco a pouco foron detectando esta enfermidade en máis países e cada vez fun escoitando máis sobre ela, pero tampouco lle daba moita importancia. Cando se detectaron casos en España, comecei a escoitar falar deste tema moitísimo máis.
O día que se suspenderon as clases, a miña nai explicoulle aos meus irmáns que isto non eran vacacións e que tiñamos que traballar coma se foramos á escola ou ó instituto. Decidimos levantarnos ás nove da mañá os días lectivos para poder aproveitar o día enteiro. Como os primeiros días non tiñamos noticias dos profesores, poñíame a facer resumos das asignaturas das que máis próximo tiña o exame.
Ao principio había moitas iniciativas en redes sociais para que a xente se quedara na casa. Concertos online, directos en moitas redes sociais, etc. Unha parte boa deste confinamento é que fixo que a xente vira que o seu cantante favorito, por exemplo, é exactamente igual ca nós, mira, está confinado na súa casa e non pode saír, coma ti.
Para descansar de traballar na cantidade de actividades que nos mandaban e mandan os profesores, fixen varias cousas. Ao principio, intentei aprender a tocar un instrumento. Despois, collín unha libreta cuadriculada de asignaturas de anos anteriores e pintaba con "píxeles". E así, fun cambiando de entretemento. O que si nunca faltou foi a música, e de moitas maneiras, é unha das cousas ás que vou asociar esta situación.
Outra cousa á que vou asociar esta situación é ás videochamadas. Non as vou recordar precisamente con cariño. Entendo que son unha maneira de acercarse ás persoas, pero eu tamén as sinto neste momento como unha maneira de recordarche que non podes achegarte a esa persoa na realidade. E, sobre todo, que se a ves na vida real, igual ata te sintes máis preto dela polo móbil. Polo menos iso podes tocalo.
En relación ás videochamadas, eu a verdade é que considero que a razón pola que me agobio ás veces non é porque esté encerrada. Nese aspecto, mal non estou. O que si sufro un montón é non poder ver a ninguén á parte das persoas que viven conmigo. Xa sexa os meus avós, os meus primos, os meus amigos... É o que peor levo sen duda. Agora lembro cando estaba preocupada polos exames e faime graza, porque a verdade é que iso é unha das cousas que menos me precupan agora mesmo.
En xeral, penso que o levo bastante ben, salvo o punto antes mencionado, ata boto de menos aos profesores e o instituto, e non é broma. Agradezo que manden traballo e que intenten que avancemos en materia. Non simplemente para estar mellor preparados o ano que vén. Senón para que aprendamos. Creo que esta situación axudoume e recordoume o que me gusta aprender e estudar para saber cousas novas. Non só para aprobar. Incluso estou aprendendo cousas novas pola miña conta.
Agora mesmo intento seguir as medidas de seguridade e pensar no futuro, en que vou poder ver a quen queira dentro de moi pouco, que vou poder saír a dar un paseo acompañada de quen queira e por donde queira. De momento, dentro dun horario, acompañada dunhas das persoas que máis quero no mundo, apoiándonos incluso sen ter chan, escoitando a música que me dé a gana e lendo, que é un bo medio de transporte.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Incertidume apocalíptica

 

Carla Crespo Berdullas · 8 mayo 2020 12:11


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando escoitei falar da enfermidade por primeira vez non lle dei a suficiente importancia, pois non tiña nin idea das consecuencias que podía traer consigo e moito menos que chegase a España.

Todo comezou un día caloroso de marzo, sen ningunha marxe de tempo avisáronnos de que as clases serían canceladas. Todos estabamos nerviosos, inquedos, tiñamos medo. Medo a non poder pasar xuntos o que nos quedaba de curso, os ataques de risa polos corredores e nas aulas, as discusións e os debates, os choros... medo de non volver a vernos.
O medo e a incertidume convertíronse nos protagonistas dos meus días durante o confinamento, onde a felicidade non se atrevía a facerlles fronte.
Cada día que pasaba era un día máis pero tamén un día menos,para ver aos meus amigos e para que este pesadelo feito realidade acabase dunha vez por todas. Unha cousa que prevaleceu sempre na miña mente foi a esperanza, aínda que non son moi optimista. Conseguín pouco a pouco que eses truculentos protagonistas liberasen á súa presa, a min.
Na miña casa, esta situación non se viviu con estrés, só era eu á que lle custou adaptarse a esta atípica realidade. Co tempo funme habituando e comecei a vivir dos recordos. Se soubese que ía pasar todo isto, os fins de semana anteriores quedaría cos meus amigos para aproveitar o tempo con eles, pero non, ninguén sabía que ía acontecer isto. Foi coma se viñese un furacán e devastase todo ao seu paso, sen previo aviso.
Odio verme sempre nunha cámara e sobre todo ver aos meus amigos a través dunha simple pantalla. Ademais, algúns profesores póñennos moitísimo traballo, máis que o que faciamos na clase, e ao principio non me daba acostumado, pero agora si.
Pasei moito tempo co meu irmán maior, foi quen me axudou a facer deste confinamento algo divertido. Todos os días iamos facer exercicio ao xardín e coas fases de desescalada poidemos recorrer nós, xunto co meu curmá, un largo traxecto en bicicleta. Isto serviume para facer unha comparación con todo o que estamos a vivir, os ciclistas somos todas as persoas, e hai que engadir que eu non vou soa, tamén veñen eles, polo que os ciclistas somos todos os cidadáns e cidadás unidos. Comparo o camiño con toda a situación actual, e claro, teremos que chegar ao noso destino, que neste caso é o peche dunha dura etapa que nos marcará a todos.
Agora miro as cousas doutro xeito e cunha diferente perspectiva e estou segura de que non serei a única aprendiz aleccionada por este pesadelo.

A miña historia do confinamento en vídeo

Título

Convivencia de catro

 

Lucía Díaz Caeiro · 25 mayo 2020 11:21


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando anunciaron o confinamento, eu estaba en clase con Yenny e con Diego e os tres nos alegráramos moito xa que nos libramos de facer os exames que tiñamos esa semana.
Os primeiros días estiben na casa coa miña nai, o meu irmán e o meu pai como se estibésemos de vacacións pero ao pasar os días a cuarentena foise alargando, meu pai volveu traballar e meu irmán e eu tiñamos que facer tarefas do instituto.
Despois das dúas primeiras semanas de confinamento, meu irmán e eu tiñamos un horario no que estábamos a maior parte do tempo ocupado para non aburrirnos. Estudiábamos, facíamos exercicio, saíamos á nosa terraza, víamos series,etc.
A min persoalmente gústame estar en casa polo que non tiven moitos problemas ao estar en cuarentena. O maior dos problemas é que non teño paciencia, entón se eu estaba na miña habitación escoitando música ou debuxando e entraba alguén a falar conmigo, eu enoxábame con el e rematabamos discutindo.
O máis difícil deste confinamento comezou en maio. Non porque non nos soportemos entre nos senón pola calor. Agora está a facer un tempo de verán e teño moitas ganas de ir a praia pero aínda non fumos. Ademáis, ao meu irmán non lle gusta e consigue que nos quedemos na nosa terraza en vez de saír.

A miña historia do confinamento en vídeo
« Atrás