Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

LA Encerrona

 

Daniel Mato Gómez · 28 mayo 2020 13:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando supe que se suspendían las clases me alegré mucho. Además estábamos en plenos exámenes y eran los exámenes más difíciles que casi no me dio tiempo a estudiarlos todos. Pasaron semanas y mi motivación que tenía de no ir a clase a hacer los exámenes fue disminuyendo. Tenía tareas de los profesores y eso me estresaba mucho ya que cada profesor ponía su tarea sin saber la cantidad de trabajo que teníamos de los otros profesores.
Pasados meses no aguantaba estar encerrado en casa sin poder hacer deporte ni dar mis paseos de los domingos. Me puso a ver películas en mi tablet cuando me aburría y esto pasaba a menudo.
Mis ganas de vivir aumentaron cuando empezó la desecalada y pudimos salir a la calle en unas limitada horas.
Cada día damos un paso más por volver a la normalidad y espero que ese paso que demos sea para adelante y no para atrás.


Título

Atrapados

 

Enrique Martínez Vieites · 29 mayo 2020 12:27


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
durante esta longa etapa o meu día a día era: estudiar, limpar, xogar aos videoxogos e facer deporte.

Para min era agobiante estar encerrado todo o día na miña casa sen poder saír e estar cos meus amigos e familiares.

Na etapa da desescalada xa o estres desapareceu pouco a pouco, ver aos meus amigos fixome ter
un subidón de alegria, xa sentía demasiado agobio na miña casa.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

La lucha contra un enemigo diferente.

 

Nuria Iglesias Couto · 27 mayo 2020 10:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cuando la pandemia empezó en Wuhan no le di mucha importancia, pensaba que era una enfermedad que a nosotros no nos iba afectar, hasta que vi que Italia también estaba pasando por la misma situación que Wuhan. Ahí entendí que lo más posible era que nosotros también tuviéramos que pasar por esta pandemia y que muchas personas morían a causa de ella.

La pandemia lo llevé lo mejor posible, excepto por el hecho de no poder ver a mis familiares y a mis amigos, eso era lo que más me costaba. Al principio era raro no poder salir a la calle, pero después lo fui asimilando poco a poco. Yo tengo la suerte de tener un pequeño jardín para poder seguir disfrutando del sol y para poder jugar con mis perros.

Mis perros fueron uno de mis grandes apoyos en la pandemia, me encanta jugar con ellos. Creo que sin su cariño la pandemia sería mucho más dura para mi.

En la pandemia otra de las cosas que me encantaba hacer era empezar a ver una serie o una película. Era una de las cosas que más hacía y sigo haciendo el día de hoy. Me encanta tumbarme encima de mi cama con unas palomitas y empezar a ver mi serie favorita o alguna película.

Y, sin duda, mis amigas han estado conmigo toda la pandemia. Son muy importantes para mi. Siempre que puedo hago una videollamada con ellas, y me lo paso genial. Estoy deseando poder verlas otra vez e ir al cine. Y como mis amigas, también mi familia, que siempre estuvo conmigo todo el tiempo.

Pero una de las cosas más importantes de la pandemia para mí fue la música. Me ayudaba a desestresarme y a desconectar de todo. Una de las cosas que más disfrutaba haciendo era estar en mi habitación y poner mi tocadiscos a funcionar con algunas de mis canciones favoritas y bailar y cantar sin parar. Por eso en mi foto durante el confinamiento decidí salir con mi tocadiscos y con uno de mis vinilos favoritos.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Tempo co Coronavirus

 

Lucía López Martínez · 28 mayo 2020 17:02


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Ao principio estiven asustada por cómo foron as cousas de súpeto, pero pouco a pouco acostumbreime. Eu vivo nunha casa con xardín polo tanto non tiven tanto estrés como puido ter outra persoa, pero os meus avós viven ao meu carón e foi moi duro o non poder ir todos os días visitalos e ver como están, a miña familia e eu intentamos pasar o tempo xogando con xogos de mesa, vendo a tele, falando entre nós, entre outras cousas...
Case todos os días falaba coas miñas amigas ou a miña familia por videochamada para saber como estaban eles, podíamos estar falando durante horas.
Eu durante o confinamiento intentaba facer os traballos do instituto pola mañá para non ter que estar ocupada pola tarde, xa que era o tempo que tiña para estar coa familia e para falar con aquelas persoas que non puiden ver.
Grazas as noticias e o que se falaba na miña familia sabía o qué pasaba e que había xente que o pasaba mal e que podía chegar a morrer por o coronavirus, pero eu sentíame protexida por non ter a ninguén enfermo no entorno e por vivir nunha zona donde non había contaxios.
Con todo isto aprendín que por moi duro que puido haber sido este confinamento, a xente que queres sempre vai estar ahí aunque non sexa en persoa.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

A mesma e aburrida rutina todos os días

 

Fran García Sebe · 26 mayo 2020 17:39


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Eu empecei a oír falar desta enfermidade a case ao acabar o ano 2019. Daquela a xente aínda non lle tiña tanto medo e non sabía o que iba a supoñer para a sociedade.
De alí a un meses ou dous, xa estabamos contemplando que o virus iba a mais, pero aínda non cabía a posibilidade nas nosas cabezas de que iba chegar a España, e moito menos a Galicia.
De alí a pouco tempo, decretouse o estado de alarma o 13 de marzo de este ano 2020. Eu decatárame de isto ese mesmo día, antes de acabar as clases xa estabamos informados de que ían a pechar os centros educativos, cousa que a nós nos emocionou. De alí a un tempo, non era todo beneficios, xa que recapitamos e reflexionamos sobre o gran problema mundial que estamos a vivir.
Despois, a volta a "normalidade" dividirase en fase, na que aportara cada vez un pouquiño mais de liberdade aos cidadáns e cidadás.
No meu caso, os primeiros días/semanas de confinamento paseino bastante mal, xa que nunca vivira algo así pero acabei acostumbrandome ata o día de hoxe, e espero que todo esto volva á normalidade poñendo cada un un pouco da súa parte e comprindo as normas que se propoñen.

A miña historia do confinamento en vídeo