A miña historia do confinamento
Todo comezaba o 12 de marzo deste ano. Un xoves rutinario acudía ao instituto en plena efervescencia de exames do segundo trimestre do curso, co estrés e cansazo que iso supón para nós, cando ao longo da mañá nos avisaban de que suspendían as clases e nos comentaban o motivo. É certo que non me collía de novas, algo sabía do tema aínda que tampouco demasiado. Na casa oíralles falar algo aos meus pais sobre un virus orixinado en China, na cidade de Wuhan, e do cal tamén estaban a falar moito nos medios de comunicación; vendo todo que veu despois. Ese famoso xoves en que todo mudou para a poboación mundial, puiden decatarme de que a cousa debía ser importante e seria, non sabía a magnitude porque, iluso de min, o que pensei primeiramente foi no alivio de poder adiar os exames, que eran moitos e moi seguidos, e poder descansar uns días. Quen ía pensar no que viría despois! Quen me ía dicir que ese día ía ser crucial para todos, algo histórico e que suporía unha parada tan brutal nas nosas vidas! Así foi como comezou a historia do meu confinamento fomos cómplices da mesma causa.
Todo era incerto e esa foi a medida inicial, que co paso do tempo se iría alongando ante o estupor e desconcerto colectivo. Do día para a mañá, e de forma fulminante, as nosas rutinas xa non eran rutinas; comezaron a poñernos os pés na terra e comezamos a familiarizarnos con palabras, siglas e acrónimos novos no noso vocabulario habitual coma: confinamento, corentena, coronavirus, pandemia, patoloxías, COVID-19, ERTE, PCR, etc., un sinfín de vocabulario extra para todxs que en breve se ía converter en algo cotián.
Teño que recoñecer, que moi a pesar de que traxicamente esta pandemia se cobrou tantas vidas, levei este encerro con bastante temperanza e afouteza. Intentei protexerme e non pensar demasiado no futuro. Supoño que axudou moito, no meu caso, poder estar confinado as vintecatro horas cos meus país. Xuntos marcamos unha rutina para ter a mente ocupada. A verdade, levámolo ben e considero que as circunstancias non se elixen pero si a actitude que temos ante elas. Certamente houbo momentos de agobio, sobre todo ao comezo. As obrigas académicas acapararon moito tempo. Polas mañás asistindo a algunhas conexións cos profes, a realizar todo tipo de traballos das distintas materias e tamén atendendo, a través dunha plataforma dixital ás clases de inglés. Unhas conexións que, neste caso, me resultaron moi amenas. Precisamente por este motivo elixín como retrato representativo deste período de confinamento, eu fronte a un ordenador porque pasei gran parte do tempo fronte a el, tanto por traballo como por lecer. Esta foi unha das miñas vías de escape, permitiume manter o contacto cos amigos, cos compañeiros e os profesores, e por suposto coa familia. Unha ventá ao mundo importante e necesaria para o ser humano neste período de encerro e o noso refuxio e salvación nestes duros momentos.
Desde logo, a nivel persoal, deste proceso quero salvar toda esa parte positiva. Deime conta de que, incluso dunha situación tan dramática, pódense extraer cousas boas e enriquecedoras a nivel humano. Tamén me serviu para estreitar os vínculos cos amigos e valorar a importancia que teñen na miña vida. Houbo moitos días que nos daban as tantas xogando a videoxogos, facendo videochamadas ou falando da nosa vida. Será algo que quedará aí para sempre entre os meus intres especiais. Ao mesmo que cos amigos tamén puiden desfrutar máis tempo e de máis calidade dos meus pais e valorar o moito que quero aos meus avós, e eles a min. Ese tempo tan valioso que nos permitiu compartir tantas cousas: conversas, deporte, desfrutar dunha película, cociñar, traballar, xogar e como non, tamén discutir e aguantarnos.
En resumo, do que me decatei é do bonita que é a vida se a sabemos vivir, a natureza e todo o que nos rodea aí fóra. Todas esas pequenas cousas da vida que case nos pasan desapercibidas nun día calquera pero que ao final son as máis grandes para o ser humano.