KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Título

Víctor Mayo Ardións fálanos do atentado do 11 de setembro do 2001 en Nova York e as súas consecuencias.

 

Ángela Mayo Dosil · 7 mayo 2020 14:10


Foto coa persoa entrevistada

Idade
48

Testemuño sobre o evento
Era o 11 de Setembro de 2001 ás 13:45 aproximadamente (hora nas illas Canarias) e nese tempo, Víctor (meu pai) estaba traballando en Fuerteventura. Nese preciso intre estaba comendo cos seus compañeiros nun bar. Como era hora de comer para os traballadores e o local era bastante pequeno había moito ruído de fondo que non permitía escoitar o son do televisor.

Meu pai estaba sentado de fronte ao televisor e aínda que non estaba seguindo activamente a retransmisión debido ao ruído da xente falando e comendo, estaba mirandoo como adoitaba facer todos os días. Nese momento apareceu a imaxe en directo con Nova York e nada máis facer a conexión, víase como saía fume dunha das torres. Isto provocou neles a rápida reacción de pensar e comentar que había un gran incendio (xa que non oiran toda a información) e á vez empatizando así ca xente que había dentro con comentarios como: “mima que agonía que che pille aí dentro...” cando de súpeto apareceu en directo un avión aproximándose a gran velocidade cara á outra torre.

Nese momento, o local sumiuse nun profundo silencio que unicamente irrumpia o volume do televisor, ninguén sabía que acababa de acontecer pero a idea principal era a de un accidente máis propio a unha película de ficción que a da realidade aínda que lles parecía unha moi estraña coincidencia que ocorresen dous accidentes de tal dimensión case simultaneamente en dous edificios identicos.
Engade meu pai que desde como el o viviu, era arrepiante ver como caian os edificios, como se vía á xente escapar dos arredores e como tamén se vían a algunhas persoas saltar polas fiestras inundadas polo pánico e a desesperación.
Todo o mundo estaba impresionado e impactado a partes iguais e non facía falta moito máis que ver as súas caras para notalo. Ademais, el tamén tiña moito medo por como iba ser a reacción dos Estados Unidos e de George Bush o que era o presidente do país nese momento.

Pouco tempo despois, foron sabendo que efectivamente fora un atentado terrorista levado a cabo secuestrando 4 avións con pasaxeiros. Dous foran utilizados nas torres, o terceiro impactara contra no Pentágono e o cuarto, caerá en Pensilvania despois de que os pasaxeiros intentaran retomar o seu control tras saber do acontecido na cidade de Nova York. Días despois, tamén foi saíndo á luz máis información relacionada, concretamente de como se estaba contabilizando aos falecidos seguindo o número de nenos e nenas que non foran recollidos ese día en garderías e colexios da cidade, dato que tamén deixou moi inquietado a meu pai e di que nunca se esquecerá del.

Como “anécdota” meu pai conta que pouco tempo despois do atentado, comezara a traballar con eles un home colombiano que tiña un tío que levaba traballando 20 anos nas torres xemelgas. Xusto ese día, tivera unha cita médica que fixo que chegara tarde ao seu posto de traballo e que impediu un destino fatal.
Tamén conta que unha veciña de Negreira, que á vez era amiga dunha das miñas tías, tiña un familiar que traballaba alí e que nunca se chegou a saber que fora del.

Title

Silvia B. Williman Niz falanos de a pandemia de covid-19 do 2019

 

Uxía Fabeiro Wiliiman · 27 febrero 2021 12:19


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Silvia estivo moi presente no tema do virus (gracias a pandemia), xa que ela traballa no sector de limpeza. Un sector que agoramesmo está moi en vigor, xa que a limpeza nesta época é o mellor que poderíamos facer .

Para Silvia, foi dificil adentrarse no seu traballo cun "compañeiro", que sería o novo virus, xa que ainda que non o creamos. Trabállabase con medo, xa que era algo novo, sen saber da súa existencia.

Ainda agora cando xa levamos case un ano con esto presente nas nosas vidas,
seguimos téndolle algo de respeto.

O sector da limpeza, nos primeiros meses da pandemia estivo moi "presencial", por así dicidilo, xa que era e é o traballo duro e do que podes estar contento, xa que está todo limpo e sen preocupación de contaxiarse mediante os obxectos que se limpan.
A limpeza esivo masacrada durane anos, pero agora vese como o rexurdir, xa que axudanos a ter algo máis de confianza en que non vamos a pillar este virus(que tampouco se sabe se sí).

O malo que houbo é que, en canto a limpeza botanse moitas mascarillas ao chan, e iso os productos de limpeza, ainda que sean products químicos, que axudan a que o virus ou unha parte del se extinga, fagan o contrario.

Silvia está moi contenta co seu traballo e por participar nunha axuda para sair de esta crise social-económica e de saúde.

Title

María del Carmen del Río Santos fálanos do barco Cason.

 

David Sanjiao del Río · 29 enero 2021 12:25


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Recorda un día do ano 1987 a noticia de que un barco chamado Cason acercabase á Costa da Morte, e debido ao temporal tivo un accidente o que ocasionou que se incendiara e prendera os residuos tóxico que levaba, algúns que recorda miña nai son butanol e sodio, provocando unha enorme nube de fume tóxico, en distintos pobos da costa, entre eles Camariñas no que se atopaban algúns familiares. Chamaron dende Camariñas aos pais de miña nai, os cales xunto con ela vivían en Pontemaceira, para que foran a buscalos, xa que non tiñan coche e era imposible respirar nesas condicións, co cal tiveron que evacuar a vila, miña nai sentía medo polo feito de que parte da familia morrera e como ela quedara na casa non sabía de os seus pais chegarían á casa sáns e salvos. Cando chegaron non vían nada pola nube de fume, casi nin se vía a estrada, cando saían de Camariñas vían xente andando agarrandose aos coches para que lles axudasen a salir de alí, a través dunha gran caravana. Este barco segundo miña nai non o recolleron senón que aínda sigue no fondo da costa. Cando ocorreu o do Prestige pensaron no Cason pero de maneira distinta porque co Cason a contaminación foi atmosférica e o Prestige unha marea negra.

Título

Marga Lema López fálanos do desastre do Prestixe

 

Lucía Rodríguez Lema · 28 mayo 2020 14:02


Foto coa persoa entrevistada

Idade
51

Testemuño sobre o evento
O día que afundiu o Prestixe marcou un antes e un despois na conciencia social de Galicia. A catástrofe medioambiental e económica foi de grande magnitude; pero trouxo consigo unha onda de solidariedade cara ao pobo galego e entre nós mesmos que nunca se coñecera antes: a medida que ía saíndo do barco o petróleo, tamén ían chegando ás nosas costas máis e máis voluntarios de diferentes países.
O primeiro contacto que tivo miña nai con este suceso foi a través da televisión, cando puxeron as imaxes dun gran buque no medio da oleaxe rodeado de chapapote. Ela cóntame que dende o Goberno intentaban ter unha actitude tranquilizadora dicindo que o vertido era mínimo; pero o certo é que a costa galega tiña un único color: o negro. A situación era desesperante: os mariñeiros perdían o seu medio de vida, as autoridades non aportaban solucións... e así foi como a xente do mar empezou a limpar coas súas propias mans ou co que fixera falta. A esa desesperación doulle resposta a boa vontade das persoas que se desplazaron a Galicia para axudar sen pedir nada a cambio, sen nin sequera pensar en si terían onde durmir.
A miña nai seguía atentamente a traxedia nos medios. Por motivos laborais, non puido axudar tanto como lle tivera gustado; mais vía como a xente extraía o chapapote das pedras ou cociñaba e habilitaba os polideportivos para poder durmir neles.
A partir de todo isto, apareceu un movemento que defendía que os barcos con mercancías perigosas non navegasen preto da costa: o movemento “Nunca máis”. Lémbrao como un berro para que o que pasou non se volvese repetir.

Title

Carmen Gómez Vilacoba fálanos dos atentados do 11-S.

 

Marcos Brandón Gómez · 2 marzo 2021 17:20


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Nas noticias das 15:00 (CET), interrupíronse para amosar unhas imzaxes en directo do que nun pprincipio parecía un choque accidental dun avión contra unha das torres xemelgas do World Trade Center, minutos máis tarde produciuse un novo impacto que desbnotou a idea dun simple accidente.
A continuación, nun curto espazo de tempo todo se convirtiu nun caos: incendio das torres co posteior derrumbe, bombeiros tentando acceder para sofocar as chamas e salvar as persoas que estaban dentro, avalanchas de xente tentando fuxir, incluso desde as plantas máis altas das torres víanse persoas tirándose ao vacío para fuxir das chamas.
En espazo de poucas horas a "zona zero" quedou convertida en cascallos, cadáveres, pó e cinsa.
Estas imaxes impactaron ao mundo enteiro. Oficialmente tardaron pouco en decatarse e constatar que se tratara dun atentado islamista provocado por Al Qaeda.
Unha das consecuencias inmediatas a nivel mundial provocadas por este atentado foi a intensificación das medidas de seguridade nos aeroportos de todo o mundo, que a día de hoxe seguen en vigor.
Nas semanas seguintes ao atentado houbo moitas restriccións en voos internacionais.
Outra das consecuencias, a nivel social, foi a exacerbación do sentimento islamófobo, sobre todo en lugaros onde esta poboación é abudante.
A nivel político provocou a intensificación do estado de guerra con países islámicos, entre eles a guerra de Irak (2003), na que España se viu involucrada.
« Atrás