Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

Ficus carica

 

Xavi Quintela Duro · 7 febrero 2025 17:18


Familia da planta
Moráceas

Nome común da planta
Figueira

Información destacada
A figueira é unha árbore caducifolia introducida en Galicia fai máis de 2000 anos polos romanos. É propia de Asia, pero a súa facilidade para adaptarse a todo tipo de solos fai que sigamos vendo motas ao noso arredor. As suas grandes copas e verdes follas fan dela unha planta moi recoñecible. O seu froito é o figo, moi típico no verán galego.
Unha curiosidade deste é que en realidade non é un froito senón unha inflorescencia (unha estrutura floral múltiple). O que vemos como un froito é en realidade unha especie de "bolsa" na que se aloxan as pequenas flores, as cales, por desgraza, non son visibles a simple vista. Este tipo de froito é coñecido como sicono. Ademais, dentro de cada figo, pode haber unha pequena especie de abella chamada Ape figorum, que é responsable de polinizar a figueira. Estas abellas entran no sicono por unha pequena apertura, chamada ostíolo, e, ao facer isto, polinizan as flores dentro do froito. Como resultado, os figos non sempre son "completamente naturais" en sentido estricto, xa que a súa formación depende dunha interacción especial entre a planta e a abella.

Información botánica da planta
Procedencia
Procede de Caria, unha rexion asiatica que hoxe en día é Turquía. A figueira foi introducida en Galicia probablemente durante a época romana, hai máis de 2.000 anos. Os romanos levaron consigo moitas plantas útiles ás rexións que conquistaron, e a figueira era unha delas debido á súa importancia económica e alimentaria no Mediterráneo.

Porque se introduciu?
Valor alimenticio: Os figos eran un alimento básico para os romanos.
Facilidade de cultivo: A figueira é unha planta resistente, que pode medrar en solos pobres e tolera períodos de seca, o que a fai axeitada para climas diversos.
Usos domésticos: Ademais dos figos, as súas follas e madeira tamén tiñan aplicacións na vida cotiá.
Descrición xeral
É unha árbore mediana, de 3 a 10 metros. Ten unha copa ampla e redondeada, a miúdo irregular, debido ás pólas que se estenden de forma aberta e algo retorta. Isto dálle un aspecto estético e recoñecible. As súas pólas son grosas, tortas e teñen unha textura lisa. Moitas veces presentan latex branco se se rompen.
Tronco ou talo
O tronco é curto, groso e retorto, con casca de cor gris clara.
Folla
As follas son grandes, lobuladas e de cor verde intenso. Teñen un aspecto rugoso pola parte superior e son máis suaves na inferior.
Flor
A flor da figueira é moi peculiar e diferente da maioría das flores, porque non é visible externamente como noutras plantas. O figo non é un froito propiamente dito, senón un sicono, que é unha estrutura que contén no seu interior moitas flores diminutas.
Froito
O figo é un receptáculo carnoso, oco por dentro, onde están as flores fecundadas que se converten en sementes. Ten unha forma ovalada ou de pera, cun tamaño que adoita variar entre 3 e 10 cm de longo, dependendo da variedade. O interior é carnoso, de cor vermella, rosada ou branca, cunha textura branda e granulada debido ás sementes. Os figos son doces e suculentos, grazas á alta concentración de azucres cando están maduros. Este froito é típico do outono e o verán

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Da planta en si non atopei usos medicinais, pero o figo, como a maoiria das froitas ten moita fibra, o que axuda a dixestion. Tamén ten bastante potasio, que axuda coa presion arterial.
Usos alimentarios
O froito da figueira, o figo, é un alimento típico en Galicia no verán. Tómase como ven e ten un sabor moi doce e delicioso.
Usos funcionais
Pode ser utilizada como planta ornamental pola sua ampla copa e verdes follas. Pode verse en varias zonas urbanas como decoracion. Tamén, as follas de figueira, como outras follas de plantas, son excelentes para compostar, dado que se descompoñen facilmente e proporcionan nutrientes ao solo
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei informacion de usos rituais en Galicia, pero na antigüidade si que era usada en rituais budistas ou na relixión hindú.
Lendas, refráns e mitos
Conta a lenda que a figueira florece por única vez na véspera de San Xoán,
precisamente ás doce da noite, pero só dura uns instantes. Segundo a crenza, aquel que arranca isto ou faise rico ou é feliz o resto dos seus días. Ao conseguir isto, o demo tomará algo da túa vida a cambio. Din que alguén viu a flor, a arrincou e durmiu con ela. Ao día seguinte xa non podía ver. Pensan que o demo levoulle os ollos, pero estaba contento porque gañou unha gran fortuna.
Historia da planta
Na antiga Roma era considerada unha árbore sagrada pois, segundo a tradición, Rómulo e Remo, fundadores de Roma, foron aleitados pola loba Luperca baixo unha figueira.

Fontes secundarias empregadas
La flor de la higuera. https://1930.utec.edu.uy/wp-content/uploads/2021/11/La-flor-de-la-hiuguera.pdf a 7/2/2025
La higuera en la mitologia. https://ecoilogic.wordpress.com/2021/10/19/la-higuera-en-la-mitologia/ a 6/2/2025
Ficus carica. Vidaesverde. https://ecoilogic.wordpress.com/2021/10/19/la-higuera-en-la-mitologia/ a 7/2/2025
Ficus carica. wikipedia. https://es.wikipedia.org/wiki/Ficus_carica a 7/2/2025
Por último, como ultima fonte, o meu tio, que traballou moitos anos con plantas, tamen figueiras, ten un gran xardín e contoume moitas cousas da figueira.


Nome científico da planta

Camellia Japónica

 

Noa Castiñeiras García · 21 febrero 2021 13:00


Familia da planta
Teáceas

Nome común da planta
Camelia

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Camelia 42,867771257 -8,658303436

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Astrinxente: Ten un efecto astrinxente suave que o fai bo para tratar feridas e cicatrices.
Antiinflamatorio: Reduce a inflamación na pel.
Analxésico: O aceite de camelia é un analxésico 100% natural.
Usos alimentarios
Emoliente: O aceite de camelia é un magnífico humectante.
Antioxidante: O aceite de camelia é un excelente antioxidante, resiste fortemente a rancidez
Acondicionador de cabelo: Utilizado tradicionalmente dende a antigüedade en China como un tratamento para o cabelo polo seu poder restaurador e abrillantador.
Usos funcionais
Caracterízase polo seu agradable olor e a súa rápida absorción. É hidratante e cicatrizante e podémolo encontrar en varios formatos para a súa aplicación: en cremas, complementos de limpeza, tratamentos para feridas e incluso xabóns.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
En dito ritual o Aceite de Camelia empléase a modo de aceite de beleza "total" sobre o corpo, rostro e cabelo. É a base dunha pel nutrida, sana e fermosa, un aceite seco, de absorción inmediata, moi hidratante e rexenerante que alisa a pel e preven a formación de arrugas.
Lendas, refráns e mitos
"Cuenta la leyenda que al principio de los tiempos, una noche las estrellas, jóvenes hermanas, comenzaron a discutir por cuál de ellas era la más bella. Todas las estrellas se sumaron a la discusión porque querían ser la reina de la belleza. La trifulca llegó a tal grado que rompieron la paz en el firmamento y la luna tuvo que intervenir. La luna, decidió que lo mejor era que todas las estrellas se repartieran por el cielo y así lucirían su belleza por todo el firmamento. Las estrellas obedecieron. Unas se esparcieron hacia el norte, otras hacia el sur, otras en grupos formando estelas de luz. Una, la más grande, decidió reinar cerca de la tierra dándonos luz y calor…Otras viajaron y viajaron buscando sitio para lucir su belleza, su perfección, su blanco purísimo. Cuentan que cansadas, un día en el que la gran estrella iluminaba la tierra vieron un árbol, una camelia, con gran cantidad de flores blancas, así que decidieron descansar en él. Cada una decidió reposar en una de las flores. A la mañana siguiente agradecieron a la camelia su hospitalidad y fue entonces cuando se preguntaron si no sería un sitio perfecto para vivir. De este modo las estrellas se convirtieron en camelias y desde entonces, las camelias son las estrellas de la tierra, compitiendo con las del cielo y brillando como ellas. Quizá esta leyenda tenga algo que ver en que, a diferencia de la mayoría de flores blancas que significan pureza, la camelia en dicho color muestra el orgullo por un amor rechazado."
Historia da planta
A pesar de que a camelia estaba moi extendida en Oriente, a primeira noticia científica acerca da calidade da chamada Camelli japónica, é de finales do 1600, cando algúns exemplares da "árbore das follas brillantes", así chamada en China, foran enviados a Londres polo naturalista británico, James Cunningham. En Europa, sin embargo, a planta non tivo de inmediato unha gran difusión e houbo que esperar arredor de 100 anos antes de que poblara os xardíns. Chegou á fama gracias á novela de Alejandro Dumas "La dama de las camelias", publicado por primeira vez en 1848; so dende entón, a flor prefeira de Marguerite Gautier, a protagonista da novela morrera prematuramente de tuberculosis ós 23 anos, cobrou notoriedade. Despois do 1848 a flor comezou a difundirse tamén no campo da moda, utilizada como ornamento nos escotes e ribetes dos vestidos das mulleres nobles; os homes solteiros lucíana no seu frac para atraer a atención das damas. Converteuse na flor preferida e máis utilizada por Madame Chanel, que constantemente as incluíu nos tailleurs da súa creación a partir do 1913 (en particular a especio xapónica Alba Plena, unha especie moi perfumada). As primeiras especies cultivadas en Galicia de esta elegante flor remontanse ós inicios do século XIX, cando, en Vilagarcía de Arousa, no Pazo de Rubianes, se plantaron arredor de cen especies diferentes, como un marco a un xardín exuberante xa colmado de especies exóticas, viñedos e pequenos bosques. Na actualidade o Pazo de Rubianes exhibe orgullosamente máis de 4.500 exemplares de camelias de distintas formas e cores, cas que tamén produce unha exclusiva línea cosmética formada por aceite de camelia e incluso cremas e xabóns.

Fontes secundarias empregadas
(https://www.mistralbonsai.com/las-maravillosas-propiedades-del-aceite-de-camelia/#:~:text=Se%20caracteriza%20por%20su%20agradable,para%20heridas%20e%20incluso%20jabones.)
(https://www.greenteach.es/flor-camelia-bella-util-propiedades/#:~:text=Emoliente%3A%20El%20aceite%20de%20camelia,su%20poder%20restaurador%20y%20abrillantador.)
(greenteach.es/flor-camelia-bella-util-propiedades/#:~:text=Astringente%3A%20Tiene%20un%20efecto%20astringente,es%20un%20analgésico%20100%25%20natural.)
(https://es.wikipedia.org/wiki/Camellia_japonica)
(https://www.correossampling.com/proyectos/ritual-de-belleza-de-la-camelia#:~:text=En%20dicho%20ritual%20el%20Aceite,previene%20la%20formaci%C3%B3n%20de%20arrugas.)
(https://www.quedeflores.com/blog/2012/07/23/la-leyenda-de-la-bella-camelia-blanca/#:~:text=Cuentan%20que%20cansadas%2C%20un%20d%C3%ADa,en%20una%20de%20las%20flores.)
(https://www.pazoderubianes.com/origenes-historia-camelia/)


Nome científico da planta

Quercus robur

 

Guillermo Meizoso Tourís · 16 febrero 2021 12:50


Familia da planta
Fagáceas

Nome común da planta
Carballo americano, Cagiga, Carballo, Roble, Roble albar.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Lugar do Carballo IESP ames Esta é a zona onda saquei a foto, non seo se se puso a ubicación correctamente. 42,868657653 -8,658488405

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Co tronco e follaxe pódese aliviar emorroides, tamen pódese controlar emorraxias e frenar as diarreas coa sua consumición.
Usos alimentarios
Pódese comer o seu froito, ainda que non é algo abituai.
Usos funcionais
Podése facer: mobiliario, mobles e ferramentas pola sua dureza, tamen pola sua calidade, encontramos que pódese facer instrumentos coma un piano por que resoa na madeira.
Usos lúdicos
Pódese facer diferentes xogetes, coma un cascanoces, figuriñas ou peonzas, pola calidade do material pola resistencia.
Usos rituais
Non atopei información, non aparece nada sobre rituais.
Lendas, refráns e mitos
Dise que pode ter boa ou mala sombra, dependendo de se as ramas están como entretellidas ou non, se a sombra da ocos de luz iso e mala sombra.
Refráns: dun so golpe non derribase o roble, espíritu nobre coma un roble.
Historia da planta
Utilizase para construción principaimente.

Fontes secundarias empregadas
Busca palabre, árboles monumentales,maderea e wikipedia.


Nome científico da planta

El nombre científico de la planta carballo es Quercus robur. El género de la planta carballo es Quercus y su especie es Quercus robur.

 

Anabel Plá Teo · 27 enero 2025 14:30


Familia da planta
La familia a la que pertenece el carballo es Fagaceae.

Nome común da planta
El nombre común de la planta sobre la que estoy investigando es roble común, roble albar, roble carballo, carballo, roble carvallo, carvallo, cajiga o roble fresnal.

Información destacada
El Carballo, conocido como roble en español, es un árbol de gran tamaño que puede alcanzar hasta 40 metros de altura. Su corteza es de color gris oscuro y se agrieta con el tiempo. Las hojas son lobuladas y de un verde intenso, cambiando a tonos amarillos y marrones en otoño. Este árbol es muy valorado por su madera dura y duradera, utilizada en la fabricación de muebles y barricas para vino. Además, el Carballo es un hábitat importante para diversas especies de fauna, incluyendo aves y mamíferos. Su presencia en los bosques contribuye a la biodiversidad y a la salud del ecosistema.

Información botánica da planta
Procedencia
Originaria del norte de la cuenca mediterránea. El carballo no es una planta introducida en Galicia, es una especie autóctona de la región. Se ha utilizado históricamente en la reforestación y en la producción de madera. Su presencia en Galicia es parte de la flora natural de zona.
Descrición xeral
Es un árbol robusto, de porte majestuoso, que puede superar los 40 m de altura. Está clasificado en la Sección Quercus, que son los robles blancos de Europa, Asia y América del Norte. Tienen los estilos cortos; las bellotas maduran en seis meses y tienen un sabor dulce y ligeramente amargo. Las hojas carecen de una mayoría de cerdas en sus lóbulos, que suelen ser redondeados.
Tronco ou talo
Tronco derecho, corto y muy grueso en los ejemplares aislados, con ramas gruesas y algo tortuosas; corteza grisácea o blanquecina, muy resquebrajada y de tonalidad parduzca en los ejemplares viejos.
Folla
Hojas grandes, simples, en disposición alterna, con estípulas alargadas que caen pronto; son lampiñas por las dos caras, de color verde intenso por el haz y más pálidas, con los nervios bien marcados, por la cara inferior; su forma es aovada, con peciolo muy corto (2 a 7 mm), con el borde, más o menos profundamente, lobulado y con los lóbulos desiguales y redondeados; suelen medir unos 6 a 12 cm de largo por unos 3 a 6 cm de ancho.
Flor
Flores masculinas en amentos colgantes, verde-amarillentas, que nacen solitarias o en grupos de ramillas del año anterior. Bellotas colgantes sobre un largo pedúnculo, aovado-oblongas, con caperuza o cascabillo de escamas casi planas, empizarradas. En el hemisferio norte produce las nuevas hojas por abril o mayo, las bellotas maduran en septiembre y caen en octubre.
Froito
Florece en abril y mayo y da fruto en otoño, son las famosas landras o bellotas, que lleva una cúpula que cubre menos da mitad. Algo especial dos carballos son os bugallos, también llamados carrabouxos (en Ourense), cocas, bullacas, mazacucas y otros nombres.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Los beneficios de esta planta son los siguientes: combate flatulencias, alivia dolores de cabeza, calma cólicos menstruales y genera efectos de tranquilidad y bienestar. También ayuda a prevenir algunos problemas digestivos y, junto con unas gotas de limón, contribuyen a reducir la flema y la tos.
Usos alimentarios
La harina de las bellotas de este roble se han usado para hacer panes y galletas.
Usos funcionais
La madera del roble es dura, pesada y resistente, y se utiliza en ebanistería y carpintería y como combustible
Usos lúdicos
No encontré información.
Usos rituais
No encontré información.
Lendas, refráns e mitos
O carballo milagreiro de Vilar de Francos, en Carballo, de máis de 7 metros de perímetro e preto de 2 de diámetro. Del cóntase que naceu debaixo dun altar mentres, segundo a lenda, Santo Antón se atopaba oficiando unha misa. A tradición conta que ten poderes sandadores e casamenteiros, e fala da tradición de dar tres voltas ó seu redor e lanzar unha pedra de costas a través da súa fendedura que se conta foi orixinada por un raio.
Historia da planta
En la historia de Galicia, España, se le relaciona con la figura del rey Arturo y su leyenda, ya que algunos relatos lo mencionan.

Fontes secundarias empregadas
Utilice las fuentes digitales de Google y Wikipedia


Nome científico da planta

Daboecia cantábrica.

 

Carolina Méndez Bernárdez · 22 febrero 2021 21:28


Familia da planta
Ericáceas.

Nome común da planta
Breixo, Breixo de San Dabeoc , Queiroga, Tamborella, Campanillas e Zarpas.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Ies de Ames Prado verde 42,867291652 -8,659447946

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Coa Daboecia pódese facer unha infusión que actua como un antinflamatorio e tamén elimina o exceso de líquidos do corpo.
Usos alimentarios
A planta, actualmente, utilízase para facer infusións diuréticas.
Usos funcionais
Antigamente, polas características físicas, utilizábase como recheo de almofadas e de colchóns.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A Daboecia, está adicada ao santo irlandés San Deboic. En Irlanda, esta planta, é moi importante.
Lendas, refráns e mitos
Nalgunhas páxinas que entrei poñía que si había lendas, pero non atopei ningunha.
Historia da planta
Esta planta é moi carácterística de Irlanda e Escocia, leva utilizándose para diversas actividades dende hai moitos anos.

Fontes secundarias empregadas
Usei: https://es.wikipedia.org/wiki/Daboecia_cantabrica o día 18-02-2021
https://www.asturnatura.com/especie/daboecia-cantabrica.html 18-02-2021
https://www.jardineriaon.com/daboecia-cantabrica.html 22-02-2021
https://es.unionpedia.org/Daboecia_cantabrica 22-02-2021
https://cerveradepisuerga.eu/flora-detalle.php?idFlora=145 22-02-2021


Nome científico da planta

"Populus alba"

 

Jorge Devesa Salgado · 7 febrero 2025 17:19


Familia da planta
Salicáceas

Nome común da planta
Choupo branco

Información destacada
Esta árbore orixinaria de Marrocos chamada choupo branco ("Populus alba"), ca corteza agrietada de cor gris ou branca, e cor branquecina no envés das follas, presenta varios usos útiles aplicables aos humanos, xa que as súas follas serven para teñir de amarelo ou para tratar o catarro e enfermidades crónicas do peito e dos pulmóns.

Información botánica da planta
Procedencia
É unha especie orixinaria de Marrocos, foi introducida en Galicia a principios do século XX pola súa preferencia a ecosistemas fluviales (propios de Galicia).
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia que pode medir ata 25 m. A súa casca é branca verdosa ou grisácea, a cal se agrieta coa idade, as súas follas son ovaladas e presentan unha cor abrancazada e os seus froitos teñen forma de cápsula e están abertos cando están maduros, liberando as súas sementes, envoltos nun tecido algodonoso que facilita a súa dispersión co vento.
Tronco ou talo
É unha árbore caducifolia de rápido crecemento, de ata 30 m de altura e 1 m de diámetro, de forma ancha e columnar, de tronco groso e con numerosas raíces longas. Presenta unha corteza lisa, gris, fisurada, máis escura na base, con cicatrices negruzcas das ramas vellas.
Folla
Follas ovales ou palmeadas, de borde dentado cunha cor abrancazada no envés das follas. O tamaño é de 3-6cm nos masculinos e nos femeninos son máis largos e delgados. Folla caduca.
Flor
As flores masculinas son grandes e vermellas e as femininas son de cor amarela-verdosa.
Froito
Froito en cápsula bivalva, ovoidea e lampiña, que contén semillas cubertas de pelo, que facilita a súa dispersión polo vento

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Úsase para combatir o catarro e enfermidades crónicas do peito e dos pulmones.
Usos alimentarios
Serve como pasto para o ganado (aínda que non é moi usual recorrer a esta árbore).
Usos funcionais
A súa madeira utilízase para obter papel e facer pequenos embalaxes.
As súas follas empréganse para teñir de amarelo e ademais é utilizada como planta ornamental.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
O choupo é un elemento de protección. Os rituais con choupo tenden a centrarse en crear unha burbulla protectora ao redor dunha persoa para afastala de calquera dano, xa sexa físico ou espiritual.
Tamén é empleado para favorecer a comunicación e a elocuencia, é dicir, para proporcionar maior fluidez de palaba
Lendas, refráns e mitos
A lenda das Helíades, fillas do deus Helios, que se petrificaron ao coñecer a morte do seu irmán Faetón (inflixida por Zeus) e se transformaron en choupos.
Historia da planta
Non atopei información

Fontes secundarias empregadas
- https://es.wikipedia.org/wiki/Populus_alba
- https://aminoapps.com/c/pagans-amino/page/item/el-alamo/J8Qm_BZlSMIrMLoVNNm43MqXKnD88Gk5qXk
- https://contingencianoticiosa.over-blog.com/2020/05/seccion-abrazo-de-arbol-el-alamo.html#:~:text=Estaba%20dedicado%20al%20dios%20Hades,las%20almas%20de%20los%20muertos.
- https://www.mapa.gob.es/es/desarrollo-rural/temas/caminos-naturales/caminos-naturales/detalle_punto_interes.aspx?tcm=tcm:30-548160&id_camino=013407&topologia=Vegetaci%C3%B3n&origen=Destacados#:~:text=Con%20respecto%20a%20los%20usos,planta%20ornamental%20en%20muchas%20ocasiones.


Nome científico da planta

Ilex aquifolium

 

Damián Mosquera Camiño · 30 enero 2021 11:58


Familia da planta
Aquifoliaceae.

Nome común da planta
Acivro

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Acivro 42,867469811 -8,659496288

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As follas úsanse como laxantes, e os froitos como purgantes ou eméticos (a pesar do perigo do seu uso). O acivro tamén é bo como diurético e contra a bronquite, a reuma e a artrite.
Según o padre Sobreira, os menciñeiros utilizaban o acibro para sanar os colicos os cabalos, dandolle uns pequenos golpes cunha varilla de acivro. E tal a fin que as vendian xa preparadas na nas feiras da ascensión e do Apostolo de Santiago. En melide aseguran que tan so con tocarlle xa se poñian de pe e estaban xa curados.
Usos alimentarios
Ningún xa que o seu froito e tóxico.
Usos funcionais
Este tipo de madeira solese utilizar para fabricar culatas de armas, ferramentas de carpinteiros e maquetería.
Un dato curioso e que na reconstrucción do Palacio Real de Madrid, empleouse esta madeira do acivro para as ventás xa que e a sua madeira e de boa calidade e tamén resiste moi ben a humidade.
Usos rituais
Máis alá de bicarse debaixo de un acivro, existen numerosas leyendas en torno a esta planta. Era un árbol sagrado para os Celtas , a o que non se lle podia mentir nin enganar e que otorga un forte poder protector. Servia para traer sorte a comunidade e alexar os demoinios e os malos espíritus. Los Druidas tamén o utilizaban para facer baritas e amuletos.
Lendas, refráns e mitos
Os Druidas utilizaban o acebo para decorar as suas cabañas con un uso responsable, coas ramas de folla perenne, durante Giamos, como unha forma máis de permitir aos espiritos silvestres da naturaleza que morasen por xunta aos que venerasen e respetaban.
Os Druidas tamén foron coñecedores dos seus poderes curativos xa que co acivro fixeron unguentos e conxuros. Pero curiosamente utilizabano para darlle de comer aos urogallos e outros animais, porque para os humanos era velenoso.
Historia da planta
A cultura antiga radeou de sacralidade o acivro por tres razóns: co seu verdor perenne simbolizou a eternidade, coas suas vermellas bayas evocó da sangue, indicio supremo de vida, e con puas ou espiñas que a protexen, que quere dicir que o valioso costa alcanzalo.

Fontes secundarias empregadas
wikipedia.com
curiosfera-historia.com
navidad.es
plantamus.com
jardineamos.stihl.es


Nome científico da planta

Liriodendron tulipifera.

 

Lara Torea Suárez · 27 enero 2025 14:29


Familia da planta
Familia Magnoliáceas.

Nome común da planta
Tulipeiro de Virxinia, Árbore das tulipas ou dos tulipáns, Tulípero.

Información destacada
O tulipeiro de Virxinia é unha árbore que pertence á familia das magnoliáceas e que procede do leste de América do Norte. Ten o título de "árbore do estado" (segundo a listaxe do goberno dos Estados Unidos) de Indiana, Kentucky e Tennessee. En Galiza aparece como árbore ornamental, común en arboredos e xardinaxe palaciana e urbana. As súas flores, da forma da flor do tulipán, posúen unha gran cantidade de néctar, sendo unha das maiores plantas melíferas do leste dos Estados Unidos, e producindo unha variedade de mel avermellada cun forte sabor.

Información botánica da planta
Procedencia
Aparece en Nova Inglaterra, abunda nas costas sureñas do lago Erie e o oeste de Illinois; sur de Alabama e Georgia, e, raramente, no oeste do río Misisipi. O seu mellor desenvolvemento dáse nos vales dos ríos fluíndo cara ao río Ohio.
(Non atopei información con respecto á introdución da especie en Galiza, e tampouco en España).
Descrición xeral
É unha das árbores autóctonas máis grandes dos Estados Unidos, capaz de acadar os 50 m de altura e os 2,5 m de diámetro de tronco. A súa altura ordinaria atópase entre os 18 aos 26 m. Prefire solos profundos, ricos e algo húmidos. É bastante común que medre individualmente. As raíces son carnosas. O crecemento é moi rápido. A forma típica da folla semella a silueta da flor do tulipán, daí o nome da especie.
Tronco ou talo
O tronco é alto, de media entre os 18 e os 26 m. A cortiza é marrón, surcada, con ramas suaves, avermelladas ao principio, logo grises escuras e finalmente marróns. É aromática e amarga. A cor da madeira oscila entre o amarelo suave e o marrón, con floema branco.
Folla
As follas semellan, na súa forma, a silueta da flor do tulipán. Son caducas, alternas, simples, de 12 a 15 cm de lonxitude e moi anchas, tetralobuladas, truncadas ou afiadas na base, con veas prominentes. Son de cor verde suave, pero verde brillante en pleno crecemento; lisas e brillantes por riba, verdes pálidas por debaixo. No outono vólvense de cor amarela clara e suave.
Flor
Florece en abril / maio. As flores adoitan aparecer individualmente, son verdes amarillentas, oscilan entre os 2,5 e os 5 cm de lonxitude e teñen forma de copa.
Froito
Estreito, de cor marrón, brando e de forma cónica. Prodúcese en outono.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información concreta. Algunhas páxinas afirman que ten usos terapéuticos e que se utilizaba medicinalmente na Antigüidade, pero non especifican como.
Usos alimentarios
As súas flores teñen unha gran cantidade de néctar, sendo unha das maiores plantas melíferas do leste dos Estados Unidos, e producindo unha variedade de mel avermellada cun forte sabor.
Usos funcionais
A súa madeira branda é universalmente coñecida como "poplar". É moi utilizada como madeira barata, fácil de traballar e estable, pero non é nin moi resistente nin particularmente desexada polo estético. É a madeira de elección para a construción de órganos pola súa facilidade para acadar un corte e acabado precisos. Tamén se usa para os laterais dos armarios. Pódese comparar en textura, resistencia e moldeabilidade ao piñeiro branco.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Era considerada unha árbore sagrada en diversas culturas nativas de Norteamérica, debido á súa súa lonxevidade e súa vistosa flor. Os primeiros colonos europeos tamén a apreciaron polo seu imponente porte e polas flores, que contemplaban como símbolos de esperanza e novos inicios.

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia, “Liriodendron Tulipifera”. https://es.m.wikipedia.org/wiki/Liriodendron_tulipifera. Acceso o día 10/02/2025.


Nome científico da planta

Daucus carota

 

Nerea Saavedra Rey · 25 mayo 2021 23:01


Familia da planta
Umbelíferas

Nome común da planta
Cenoria brava
Cenoria silvestre

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Daucus carota Aquí encontrase a cenoria brava 42,867274104 -8,659444670

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
Antigamente era considerada a planta da calefacción

Fontes secundarias empregadas
Imaxes: Sabela Cobas
https://es.wikipedia.org/wiki/Daucus_carota
https://www.elblogdelatabla.com/2014/06/daucus-carota-en-el-origen-y-el-camino.html
http://acorral.es/malpiweb/florayfauna/zanahoriasilvestre.html


Nome científico da planta

Ilex aquifolium

 

Javier Varela Conde · 13 febrero 2025 17:50


Familia da planta
Aquifoliáceas

Nome común da planta
Acivro

Información destacada
Utilizada desde o tempo dos gregos como laxante, aínda que a día de hoxe o seu uso e básicamente en xarinería e de uso decorativo, sendo un simbolo do Nadal. Como outros usos destacados está a ebanistería, xa que e unha madeira tan tupida que non flota no agua. Esta especie atópase protexida.É unha planta con gran valor ecolócico xa q o seu froito madura no inverno, por tanto é un gran alimento para os paxaros.

Información botánica da planta
Procedencia
É unha planta autóctona non só de Galicia, xa q é autóctona de toda Europa
Descrición xeral
Tratase dun arbusto o unha mata de 6 a 15 metros de alto. É unha árbore perennifolia de forma usualmente ovalada.
Tronco ou talo
Adoita ser recto, formado por unha madeira sen debuxo, q é moi dura e tupida ata o nivel de no flotar na auga.
Folla
Folla perenne, verde forte e con un borde picudo con forma aserrada.
Flor
Posúen flores rosadas ou brancas q ocasionalmente estan manchadas de púrpura
Froito
Tratase dun froito moi vermello do tamaño dunha uva e q madura no inverno. Tan solo as femias desta planta producen froito

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
É utilizada como un laxante dende tempos antigos e como un potente vomitivo. Estes usos estan desaconsellados en nenos.
Usos alimentarios
En canto ao froito carece de usos alimentarios para humanos debido ás reaccions que provoca, pero é unha fonte de alimento de outros animais como os paxaros. non obstante a folla pode ser utilizada no viño para potencialo.
Usos funcionais
A súa madeira é moi apreciada en ebanistería, dado que é unha madeira moi dura e que resiste moi ben as condicions adversas grazas ao tupida q é.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
Non atopei información

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Ilex_aquifolium(13/02/25)