Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Audio
 

Alejandra Castaño Ares · 12 abril 2025 16:45



Nome científico da planta

O nome científico da plana é Populus alba.

 

Pablo Canedo de la Iglesia · 14 febrero 2021 14:38


Familia da planta
O Chopo branco pertence á familia Salicáceas.

Nome común da planta
Os nomes comúns desta planta son Chopa branco, Álamo branco, Álamo prateado ou Álamo afgano, entre outros.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Chopo branco Instituto de Ames 42,867368282 -8,659186143

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As chagas de hospitalización e outras feridas menos graves poden curarse utilizando a auga de cocción das súas follas para lavar as mesmas.
Usos alimentarios
Non atopei ningún
Usos funcionais
A madeira úsase en imaxinería, tamén se usou a cortiza para curtir e tinguir.
A madeira homoxénea de densidade lixeira, porosa e de secado fácil e rápido; é resistente á abrasión e elástica.
A var. pyramidalis Bunge (chopo boleana, Populus bolleana Carr.) posúe o tronco uniformemente ramificado case desde a base e o porte é piramidal. É moi utilizada en aliñacións pola súa porte. Soporta chans pobres, arcillosos ou calcáreos. É oriúnda de Turkestán.
Moi utilizado como cortavientos e en camiños preto do mar.
Usos lúdicos
A madeira utilízase en carpintería lixeira, pasta de celulosa, paneis, embalaxes, contrachapado, mistos pola súa lenta combustión, pavimentos, etc. Co que se fabrican xoguetes.
Usos rituais
Aplicacións máxicas: o Álamo branco ( Eadha) correspondía á letra E no antigo alfabeto druídico Ogham:
As xemas e follas do álamo levaban encima para atraer ao diñeiro.
Lendas, refráns e mitos

O álamo longo e enxoito, nin dá sombra nin dá froito.

O olmo como nasce , e o álamo como cae.
Historia da planta
Populus, nome antigo latino do chopo ou álamo. Alba, alude ao denso tomento branco do envés das follas.

Fontes secundarias empregadas
1-) https://es.wikipedia.org/wiki/Populus_alba
2-) https://www.arbolapp.es/especies/ficha/populus-alba/
3-)https://www.arbolesornamentales.es/Populusalba.htm#:~:text=POPULUS%20ALBA%20L.&text=Nombre%20com%C3%BAn%3A%20%C3%81lamo%20blanco.,latino%20del%20chopo%20o%20%C3%A1lamo.

1-) 14/02/2021
2-) 14/02/2021
3-) 15/02/2021


Nome científico da planta

Frangula alnus

 

Pedro Dieste Piñeiro · 7 febrero 2025 16:37


Familia da planta
Ramnáceas

Nome común da planta
Sanguiño

Información destacada
O Sanguiño ou Frangula alnus é un arbusto nativo de Europa, Asia e o norte de África, que se encontra principalmente nas zonas nortes e occidentais da Península Ibérica. Frangula fai referencia as súas pólas quebradizas, mentres que Sanguiño fai referencia aos seus pequenos froitos avermellados. Este arbusto medra de un a catro metros e as súas follas caducas serven de alimento para algunhas especies de eirugas, que despois se transforman en bolboretas, e as flores para a elaboración de mel por parte das abellas. Tamén é moi usada para facer infusións con propiedades laxantes e para tintes de distintas cores, ademais de aparecer no refrán "Dereito coma un pau de sanguiño".

Información botánica da planta
Procedencia
Arbusto nativo de Europa, Asia e o norte de África. Está moi disperso pola Península, pero atópase máis no norte e en occidente.
Descrición xeral
O Sanguiño é un arbusto pequeno, non espiñoso, con moitas ramas erguidas, e que ten un tamaño comprendido entre un e catro metros.
Tronco ou talo
A súa corteza é lisa e avermellada cando é xoven, pero co tempo vólvese máis gris.
Ademais presenta manchas chamadas lenticelas.
Folla
As follas son caducas, simples, alternas, ovalaladas, lustrosas pola face e mates polo envés de 2-14 cm de largo por 1-6 cm de ancho.
Flor
As súas flores son verdosas e pouco visibles, e florece entre os meses de maio e xullo.
Froito
Os seus froitos son vermellos e escurecen ao madurar, son do tamaño dun gisante e contan con dúas ou tres sementes dentro. Os froitos comezan a madurar a mediados de agosto.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O Sanguiño conta con varios usos, é moi utilizado como laxante, de forma natural en infusións de herbas compostas, e en forma de po e de extracto aparece en numerosas especialidades. A parte medicinal atópase na casca seca do talo e das ramas, recóllese principalmente entre os Balcáns e Polonia, no momento da floración.
Usos alimentarios
Utilízase para facer infusións cun efecto laxante.
Usos funcionais
Este arbusto ten múltiples usos, as súas ramas máis finas úsanse para facer cestos, o carbón da súa madeira utilízase para facer pólvora, tamén se utiliza como decoración en parques e xardíns, úsase para acondicionador e protector da pel, como molde de zapatos, e por último, a súa corteza proporciona un tinte amarelo e os froitos inmaduros un tinte verde usado para lanas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
O refrán "Dereito coma un pau de sanguiño".
Historia da planta
Non atopei información.

Fontes secundarias empregadas
Arbolapp
https://www.arbolapp.es/especies/ficha/frangula-alnus/
Acceso o día 7/2/25

Centro Virtual Cervantes
https://cvc.cervantes.es/lengua/biblioteca_fraseologica/r5_benitez/arraclan.htm
Acceso o día 7/2/25

El medi natural del Bages i del Moianès
https://elmedinaturaldelbages.cat/es/species/arraclan-frangula-alnus-es/#:~:text=Florece%20de%20abril%20a%20julio,comienzan%20a%20madurar%20sus%20frutos.
Acceso o día 7/2/25

Parque Nacional Ordesa y Monte Perdido
https://www.miteco.gob.es/es/parques-nacionales-oapn/red-parques-nacionales/parques-nacionales/ordesa/visita-virtual/flora/arraclan.html#:~:text=Arracl%C3%A1n%20(Frangula%20alnus),las%
Acceso o día 7/2/25

plantasyhongos.es
https://www.plantasyhongos.es/herbarium/htm/Frangula_alnus.htm
Acceso o día 7/2/25

Wikipedia
https://es.wikipedia.org/wiki/Frangula_alnus
Acceso o día 7/2/25


Nome científico da planta

Cedrus atlantica

 

Laura Rodas Granados · 21 febrero 2021 18:05


Familia da planta
Pinaceae

Nome común da planta
Pino
Cedro del atlas
Cedro plateado
Pino de Marruecos

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Cedro do atlas Norte 42,868158260 -8,658478073

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O aceite esencial do cedro do Atlas é perfecto para combater a caspa e a alopecia. Rexenerador da epiderme, contribúe á curación. Eficaz contra o edema e para activar a circulación, incluso para a celulite. Axuda contra a retención de líquidos.
Tamén está indicado tradicionalmente para tratar as alerxias, a febre do feno, os picores da pel, a tose e a bronquitis.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Para as culturas ancestrais o cedro do atlas era símbolo de inmortalidade e de dignidade. Os exipcios o utilizaban para embalsamar os seus mortos. Galeno o amaba e dicía que protexía ao corpo contra toda forma de putrefacción. Tiña razón, xa que é un eficaz bactericida e antifúngico.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus_atlantica o día 21/02/2021
https://www.arbolappcanarias.es/especies/ficha/cedrus-atlantica/ o día 21/02/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Cedrus o día 21/02/2021
https://www.asturnatura.com/especie/cedrus-atlantica.html o día 21/02/2021
https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&sxsrf=ALeKk01dJQG92IUmqxho6jVrtiMFXsYF_g%3A1613949050814&ei=eugyYK2dMeiGjLsP9O6KgAQ&q=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&oq=cedro+do+atlas+usos+alimenticios&gs_lcp=Cgdnd3Mtd2l6EAMyBQgAEM0COgcIABBHELADOggIIRAWEB0QHjoHCCEQChCgAVC8KFiEY2CdcGgBcAF4AIABkgKIAeAQkgEGMC4xMi4ymAEAoAEBqgEHZ3dzLXdpesgBCMABAQ&sclient=gws-wiz&ved=0ahUKEwitwu_ejPzuAhVoA2MBHXS3AkAQ4dUDCAw&uact=5 o día 21/02/2021


Nome científico da planta

Taraxacum officinale

 

Candela Pardo Pardal · 30 mayo 2021 21:16


Familia da planta
Asteráceas ou Compostas (familia de anxiospermas con maior riqueza e variedade biolóxica)

Nome común da planta
Dente de león, mexacán, mexacamas, amargón, achicoria amarga

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fontes secundarias empregadas
http://www.casapia.com/Paginacast/Paginas/Paginasdemenus/MenudeInformaciones/PlantasMedicinales/DienteDeLeon.htm
http://www.biopedia.com/diente-de-leon-comun
ttps://colleitadores.blogspot.com/2018/03/dente-de-leon-herbas-de-galicia.html
https://www.dieti-natura.es/plantas-y-activos/diente-de-leon.html


Nome científico da planta

Salix viminalis.

 

Antón Abalo Santamaría · 7 febrero 2025 16:50


Familia da planta
Salicáceas.

Nome común da planta
- Correeiro.
-Vimbieira.
-Bringueiro.
-Mimbreiro.
-Trogalleiro

Información destacada
A vimbieira (Salix viminalis) é moito máis que unha simple árbore: foi clave na historia da medicina, xa que da súa casca extraíase a salicina, o principio natural da aspirina. Ademais, os seus flexibles vimbios levan séculos sendo usados en Galicia para a cestería, un oficio tradicional que pervive ata hoxe. Co seu crecemento rápido e resistencia, tamén se emprega para restaurar ribeiras e fixar solos, converténdoa nunha aliada natural contra a erosión.

Información botánica da planta
Procedencia
A Salix viminalis é orixinaria de Europa e Asia. En Galicia, é unha especie autóctona que medra de forma natural nas ribeiras dos ríos e en zonas húmidas. Foi utilizada desde hai séculos para a fabricación de cestos, mobiliario e outros obxectos trenzados debido á flexibilidade das súas pólas.
Descrición xeral
A Salix viminalis é un arbusto ou pequena árbore que pode alcanzar entre 3 e 6 metros de altura. Ten un crecemento rápido e numerosas pólas delgadas e flexibles.
Tronco ou talo
O tronco é delgado e pouco ramificado, cunha cortiza lisa de cor marrón agrisada. A medida que a planta envellece, a cortiza pode presentar pequenas gretas.
Folla
As follas son longas e estreitas, cunha forma lanceolada (que ten forma de punta de lanza). Miden entre 10 e 20 cm de longo e teñen un ton verde brillante pola parte superior, mentres que a parte inferior é máis pálida e ten unha textura sedosa. Son follas caducas, polo que caen no outono.
Flor
As flores aparecen en primavera e agrúpanse en amentos alongados. Son pequenas e de cor amarela ou esbrancuxada. As flores masculinas e femininas atópanse en árbores distintos, xa que a especie é dioica.
Froito
O froito consiste en pequenas cápsulas alongadas que conteñen sementes con pelos algodonosos. Maduran a finais da primavera ou comezos do verán e son dispersadas polo vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A Salix viminalis ten propiedades medicinais grazas á presenza de salicina na súa casca, un composto que o corpo converte en ácido salicílico, precursor da aspirina. Historicamente, utilizouse en infusións para aliviar dores de cabeza, febre e inflamacións. Tamén foi empregada para tratar reumatismo e afeccións articulares.
Usos alimentarios
Non atopei información sobre usos alimentarios da Salix viminalis.
Usos funcionais
A principal utilidade da Salix viminalis é a fabricación de obxectos trenzados, como cestos, valados e mobles lixeiros, debido á flexibilidade das súas pólas. Ademais, utilizouse en construcións tradicionais, como reforzo de muros e teitos. Outro uso relevante é na restauración de ribeiras e solos erosionados, xa que as súas raíces axudan a estabilizar o terreo. Tamén se investiga o seu uso como biomasa para producir enerxía.
Usos lúdicos
As varas de vimbio empregáronse tradicionalmente na fabricación de xoguetes sinxelos, como arcos e pequenos obxectos trenzados para nenos.
Usos rituais
Non atopei información sobre usos rituais da Salix viminalis .
Lendas, refráns e mitos
Existen referencias populares ao vimbio en diversas culturas europeas, sobre todo en relación coa súa flexibilidade e resistencia. Algúns refráns comparan a capacidade de adaptación das persoas coa do vimbio, que se dobra pero non se rompe.
Historia da planta
Non atopei información histórica da Salix viminalis .

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia : Salix viminalis. https://es.wikipedia.org/wiki/Salix_viminalis, Acceso o día 7/02/2025.

Botánica Galega : Características e usos da Salix viminalis. www.botanicagalega.org, Acceso o día 7/02/2025.

Asociación para a Conservación do Medio Ambiente Fluvial : Plantas ribereñas: O papel de Salix viminalis na protección de ribeiras. www.acmf.org, Acceso o día 7/02/2025.

ILG : Amento. https://ilg.usc.es/indices/?m=2003&f=1&o=1, Acceso o día 7/02/2025.

Academia Galega: Amento. https://academia.gal/dicionario/-/termo/amento, Acceso o día 7/02/2025.

ÁrbolApp: Salix viminalis. https://www.arbolapp.es/especies/ficha/salix-viminalis/, Acceso o día 7/02/2025.

Sierra de Baza: Mimbrera. https://sierradebaza.org/fichas-tecnicas/fichas-flora-plantas/flora-j-a-n/mimbrera-salix-fragilis, Acceso o día 7/02/2025.

Fontes Orais: Miña tía Alexandra e miña avoa Elvira.


Nome científico da planta

Ulex europaeus

 

Daniel Devesa Salgado · 2 febrero 2021 16:20


Familia da planta
Leguminosas

Nome común da planta
Toxo, retamo espinoso

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Toxo Lugar onde se encontran algúns toxos. Hai máis, pero este é un bo exemplo. 42,867194398 -8,658980364

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
En medicina tradicional úsanse as flores como infusión para tratar problemas hepáticos.
Usos alimentarios
As súas flores se usan como adornos naturais de postres ou otras comidas especiais.
Utilízase moito para a producción de mel debido a que aporta bastante polen ás abellas.
Usos funcionais
O tronco serve moi ben como leña ou para a producción de carbón.
Nalgunas rexións do mundo cultívase o toxo para forraxe.
Por outro lado, por ser una fabácea, serve como abono verde polo aporte de nitrógeno ao solo.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información..
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Son todas as anteriores.

Fontes secundarias empregadas
https://www.asturnatura.com/especie/ulex-europaeus.html Acceso o día19/2/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Ulex_europaeus Acceso o día 20/2/2021 e 21/2/2021
https://www.lifeder.com/tojo/#:~:text=%20Caracter%C3%ADsticas%20%201%20Planta.%20El%20tojo%20es,El%20c%C3%A1liz%20mide%20de%2011%20a...%20More Acceso o día 21/2/2021


Nome científico da planta

Xénero: Centaurea
Especie: Centaurea scabiosa

 

Icía Piñeiro Mansilla · 28 mayo 2021 16:02


Familia da planta
Compositas ou asteráceas

Nome común da planta
Herbanzolo

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Sur do IESP de Ames Neste lugar encóntrase a padreira do instituto, na que podemos atopar moitas variadades, neste caso, tamén atopamos a Centaurea nigra 42,867323744 -8,659464854

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Posee o valor medicinal como hipoglucemiante (disminuye a cantidade de azucre na sange e na orina, polo que resulta útil aos diabéticos) e febrífuga, para iso utiíizanse as semillas e as raíces secas fervidas en auga. Tamén se usa como elemento decorativo en centros de flor seca.
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
O xénero Centaurea é grande e encontrase ben representado, especialmente ó rededor do Mediterráneo.
A Centaurea nigra chegou a Finlandia no siglo XIX, en depósitos de balasto en veleros, e propagouse terra adentro, tamén ten relación cas caravanas durante a guerra. Moitos de estos herbajes antiguos desapareceron.
As características principáis para identificar as especies do xénero Centaurea son a forma cor das puntas secas das brácteas involucrais do capítulo. A extensión escura do involucro da centaurea nigra ten lóbulos ciliados como os dentes dun peine.

Fontes secundarias empregadas
Para facer este traballo empreguei diferentes sitios "webs" como por exemplo; https://floradegalicia.wordpress.com/2019/06/11/centaurea-nigra/, https://es.wikipedia.org/wiki/Centaurea_nigra, https://plantassilvestresdeasturias.blogspot.com/2014/01/centaurea-nigra.html#:~:text=Como%20varias%20especies%20de%20su,ra%C3%ADces%20secas%20hervidas%20en%20agua. https://www.luontoportti.com/suomi/es/kukkakasvit/aciano-negro


Nome científico da planta

El nombre científico del Olmo es Ulmus minor.

 

María Sanmartín Villanueva · 7 febrero 2025 16:11


Familia da planta
La familia es Ulmaceae.

Nome común da planta
Tocoume o Olmo común ou negrillo.

Información destacada
- Antigamente, o olmo era utilizado para fabricar varas de adiviñación e en rituais de fertilidade e protección. As súas raíces profundas axudaban a estabilizar o solo, sendo útil en zonas de risco de erosión.

-Na antigüidade, pensábase que plantar un olmo na porta de entrada dunha casa ou xardín ofrecía protección contra os malos espíritos. A súa forza e estabilidade simbólicas fixéronlle merecer este status protector.

-O olmo tamén aparece na simbología celta, onde se consideraba unha árbore de transición. Este simbolismo asociábase co ciclo da vida e a morte, especialmente porque a súa madeira se utilizaba en rituales de pasaxe ou de transición.

- A grafiose, unha enfermidade fúngica transmitida por insectos, matou gran parte dos olmos en Europa desde mediados do século XX. Este fungo ataca as raíces e o sistema vascular da planta, causando a súa morte en poucas semanas.

- A lo largo de la historia, el olmo ha sido un símbolo de sabiduría y protección en la literatura y el folclore. En muchas tradiciones, se le consideraba un árbol sagrado, que representaba la conexión entre el mundo terrenal y el espiritual, y un guardián de secretos, asociado a la fortaleza y la trascendencia.

Información botánica da planta
Procedencia
O olmo común (Ulmus minor) é orixinario de Europa, o norte de África e Asia occidental. É unha especie autóctona da Península Ibérica, incluída Galicia.
Descrición xeral
Árbore de porte elevado e robusta, que pode acadar unha altura de ata 40 m.
Tronco ou talo
Tronco recto e groso, cunha cortiza de cor gris parda que se fissura en placas co paso do tempo.
Folla
Follas pequenas (4-9 cm), ovadas, con bordo serrado e base asimétrica. Son verdes escuras e póñense amarelas no outono.
Flor
Flores pequenas, de cor avermellada, sen pétalos, e aparecen antes das follas na primavera.
Froito
É unha sámara aplanada cunha semente central, dispersada polo vento. Adoita ter máis ou menos 1 cm de diámetro e unha asa membranosa ao redor da semente, que facilita a súa dispersión polo vento (anemócora).

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
- Cicatrizante e antiinflamatorio: A cortiza interna do olmo úsase para tratar feridas, queimaduras e inflamacións da pel. En forma de cataplasma, axuda a acelerar a curación.

- Expectorante e suavizante da gorxa: As infusións de cortiza ou follas úsanse para aliviar a tose, a faringite e a bronquite, xa que teñen propiedades emolientes (suavizantes).

- Laxante suave: A cortiza contén mucílagos, que axudan a regular o tránsito intestinal sen irritar.

- Diurético: Axuda a eliminar toxinas a través da urina, polo que tradicionalmente se empregaba para tratar afeccións renais e reumatismo.

- Trastornos da pel: As decoccións da cortiza úsanse para tratar eccemas, úlceras e erupcións cutáneas.
Usos alimentarios
- Sementes e Froitos: As sementes de olmo, especialmente as das especies de olmo máis pequenas, poden ser maceradas e trituradas para facer fariña. Tradicionalmente, as sementes foron usadas para preparar pan ou outros produtos de repostería. A fariña de sementes de olmo tamén se pode empregar para espesar sopas e guisos.

- Cortiza Interna: A cortiza interna (a parte máis suave) tamén se pode utilizar para facer infusións, e en algúns lugares, mestúraa con fariña ou cun pouco de mel para mellorar o sabor.

- Follas: As follas novas, cando aínda son tiernas, poden usarse en ensaladas ou como parte de caldos, aínda que non son moi comúns para consumo alimenticio debido ao seu sabor algo amargo.
Usos funcionais
-Mucílagos para cosmética e coidado da pel: A cortiza interna do olmo contén mucílagos, que son sustancias viscosas que teñen propiedades emolientes (suavizantes) e hidratantes. Estes mucílagos utilízanse en produtos cosméticos para tratar a pel seca, a irritación e para mellorar a elasticidade cutánea. Tamén se usaron en pomadas ou ungüentos para aliviar afeccións cutáneas menores.

- Componentes de filtros naturais: Algúns estudos sinalan que o mucílago extraído do olmo pode usarse en filtros naturais para purificar auga, dado o seu poder para absorber impurezas. Tamén se empregou en certas civilizacións antigas como filtro de auga potable.

- Materials naturais e artesanía: A madeira do olmo é coñecida pola súa resistencia e flexibilidade, polo que foi utilizada en traballos de carpintería como a fabricación de mobles ou en a construcción de carros e ferramentas. A súa madeira tamén se usaba en antigos instrumentos musicais debido á súa sonoridade particular.

- Control de erosión en paisaxes: As raíces do olmo son profundas e resistentes, o que fai que a planta sexa útil en proxectos de control de erosión no chan. Plantar olmos en ribeiras e zonas con risco de deslizamentos de terra pode axudar a estabilizar o solo e evitar que se perda terreo.
Usos lúdicos
- Construcción de xogos tradicionais: A madeira do olmo, por ser flexible e resistente, foi utilizada en xogos tradicionais como arcos ou partes de xiros e outros xogos de desporto de campo. A súa flexibilidade permitía crear estruturas lixeiras pero fortes para a diversión ao aire libre.

- Xoguetes antigos: Na antigüidade, a madeira do olmo tamén se usaba para facer certos xoguetes ou figuras para os nenos, grazas á súa facilidade para ser traballada e a súa resistencia ao paso do tempo.

- Actividades de arte e manualidades: Algunhas persoas usaban as ramas ou a cortiza do olmo para manualidades ou proxectos de arte. A cortiza pode ser recollida e utilizada para crear formas ou texturas interesantes en traballos creativos, como a confección de paneles decorativos ou esculturas pequenas.

- Xogo de sombras: En zonas rurais, as grandes copas de olmo proporcionaban un lugar sombreado para xogar ao aire libre durante os quentes meses de verán. A presenza dunha árbore de olmo tamén xera un espazo de recreo, especialmente para xiros de campo ou xogos de socialización ao redor da árbore.
Usos rituais
- Simbolismo de forza e protección: O olmo foi visto como un símbolo de forza e protección en varias culturas. En algúns rituais de protección ou para invocar boas colheitas, as persoas podían plantar olmos ou coller ramas desta árbore. A súa grandeza e resistencia servían como símbolos de estabilidade e seguridade.

- Rituales de fertilidade e crecemento: Debido á súa conexión co ciclo natural das estacións e o crecemento constante, o olmo tamén foi utilizado en rituais relacionados coa fertilidade e a renovación. En certas culturas, podía ser parte de festividades dedicadas á primavera ou á fecundidade da terra.

- Ofrendas e rituais chamando á choiva: Algunhas civilizacións utilizaron partes do olmo en rituais dedicados á chuvia ou a mellorar as condicións climáticas. Este tipo de prácticas era especialmente común en áreas agrícolas que dependían das estacións pluviais para as súas colleitas.

- Rituais de transitoriedade e vida-desaparecemento: En certas tradicións, o olmo tamén pode estar asociado co ciclo de nacemento, morte e renacemento, debido á súa constante renovación e crecemento. Este tipo de simbolismo é común en prácticas espirituais relacionadas coa natureza.

- Corte de madeira para rituais iniciáticos: En algúns casos, as ramas ou madeira do olmo foron utilizadas para a fabricación de varas ou bastóns en rituais iniciáticos ou de paso, especialmente en culturas tribais que consideraban que a árbore estaba conectada con enerxías protectoras e guías espirituais.
Lendas, refráns e mitos
Lendas e mitos:
- Árbore de conexión entre o mundo terrenal e o espiritual: Nalgúns mitos europeos, o olmo era visto como unha árbore que conectaba o mundo dos vivos co dos mortos. A súa robustez e longevidade fixeron dela un símbolo de estabilidade e protección, e en certas tradicións, críase que os espíritos dos antepasados residían nas súas ramas ou raíces. Así, o olmo era considerado un portador de mensaxes e unha árbore de protección espiritual.

- O Olmo e a Morte: En moitas culturas, as árbores como o olmo estaban asociadas con a morte e os ritos funerarios. Na Grecia antiga, por exemplo, as ramas de olmo utilizábanse en certas ceremonias funerarias, porque se pensaba que a árbore podía ofrecer protección e guiado ás almas dos difuntos. Isto tamén se reflicte no simbolismo do olmo como unha especie que perdura no tempo, máis aló da morte.

- Lenda celta do olmo: En algunas lendas celtas, o olmo era considerado unha árbore sagrada, especialmente en relación coas estacións e os ciclos da natureza. Pola súa resistencia e beleza, o olmo tamén estaba asociado coa fertilidade e o crecemento. Unha lenda celta suxire que as persoas que plantaban un olmo xunto á súa casa eran protexidas de maldicións e traxeiras, e que o espírito do olmo vixiaría a casa.

- O Olmo e o Amor: Nalgúns mitos populares de Europa, o olmo era tamén unha árbore que representaba a unión e o amor verdadeiro. A súa conexión entre o mundo dos vivos e dos mortos tamén facía que se considerase un símbolo de vínculos profundos e duradeiros. Por exemplo, en certa lenda de orixe anglosaxona, un parella de mozos prometeuse ao pé dun olmo, e lenda di que se o olmo se mantén forte e saudable, o seu amor durará toda a vida.

- Conexión coa enerxía feminina: En certas tradicións do norte de Europa, o olmo estaba relacionado coas energías femininas e a proteción materna. As mulleres que querían quedar embarazadas ou que buscaban protección para os seus fillos usaban o olmo como símbolo e colocaban pequenas ofrendas á súa sombra. A lenda suxire que o olmo podía outorgar fertilidade ou protección ás nais e aos nenos.

Refráns (Os que encontrei son en castelán):
- «Cuando la rana tenga pelo y lana, y el olmo peras, y aun apenas».
- «El olmo como nace, y el álamo como cae».
- «Es pedir peras al olmo, que no las suele llevar»; o «No pidas al olmo la pera, pues no la lleva»; o «Pedir a los hombres veras, es pedir al olmo peras».
Historia da planta
Non encontrei nada especifico sobre o olmo en relación con algún feito histórico ou persoaxe.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Ulmus_minor

https://blog.3bee.com/es/el-olmo-una-planta-autoctona-valiosa-para-la-biodiversidad/

https://colegioaljarafe.es/olmo/#:~:text=Olmo%20Com%C3%BAn%2C%20negrillo%20(Ulmus%20minor)&text=Origen%20del%20nombre%3A%20Ulmus%20es,diferentes%20especies%20de%20olmo%20europeas.

https://conecte.es/index.php/es/plantas/2353-ulmus-minor/usos-tradicionales

https://rosacandel.es/folklore-y-genero/literatura-oral/leyenda-del-olmo-y-de-la-pita-riopar/

https://es.wikiquote.org/wiki/Olmo#:~:text=%C2%ABEs%20pedir%20peras%20al%20olmo,%3A%20pedir%20peras%20al%20olmo%5D.


Nome científico da planta

Fraxinus excelsior.

 

Carolina Regueiro Sánchez · 22 febrero 2021 19:55


Familia da planta
Oleáceas.

Nome común da planta
Freixo común ou freixo da folla ancha.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Freixo 42,868225821 -8,658661555

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O freixo ten propiedades astrinxentes, diuréticas, analxésicas, antiinflamatorias, curativas e laxantes.
Úsase para tratar problemas dixestivos, problemas relacionados coa mala circulación, para a retención de líquidos e para mellorar a saúde das articulacións.
É perfecto para tratar algunhas enfermidades como o arrefriado común, a gripe e para baixar a febre. Hai outros usos máis complexos, pero tamén funciona e alivia os síntomas do estrinximento, hemorroides e hipertensión.
Usos alimentarios
A través do tronco atopamos que xorden algunhas ramas con flores brancas bastante sinxelas pero cunha gran beleza ornamental. Florece na época de abril e maio cando as temperaturas son máis altas. Liberan froitos alongados chamados samaras e no seu interior hai sementes bastante fáciles de recoller. As samaras son verdes.

Para sementar o freixo hai que ter algúns aspectos claros. Non é moi difícil cultivalo e mantelo, xa que ten unha gran resistencia a lugares e pragas contaminados, o que o fai perfecto para plantar en cidades como un complemento adicional á ornamentación.

Na natureza, crece en bosques con solos bastante profundos, húmidos, frescos e ricos en orgánicos. Estas son as condicións ambientais que precisa para sobrevivir. Por esta razón, como mencionamos antes, non é moi resistente ás secas e á falta de humidade ambiental.

Hai que ter en conta que, cando espallamos as sementes na tempada de outono, precisan terra con 4 graos de temperatura para que poidan xerminar nuns catro meses. Se as temperaturas do solo son máis baixas, a semente quedará latente e non xerminará.
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
Non atopei información

Fontes secundarias empregadas
-www.flores.ninja (páxina principal).
-www.arbolesornamentales.es (páxina principal).
-es.wikipedia.org (páxina principal).
-www.asturnatura.com (páxina principal).