Geography and History of Ames

Imaxes e palabras « Atrás    

Título da fotografía

A unica foto que gardo da miña nai cando era bebe.

 

Ximena Boquete Fajin · 4 octubre 2023 22:18


Fotografía

Explicación da fotografía
É unha foto da miña nai, feita no ano 1974 pouco despois de que nacera . Esta ubicada nun campo que se atopaba ao lado da antiga escola da miña avoa (concretamente non era unha escola era unha unitaria o que de aquela era unha escola do mestre en este caso do mestre Ignacio.) Nese campo tamen era onde os nenos da aldea (Castiñeiro do Lobo) xuntabanse para logo ir ao campo de fútbol da mesma aldea que se chamaba MAR DE OVELLAS.


Título da fotografía

Un suero azucarado

 

Lucía González Calvo · 25 octubre 2024 02:27


Fotografía

Explicación da fotografía
Esa fue la última foto que le tomaron José Carril Tojo, durante su estadía en la MILI, cuatro meses antes de morir. Ese día había feria, y mi madre acudió. Pero las horas pasaban y ella no volvía, cuando de pronto llegó a la puerta un vecino avisando de que mi tío se había puesto mal en la feria por lo que se quedaría con él y no volvería a casa. Mi padre, en busca de más respuestas me subió a la yegua y me envió al pueblo vecino a averiguar qué pasaba. Me faltaba poco para llegar cuando escuché el sonido de la campana de difuntos y temí lo peor. Al llegar a la casa me vi rodeada por los vecinos, que uno por uno le daban el pésame a mi madre. El tío había muerto.
Mamá mandó a alguien a que avisara y yo me quedé allí con ella, la abuela había muerto tan solo dos meses antes y ahora ya no había nadie para habitar la casa en la que se crió. “Su muerte fue todo un fracaso” me contó aquella noche. Mi tío era diabético, por lo que mientras estaban en la cola para tomar el pulpo, se inyectó la insulina, pero no esperaba que la cola fuera tan larga así que cayó desmayado debido a una hipoglucemia. El médico no se paró a hacerle las pruebas necesarias y dio por hecho que sería una hiperglucemia y le puso más insulina, y fue esa negligencia, lo que lo llevó a la muerte. Algo que se hubiera arreglado con ponerle un suero azucarado, terminó en desgracia debido a la mala calidad de la sanidad en la época de mi juventud.


Título da fotografía

Tempo de lecer dos galegos emigrados en Caracas (Venezuela).

 

Lola Sande López · 25 octubre 2024 15:36


Fotografía

Explicación da fotografía
A foto mostra un momento de lecer dos meus avós, os cales aínda de vivir en Galicia, o destino fixo que coincidiran nun país novo para ambos, Venezuela; e a súa amiga Ánxeles, que emigraron novos a Caracas escapando da fame en Galicia. Ánxeles foi a primeira en viaxar e, un ano despois, chamou pola miña avoa Lola. Ambas traballaron como internas no servizo doméstico de familias venezolanas acomodadas, polo que só tiñan libres os domingos, días en que se reunían na "Hermandad Gallega", un centro social con restaurante, ximnasio e piscina, onde compartían cos galegos que tamén emigraran.

O meu avó, que traballaba nun comercio, tiña máis tempo libre, pero, como a miña avoa, dedicaba os poucos momentos de ocio a este lugar, pois o resto do diñeiro que gañaban enviábano ás súas familias en Galicia. Na foto, tomada seguramente por o marido de Ánxeles, aparece a miña avoa Lola descansando entre baile e baile; gustáballe moito bailar e cada domingo estreaba un vestido que amañaba coas roupas que lle regalaban as señoras para as que traballaba.

Os meus avós sempre lembraron con agradecemento e cariño a Venezuela, o país que os acolleu e onde formaron unha “familia” de amigos emigrantes que se apoiaban mutuamente. Moitos regresaron a Galicia en 1968, como fixeron eles, e algúns quedaron alí ata o final, pero a miña nai conta que os meus avós sempre miraron aqueles anos con alegría e un pouco de nostalxia.

Podcast


Título da fotografía

Bautizo

 

Mario Capeáns Rial · 27 octubre 2022 17:22


Fotografía

Explicación da fotografía
A fotografía é do ano 1970, concretamente non sei a fecha, pero os meus pais máis eu creemos que é de marzo.
A fotografía é do bautizo da miña nai, foi tomada nunha perfumería que tiña a avóa da miña nai (Soledad) que é a que ten en brazos. As mulleres da parte de atrás da foto non son familiares, senon que eran traballadores da tenda. Outra curiosidade da foto é que todos os homes da foto levan un traxe, traxe feito polo meu bisavó ( Fernando), que é o que está a esquerda da miña bisavoa. Meu bisavó era xastre, e tiña unha tenda na que facía traxes, traxes que prestou aos homes da foto. Outra curiosidade é que agora miña nai non é creente cristián nin de ninguna relixión.


Título da fotografía

Memorias da escola de aldea

 

Ariana Collazo Satamaría · 21 octubre 2024 21:02


Fotografía

Explicación da fotografía
En esta imagen vemos a mi abuelo Francisco cuando tenía seis años, en su primer año de colegio (1954).
Mi abuelo vivía en Taramancos, una aldea de Noia. Allí había una escuela, pero era solo para niñas, la de niños estaba en Boa a 2 kilómetros de su casa. Él iba andando con otros niños y algunos días “si tenían suerte” se agarraban a un camión para adelantar recorrido de vuelta.
En la escuela había 25 alumnos de 6 a 11 años y su maestro se llamaba Don Jesús, que vivía con su familia en el piso superior de la casa, sus hijos también estudiaban allí. Recibían clases de historia, ciencias naturales, matemáticas, gramática, dibujo… tenían todas las materias en un mismo libro y aprendían todos juntos. Utilizaban mucho los mapas en los que el maestro señalaba con una vara de bambú.
En el aula había bancos de madera que ocupaban de tres en tres y en las mesas había tinteros para mojar la pluma y escribir, tenían que llevar libro, pizarra, pizarrillo, lápiz y goma (la pluma se la dejaban ellos). Algunos llevaban el material en la mano y otros en un saco de patatas que también les servía para hacer un cono y taparse los días de lluvia.
A media mañana les daban un vaso de leche y un trozo de queso, que preparaba Doña Fina, la mujer del maestro. Después salían a jugar al fútbol, a los trompos, las canicas, la estornela, al aro, a la porca, a los bolos, a las carrilanas, a la churra…
La hora del recreo era lo que más le gustaba de la escuela a mi abuelo.