Geography and History of Ames

Imaxes e palabras « Atrás    

Título da fotografía

A miña avoa, unha muller moderna feita a si mesma

 

Paula Díaz Ferrín · 11 octubre 2024 16:21


Fotografía

Explicación da fotografía
A miña avoa Maruxa (situada á dereita na primeira fotografía) naceu en 1926 nunha pequena aldea do concello de A Baña. Con 17 anos veu vivir ela soa a Santiago e comezou a traballar como modista. Pronto conseguiu unha boa clientela grazas a que cosía moi ben, era moi moderna e tiña moito estilo.
En 1947, cando ela tiña 21 anos foi coa súa curmá Lola (situada á esquerda na primera foto) e a súa amiga Carme (situada no medio nas dúas fotos), as dúas de Santiago, a pasar un día de praia na illa da Toxa. Naquela época era raro ver mulleres con escotes ou amosando as pernas por riba dos xeonllos; era a posguerra, estaban nunha ditadura e as liberdades eran escasas, e moito máis no relativo ao corpo feminino. Pero a miña avoa confeccionárase ela mesma un traxe de baño ben rechamante para a época: curto, escotado e de cor vermello. A súa curmá levaba unha simple enagua branca e a súa amiga un vestido negro bastante máis tapado.
Maruxa era unha moza moi fermosa cunha cintura de avespa, un bonito pelo ondulado e unha pel branca e suave. Ese día había un xornalista na illa da Toxa que ao vela quedou abraiado e achegouse para propoñerlles facer gratis unha sesión de fotos. Ao ver a súa beleza e o seu potencial diante da cámara, tentou convencela para enviar esas fotografías a un produtor de cine que coñecía. A miña avoa era fermosa pero non parva, e rexeitouno; sabía que detrás desa oferta algo pediría a cambio e preferiu seguir co seu traballo de modista.


Título da fotografía

Tarde de verán de dous amigos, tan semellantes e a vez tan diferentes.

 

Flavia Castro Mayo · 27 octubre 2022 18:59


Fotografía

Explicación da fotografía
A fotografía foi feita no verán do ano 1962 en Abelleria ( Muros, A Coruña).
Os protagonistas son dous rapaces de dez anos. Un deles e o meu avó, e o outro o seu bo amigo e veciño Paco.
Estaban disfrutando dunha tarde de verán na horta de Paco, e o seu irmá maior Moncho, decideu fotografialos.
A imaxe é curiosa, porque os mostra tal e como eran: mois amigos, de feito na foto saen abrazados. Pero o mesmo tempo moi distintos en canto o que a cada un lle gustaba. A meu avó gustaballe moito xogar, e sae na imaxe cunha vara que usaba como escopeta, e a Paco encantaballe leer e estudar, e sae cun bo libro debaixo do brazo.
Polo tanto a imaxe reflexa ademáis do seu físico, os seus gustos tamén.


Título da fotografía

Las fiestas de San Isidro

 

Yaiza Platas Lago · 30 septiembre 2023 16:58


Fotografía

Explicación da fotografía
Esta fotografía es del 2 de mayo de 1999, aparecen en ella mi abuelo José, que en ese año tenía unos 68 años, y mi padre que tenía unos 38 años.
La fotografía fue hecha en las fiestas patronales de la parroquia de Bugallido (Ames). En honor a Santa Lucia, esta fiesta es siempre el primer domingo de mayo, coincidiendo con el día de la madre.
Antiguamente se pujaba un ramo de flores y los vecinos obsequiaban a la virgen con cosas que tenían, y adornaban los carros para sacar a la virgen a la procesión. Ese año mi abuelo era el que iba a llevar a la virgen en su tractor, por eso en su adornaron el carro entre mis 8 tíos, mi padre y mis abuelos. En la fotografía también aparecen unos corderos los cuales no tienen ningún significado en especial, pero como mis abuelos siempre han tenido ovejas y ganado, mi padre quiso sacarlos en la foto, que fue realizada seguramente por alguna de las hermanas de mi padre.


Título da fotografía

O día mais feliz da súa vida.

 

Carlos Alfonso Cheda · 28 octubre 2022 16:17


Fotografía

Explicación da fotografía
A protagonista deste patrimonio e a miña nai, esa fotografía foi tomada o 5 de agosto do 1979 na igrexa de Teo (Calo). Ía facer a comunión e pasar un día xenial coa familia e os seus amigos, cun vestido branco e unha cara de alegría que xa se vía de lonxe. Amancia coma un día mais de verán para todas as persoas; menos ela, que non puido descansar a noite anterior. Ao chegar a igrexa, esperaron a que chegaran todos os familiares e amigos.
Acabou a cerimonia e fóronse a comer todos xuntos e mentres esperaban pola comida, a miña nai e coa compaña doutros nenos estiveron xogando, mentres os adultos falaban entre eles.
Ao acabar, déronlle un regalo entre todos; que foi... Un can!
Encantoulle o regalo, pero a parte triste desta historia e que tiñan que marchar cara a casa pero ela non quería. Aínda que tiveron que marchar, polo camiño pensou que nome lle ía poñer. Abriron a porta da casa e díxolle a súa nai que se ía poñer Luca ao can. Foise para cama e durmiu pensando que foi o mellor día da súa vida.


Título da fotografía

Enlace de Manuel Rivera y Benita Varela

 

Irene Vidal Rivera · 19 octubre 2022 20:53


Fotografía

Explicación da fotografía
Esta fotografía fue tomada en mayo 1955, en un estudio de fotografía en Xinzo ( Ourense ) el día que se casaron mis abuelos maternos en la iglesia del pueblo de mi abuela. Mi abuela vivía en una aldea cerca de Xinzo mientras mi abuela en Xinzo. Fue una boda de mañana con pocos invitados y una pequeña comida después de la ceremonia. Mi abuela me cuenta que llevaba un vestido negro que era el color de las novias en aquel entonces y mi abuelo un traje con corbata. Los invitados llevaban ropa formal. Mis abuelos Manuel con 93 años y Benita con 90 me cuentan que se sintieron muy felices porque después de un noviazgo de dos años tenían ganas de formar una familia. Recuerdan con mucho cariño ese día a pesar de que no hubo ni música ni baile pero si muchas risas y buenos momentos con la familia.
Al acabar la ceremonia religiosa una vez casados se dirigieron los dos al estudio del fotógrafo para que les hiciera esta foto después de eso hubo una pequeña comida a la que solo asistieron familiares cercanos. La celebración acabó sobre las 6:00
Me sorprendió mucho porque yo le pregunté a mis abuelos sobre la luna de miel y ellos contestaron que en la aldea que ellos vivían no era costumbre hacerla, al día siguiente fue un día normal.
Esta fotografía lleva colgada en el salón de casa de mis abuelos desde entonces y ya han pasado más de 67 años.
A los dos años de casarse tuvieron a su primer hijo y mi madre es la cuarta y última que tuvieron.
A día de hoy mis abuelos siguen juntos.